A Casa da Lectura programa unha actividade de poesía e música a partir de «Recendos de aire sonoro», de Antonio García Teijeiro

8 Febreiro 2012

Animación á lectura,Música,Poesía,Sopa de Libros

O libro Recendos de aire sonoro, de Antonio García Teijeiro, será obxecto dunha actividade de fomento da lectura, esta tarde, na Casa de Lectura de Gondomar, que dirixe Espazo Lectura.

A sesión formularalles aos nenos e nenas unha invitación para compartir poesía e música a partir dos poemas do libro.

 

 

Un obradoiro de poesía musical na Casa da Lectura

Este mércores a Casa da Lectura converterémola nun taller de poesía musical.

Construiremos pandeiretas que soarán moi cantareiras, para despois encher de Recendos de aire sonoro (Xerais, 2011) os poemas de Antonio García Teijeiro que imos recitar, contar e tamén cantar.

Coma sempre, a actividade de dinamización lectora comeza ás 18:30 horas.

Estas imaxes recollen varios momentos da sesión pasada, dedicada ás adiviñas.

Actos de Xerais na Feira do Libro de Vigo

28 Xuño 2011

Autores,Feiras_do_libro

Actos de Xerais na Feira do Libro de Vigo

Crítica de María Navarro sobre «Recendos de aire sonoro», de Antonio García Teijeiro

9 Xuño 2011

Críticas,Infantil,Sopa de Libros

María Navarro publica no Faro da Cultura, de Faro de Vigo, unha recensión crítica sobre Recendos de aire sonoro, de Antonio García Teijeiro. Reproducímola integramente:

Acordes cordiais

Apelando aos sentidos

Nunha das citas coas que Antonio García Teijeiro comeza unha das súas últimas achegas á literatura galega, afirma que a música é aire sonoro. Un aire sometido a acordes, rima, ritmo, compás, melodía e tempo capaz de trasladarnos a espazos cordiais, espertar emocións, revivir lembranzas ou sacudir conciencias. Basta unha nota ou un acorde para camiñar polo ronsel que deixa a arte de combinar sons, para sentir o recendo do aire.

O autor, impregnado desa sensibilidade sensorial, constrúe poesía considerando o diálogo entre a riqueza, o pracer e o equilibrio que a música achega e a capacidade evocadora das palabras.

Recendo de aire sonoro, por unha banda, apela aos sentidos mesturando percepcións e por outra, chega a converterse nunha extraordinaria homenaxe aos instrumentos capaces de producir sons agradables e evocar fermosos textos. Viola, violencelo, arpa, violín, trompeta,trombón, frauta, óboe, tuba, fagot, timbal, gaita e guitarra, feitos personaxes, desfilan polas páxinas do poemario e non o fan sós ,acompáñanos as flores, as nubes, as andoriñas, as ondas do mar e mesmo os amores para crear unha atmosfera de benestar e dende aquí disfrutar da orquestra que temos ao noso redor. De modo que a viola chora, a arpa treme, o violoncelo racha o silencio, o óboe quéixase e a gaita láiase para amosar a humanidade que inspiran estes trebellos marabillosos.
A poesía, como combinación harmónica de palabra e son, convértese nunha das manifestacións máis primitivas e xenuinas do ser humano. Favorecer a súa interiorización é un agasallo para os cativos e con este volume témolo doado.

María Navarro

Artigo de Lupe Gómez sobre «Recendos de aire sonoro», de Antonio García Teijeiro

7 Xuño 2011

Artigos literarios,Infantil,Sopa de Libros

A escritora e xornalista Lupe Gómez publicou un artigo no Galicia Hoxe sobre Recendos de aire sonoro, de Antonio García Teijeiro. Reproducímolo integramente:

Hai, en tendas de antigüidades, verdadeiras cousas doutro tempo que nos fan soñar con momentos únicos. Hai gramófonos que teñen vida propia na noite romántica das cidades. Soamente poden escoitar música as persoas moi ricas? A sensibilidade musical pertence a todas as persoas, a todas as culturas. Unha orquestra de gramófonos celebra un concerto para todos os animais da cidade.

A música, por ser un produto humano, é algo artificial. Pero nese artificio hai tantas marcas de naturalidade! Os desexos sempre son artísticos, sentimentais e musicais. O mundo das emocións é un tractor pequeniño que avanza para chegar a ser, no futuro, un piano. Non sei como será agora a educación musical dos nenos e adolescentes. Cando eu era pequena non aprendiamos case nada de música. Só nos ensinaban a tocar, malamente, a frauta. Semellaba que a música era un reino que a nós non nos pertencía, que nunca nos pertencería. Agora os gramófonos están nas tendas de antigüidades e antes estaban agochadiños en lugares aos que os nenos non podiamos chegar. Cantar, bailar e aprender música aínda estaba prohibido. As cousas mudaron e agora os nenos bailan e cantan todo o día. Os pentagramas saíron do seu cárcere pechado e atoparon os músicos de Bremen nese camiño de insubornable beleza. A editorial Xerais ofrécenos a obra Recendos de aire sonoro de Antonio García Teijeiro, incluída dentro da colección Sopa de libros e ilustrada por Fino Lorenzo. Son pequenos poemas para celebrar a sensibilidade musical dos gramófonos. Son pequenas xoias feitas con palabras sinxelas, emocionantes, sinceras. O autor convértese nun neno que se sorprende con todas as marabillas dos instrumentos
musicais.

A vida é unha sorpresa continua, interminable. Nunca deixamos de abrir máis e máis os ollos ante os gramófonos secretos da noite. Este libro desprende unha luz única e pode axudar os nenos a querer profundamente a música que está escondida debaixo das camas, dentro dos armarios e na roupa que poñemos sobre os nosos corpos. Un zapato podería ser unha melodía transparente.

Partitura de fantasía

Un grandísimo mar de fantasía poética percorre este libro convertendo a vida nunha partitura íntima, democrática. A trompeta fala así: “¡Que trompeta tan sincera tan humilde tan sinxela! Voz dourada voz marela voz que sempre trompetea”. Alguén debuxa no aire unha caricia para as árbores. “Violín e piano unha sonata sonata doce chea de calma”. As ilustracións son colaxes que falan moitísimo sen diciren ren. Son imaxinativos debuxos que enchen o libro con cores doces, sentimentos luminosos, unha dourada fantasía. Lendo este libro dannos ganas de ser nenos outra vez para redescubrirmos os tesouros ocultos.

Se nos volvesemos totalmente racionais, pechando completamente os ollos á fantasía, estariamos un pouco mortos dentro da vida. Se os gramófonos se detivesen quedariamos sen nada nas mans. Se Antonio García Teijeiro deixase de imaxinar sinfonías lindísimas para os nenos, estariamos un pouco mudos, un pouco cegos. El constrúe, con palabras limpas, torres íntimas de cristal. Neste novo libro achégase á esencia da poesía pois a palabra poética sempre é un canto puro e libre. “Piano e violín e un violoncelo forman un trío morno e sereno”. A música segue sendo, e será sempre, un misterio para os nenos, e tamén para os adultos. Nesa dimensión misteriosa García Teijeiro ofrécenos un mapa para que non nos perdamos, e sobre todo esperta a nosa sensibilidade, a nosa curiosidade intensa, o noso amor pola fantasía branca dos
gramófonos.

Lupe Gómez

Entrevista con Antonio García Teijeiro pola publicación de «Recendos de aire sonoro»

9 Maio 2011

Autores,Entrevistas,Infantil,Sopa de Libros

O Faro de Vigo publica hoxe unha entrevista con Antonio García Teijeiro, a raíz da publicación do seu libro Recendos de aire sonoro.

«La poesía es necesaria porque nos invita a reflexionar»
“Vivimos en una sociedad monolítica, pero todos  necesitamos a gente que nos aporte algo”

Ágatha de Santos. “Este poemario está construido con los materiales del aire que respira la música eterna de la escritura”. Con estas palabras se refiere el cantautor Luis Eduardo Aute a “Recendos de aire sonoro” (Xerais), el último libro de poesía para niños de Antonio García Tejeiro, donde las dos pasiones del escritor vigués, la poesía y la música, se dan la mano, y en el que evoca y rinde tributo al violín, el arpa, a Beethoven, Dylan,The Beatles, Barenboim y Luis Eduardo Aute.
–Un colegio vigués ha puesto su nombre a su biblioteca infantil. Esto tiene que ser algo especial para alguien que escribe para los niños, ¿no?
–Es una gran satisfacción, porque cuando uno escribe no sabe dónde van a acabar sus textos, que un colegio se acuerde de uno para poner el nombre a una biblioteca infantil. Estas cosas son las que te animan a seguir escribiendo.Todos los premios son satisfactorios, y yo tengo algunos, pero los afectivos son los que llegan más hondo. Llevo muchos años luchando por acercar la poesía y las bibliotecas a las aulas de los colegios y, aunque aún queda bastante por hacer, lo cierto es que cada vez son más los centros que tienen sus bibliotecas, algunas extraordinarias y que se deben al esfuerzo personal de los docentes.
–¿Y las palabras que Aute dedica a su último poemario?
–Aute quiso acompañarme en la presentación de“Recendos de aire sonoro”, aunque finalmente no pudo, pero me mandó el texto que tenía pensado leer,
un texto muy hermoso.
–¿Desde cuándo se conocen?
–Desde que presenté su película,“Un perro llamado dolor”, y desde entonces mantenemos una excelente relación.
–Las vueltas que da la vida, porque Aute es uno de sus referentes y le dedica un poema en estos “Recendos de aire sonoro”…
–Es cierto… Para mí es un orgullo que Aute valore un libro como éste y esto dice mucho de la humanidad de las personas.
–¿Los niños entienden la poesía mejor de lo que podemos pensar los adultos?
–Les gusta mucho. Es sorprendente la capacidad que tienen de entender la esencia de la poesía.
–Pero luego parece que, con el paso de los años, la cogemos cierto miedo…
–Las circunstancias de la sociedad no animan a leer, pero cuando uno no se forma de espaldas a la poesía no la considerará nunca algo cursi o raro, sino como algo natural y necesario. Pero para ello son necesarios mediadores, alguien que les acerque la poesía, la literatura, las palabras, con ilusión.
–Habla usted de necesidad…
–Es que la poesía es necesaria porque nos invita a reflexionar y nos ayuda a conocernos a nosotros mismos. Por eso yo he dejado un poco de lado la narrativa, porque entiendo que tenía que centrarme en algo que era necesario. La poesía es la manera
más auténtica de la literatura, es el alma de la palabra. Las palabras tienen una vida interna y la poesía la saca fuera; desde ella podemos tocar la belleza. Siempre digo que a veces pasamos por la vida alejados de la belleza… Cuando me preguntan de dónde salen mis versos siempre respondo que de dos sitios. Uno, la lectura de poesía, porque sin lectura no escribimos, y la otra, de la propia vida, de tener los ojos abiertos y los oídos atentos.
–¿Podría considerarse “Recendos” un homenaje a su otra gran pasión, la música?
–La música y la poesía modelaron mivida. En los tiempos difíciles de los sesenta encontré en cantantes como Dylan, The Beatles, Aute, Serrat… y músicos como Beethoven, y en los poetas, la necesidad de revelarme, de libertad.Necesitaba referentes y los encontré en las personas que escribían y que cantaban…
–Hoy los modelos son otros. Se valora al tipo del descapotable…
–Vivimos en una sociedad monolítica y pétrea, donde el esfuerzo
parece que no se valora, pero todos necesitamos a gente que nos aporte algo.Hoy es difícil sorprender a los chicos y a veces con lo que les sorprendes es con un poema. No hay nada más bonito que conseguir despertar el mundo afectivo.

Una biblioteca escolar lleva su nombre!
Desde la semana pasada, Antonio García Teijeiro tiene una biblioteca que lleva su nombre, en el Colegio Emilia Pardo Bazán (Chouzo) deVigo, algo que para el escritor,que ha dedicado su vida a escribir para los niños, es el mayor de los premios.“Todos los galardones son importantes, pero los premios afectivos,como éste, son los que llegan más hondo”, reconoce
el escritor y profesor vigués.

Ágatha de Santos

«Recendos de aire sonoro», de Antonio García Teijeiro: «un goce para os sentidos», en palabras de Eulalia Agrelo

4 Maio 2011

Críticas,Infantil,Sopa de Libros

Eulalia Agrelo Costas publica en El correo Gallego unha recensión sobre Recendos de aire sonoro, de Antonio García Teijeiro, libro ao que califica de «goce para os sentidos». Reproducímola integramente:

Volven os «aires sonoros»

Recendos de aire sonoro, presenta un poético compendio musical no que conflúen os músico, instrumentos e ritmos varios.

Ao falar de poesía infantil e xuvenil galega é de obriga citar a Antonio García Teijeiro, que se fixo poeta cando, despois de escoitar La poesía española de hoy y de siempre, de Paco Ibáñez, se internou na poesía castelá e galega, ao tempo que foi seducido pola música de Bob Dylan e a actitude rebelde dos Beatles.

A partir destes referentes, decidiu escribir poesía para os máis novos e en galego coa intención de promover un dos xéneros menos frecuentado para este receptor, así como para dignificar unha lingua cun inmenso caudal lingüístico, literario e afectivo. Así, logo da aparición de 3 pequenos poemarios en 1988, Coplas, Nenos e Aloumiños, escribiu máis de 20 títulos, nos que innovou os patróns da poesía tradicional e incorporou os daqueloutra máis experimentalista.

Para este mestre a música é necesaria para vivir, pois reconfórtao como ser humano, provócalle a reflexión, permítelle estar en harmonía e anímao a compartir a súa maxia coa xente querida. De aí que varios dos seus poemarios sexan un espazo privilexiado para a fusión entre a música e outra das súas grandes paixóns, a poesía. Entre eles, están Palabras envoltas en cancións (2000), Aire sonoro (2001) e Petando nas portas de Dylan (2007), nos que se alude a diferentes grupos e intérpretes musicais, ademais de poetizárense elementos do universo musical.

De Aire sonoro (finalista do Premio Nacional de Literatura Infantil y Juvenil) parte Recendos de aire sonoro (2011), que acolle novos poemas e está ilustrado por Fino Lorenzo coa técnica da colaxe e cuns trazos moi coloristas.

Esta nova proposta ábrese cun texto autorial e coas palabras de dous prestixiosos directores de orquestra, Daniel Barenboim e Jehudi Menuhin, que son a antesala de máis de 30 composicións asentadas en esquemas estróficos da poesía popular e en modelos máis actuais, como o testemuña a disposición gráfica dalgúns versos, que non se resisten a empatizar co asunto tratado nos poemas. Como anticipan os paratextos, a temática deste volume xira ao redor da música, aínda que esta non só está presente polas numerosas referencias a este ámbito (instrumentos, músicos, dúo, partitura…), senón que polo ritmo marcado dos seus sinxelos textos, que están cargados da sonoridade desprendida polo fonosimbolismo, a aliteración, o paralelismo e os xogos lingüísticos, entre outros recursos. Así mesmo, sobrancean os apuntamentos cromáticos e os sentimentos que afloran da humanización experimentada por moitos dos elementos musicais, que lle dan corpo a unha serie de metáforas moi evocadoras, un goce para os sentidos.

Estes Recendos de aire sonoro atesouran un microcosmos poético, polo que grandes e pequenos poden pasear acompañados dunha melodía poética repleta de sensibilidade, harmonía e “aire sonoro”.

Eulalia Agrelo Costas

«Recendos do aire sonoro», de Antonio García Teijeiro: un libro para ler cos cinco sentidos

25 Abril 2011

Infantil,Sopa de Libros

O Xornal de Galicia deu conta o día do libro da saída de Recendos do aire sonoro, de Antonio García Teijeiro. Reproducimos a información:


Recendos de aire sonoro

Antonio García Teijeiro escribe un libro para ler cos cinco sentidos

En Recendos de aire sonoro, as notas musicais e as palabras danse a man e camiñan xuntas polos vieiros que trazan os versos. Nos seus poemas ecoa o violín, treme a arpa, percute o timbal, láiase a gaita e Beethoven saúda a Bob Dylan mentres berran as guitarras de rock e a orquestra se despista.

Trátase dun libro para ler cos cinco sentidos. As dúas paixóns de Antonio García Teijeiro, a música e a poesía, establecen un diálogo fascinante neste poemario fermosamente ilustrado por Fino Lorenzo, que pretende espertar nos lectores e lectoras sensacións vivas e profundas, cargadas de emoción.

O autor acredita unha traxectoria de máis de 20 anos na literatura infantil e xuvenil, ao longo da cal recibiu galardóns tan prestixiosos como o Premio Merlín de 1996 ou o Premio Pier Paolo Vergerio do ano 1998.

Palabras de Luis Eduardo Aute sobre «Recendo de aire sonoro», de Antonio García Teijeiro

15 Abril 2011

Críticas,Infantil,Presentacións,Sopa de Libros

Luis Eduardo Aute tamén estivo presente na presentación de Recendos de aire sonoro, aínda que fose de palabra. O cantautor enviou un texto sobre o libro de Antonio García Teijeiro que se leu na presentación e que reproducimos a continuación:

Estos Recendos de aire sonoro son una desbordante, irrefutable, apasionada declaración de amor a la MÚSICA con Mayúscula. A todas las músicas de la Música ue uno ama, que uno necesita como el aire que respira, a la Música de sus palabras, a la música de sus instrumentos… desde Beethoven hasta The Clash parando por todo el universo más diverso de este latido sonoro del milagro de la vida.

Este poemario de Antonio García Teijeiro está construído con los materiales del aire que respira la música eterna de la escritura. Besos.

Luis Eduardo Aute

Crítica de Manuel Rodríguez Alonso sobre «Recendos de aire sonoro», de Antonio García Teijeiro

14 Abril 2011

Blogs,Críticas,Infantil,Sopa de Libros

O crítico Manuel Rodríguez Alonso publica unha recensión sobre Recendos de aire sonoro, de Antonio García Teijeiro, no seu blog Bouvard e Pécuchet. Reproducímola integramente:

Poesía desde cativos

Nos plans de estudos a literatura e sobre todo a poesía ocupan cada vez menos tempo e espazo. A implantación da ESO supuxo que a lingua e a literatura pasasen a formar parte da mesma materia e os nosos libros de texto enchéronse dos chamados textos funcionais ou utilitarios, de tal xeito que foron quedando cada vez menos textos literarios e sobre todo menos textos poéticos. García Teixeiro vai contra esta liña e escribe un libro de poesía xa non para adolescentes, senón para rapaces de Primaria e sen caer na mexericada que moitas veces é a poesía chamada infantil, pois ata un adulto goza coa lectura dos poemas deste libro. Vese que o poeta, mais tamén o profesor García Teijeiro espera que volvan os tempos bos para a lírica.

O poemario que agora nos ofrece García Teijeiro é un canto, e valla a redundancia á música, especialmente aos instrumentos musicais. Os rapaces, especialmente os de Primaria, poden, coa lectura en voz alta e en grupo destes poemas, mais tamén coa lectura silenciosa e individual, aínda que sempre guiados e asesorados polo profesor, aprender que a poesía é música e fundamentalmente ritmo. A poesía é a música que se fai coa linguaxe.

Un bloque de poemas do libro está formado por aqueles en que o poeta presenta e caracteriza diferentes instrumentos. Mais diante coloca uns poemas en que o propio mundo, ao xeito dos platónicos e dos renacentistas, así como a natureza e o universo son definidos como harmonía e música. En axeitada metáfora creacionista o aire que forma a nosa atmosfera non é máis que música libre en movemento. Os elementos da natureza, desde as flores ao mar, pasando polas nubes, son cores / que queren cantar (páx. 15). E reparemos en que o poeta, coma quen non quere a cousa, vai familiarizando os cativos con técnicas fundamentais da poesía, desde a revolución simbolista, como a sinestesia, a aliteración, a cenestesía ou as estruturas paralelísticas.

Tras este marco do universo-natureza como harmonía e música, pasa o autor revista a distintos instrumentos. En moitos casos bota man dunha técnica hilozoísta, que o emparenta coa vangarda galega de anteguerra. Neste vangardismo non faltan mesmo os puros xogos de sons sen significado, polo puro pracer e beleza do son en si mesmo, ao xeito das vangardistas jitanjáforas de Alfonso Reyes, como podemos observar no poema dedicado ao violoncelo (páx. 21). Non esquece tampouco que na poesía moderna a grafía ou a disposición dos versos sobre a páxina é tamén significativa (léase o poema dedicado ao trombón, na páx. 115). Xa que logo, nada de poesía mexeriqueira, ao estilo de Gloria Fuertes no castelán, senón poesía que, coma quen non quere a cousa, inicia os rapaces nas técnicas e na sensibilidade da poesía contemporánea e posvangardista.

Como non podía ser menos no ano dedicado a celebrar o aniversario de Pintos, a gaita, instrumento tradicional galego, é glosada en dous poemas. Deste xeito, García Teijeiro une o universalismo vangardista co local ou converte o local en universal, que era unha vella teima dos vangardistas e nacionalistas como Manuel Antonio.

Por último, un grupo de poemas presenta xéneros musicais ou figuras da música, mesmo da contemporánea, que se puxeron ao servizo de causas nobres como a condena do racismo, o pacifismo ou a procura dunha nova sociedade maís xusta, que podemos exemplificar no poema laudatorio de Bob Dylan.

Se axeitados son os poemas para os seus receptores, tamén apropiadas resultan as ilustracións de Fino Lorenzo, onde se combinan colaxes con trazos xeométricos de xinea cubista, que levan os rapaces cara á pintura moderna, especialmente a non figurativa.

Só nos queda animar ao profesorado e aos pais e nais para que inciten aos rapaces á lectura deste libro, desbotando a teimosía de traballar tanto texto útil e funcional. Baixo o pretexto de formar para a vida estamos a refugar a literatura e  a poesía. Non esquezamos que a literatura presenta moitas veces unha visión do mundo alternativa á que nos ofrecen os poderes. Non lles fagamos o xogo a estes poderes fácticos e formemos os nosos rapaces na lectura da poesía. Libros coma este son un bo comezo para conseguir futuros lectores adultos de poesía.

Manuel Rodríguez Alonso

Presentación de «Recendos de aire sonoro», de Antonio García Teijeiro, este mércores en Vigo

12 Abril 2011

Infantil,Presentacións,Sopa de Libros

O libro Recendos de aire sonoro, de Antonio García Teijeiro, será presentado este mércores na librería Librouro de Vigo a cargo do ilustrador Fino Lorenzo, do poeta Román Raña, así como de Paz Raña e Manuel Bragado. O acto terá lugar ás 20,00 horas na devandita librería (rúa Eduardo Iglesias, 12). Ao remate, Miguel Castro, tocará uns temas coa frauta.

Crítica de Armando Requeixo sobre «Recendos de aire sonoro», de Antonio García Teijeiro

5 Abril 2011

Blogs,Críticas,Sopa de Libros

O crítico de Armando Requeixo publicou no seu blog unha recensión sobre Recendos de aire sonoro, de Antonio García Teijeiro. Reproducímola integramente:

Aire sonoro

De entre os moitos paos literarios tocados por Antonio García Teijeiro o da poesía infantoxuvenil é, con seguranza, un daqueles nos que é máis adoito descubrilo.

Volve agora a esta súa querenza autorial para publicar Recendos de aire sonoro, volume de versos nos que a música e a palabra se dan a man para, fundidas, crear un novo espazo lírico, que ten un moito de sonoro e un non pouco de gráfico.

Porque a pegada do musical nos poemas de García Teijeiro é unha constante —velaí están para demostralo, por exemplo, as súas Palabras envoltas en cancións— que xera un territorio mestizo verbosonoro no que non só comparece a oportuna cita de grandes nomes desta arte (Beethoven, Barenboim, Menuhin…), senón que fai inzar nos versos fonosimbolismos varios, onomatopeas mil, paralelismos sintagmático-fónicos recorrentes e aliteracións profusas.

Poemas saxo, versos tuba, poesías violín ou composicións piano enlazan a súa sonoridade con xogos de atrevida disposición gráfica e os coloristas collages de Fino Lorenzo, quen dá a pauta ilustradora a tan orquestrada enxurrada poética.

Se, como quería Ferruccio Busoni, a música é aire sonoro, os poemas de Antonio García Teijeiro son a mellor airexa que poden oír as nosas rapazas e rapaces, ¡e non só!

Antonio García Teijeiro

Crítica de Ramón Nicolás sobre «Recendos de aire sonoro», de Antonio García Teijeiro

30 Marzo 2011

Blogs,Críticas,Infantil,Sopa de Libros

O crítico Ramón Nicolás publica no seu blog, Caderno da crítica, unha recensión sobre Recendos de aire sonoro, de Antonio García Teijeiro. Reproducímola integramente:

Non é doado coñecer nin manexar con habelencia as claves creativas para chegar aos lectores máis novos; non é doado tampouco escoller o camiño da poesía para contactar con eles e, aínda menos, facer confluír nunha única proposta as pontes que unen dúas manifestacións artísticas como son a poesía e mais a música…, con todo e mais con resolución, Antonio G. Teijeiro, que vén de dar a coñecer hai pouco outro volume poético, volve transitar estes camiños como xa fixera nalgún sentido con Palabras envoltas en cancións.

Así pois, sensible a esta dinámica de darlle forma e voz poética a algo tan intanxible como a música e baixo a consideración, expresada por Daniel Barenboim, de que a “música é aire sonoro”, definición recollida á súa vez de Ferruccio Busoni, Teijeiro dálle corpo a esta intuición e constrúe, a través de breves composicións de factura sinxela e ritmo marcado, por veces exhibindo moldes da poesía popular, noutros casos abeirado a estéticas máis contemporáneas e mesmo de intención lúdica,  unha melodía musical e harmónica con versos inspirados nas posibilidades que o universo das voces humanas ou dos instrumentos musicais  poden suxerir…, velaí, entre outras, as presenzas do violín, a viola, a trompeta, a frauta, o óboe, a gaita, a guitarra ou o piano, ao que se lle dedica unha especial atención. Ao tempo, o autor non desbota a oportunidade para tributar unha pequena e sentida homenaxe a voces musicais queridas polo autor como Bob Dylan, The Beatles ou Beethoven.

Por último, só cómpre engadir que Fino Lorenzo realiza un traballo impecable e suxestivo como ilustrador deste libro, conxugando a técnica da colaxe con trazos coloristas, vigorosos e abertos, conseguindo unha interpretación harmónica e atractiva dos poemas. Por esta, e polas razóns arriba amentadas, este Recendos de aire sonoro debería ser un libro moi a ter en conta para os que, xa iniciados na lectura, queiran redescubrir e contaxiarse coa música a través da poesía.

Ramón Nicolás

«Recendo de aire sonoro», «Ti non xogas!», «O misterio das badaladas» e «A princesa Sabela»: Romina Bal fai un repaso polas novidades infantís de Xerais

29 Marzo 2011

Álbums,Infantil,Merlín,Novidades,Sopa de Libros

Galicia Hoxe publicou unha páxina sobre as novidades infantís de Xerais asinada por Romina Bal. A información, que tamén pode descargarse en pdf, reproducímola a continuación:

Unha manchea de novidades de Xerais completan a proposta anterior. Recendos de aire sonoro, de Antonio García Teijeiro é outro libro da coleccion Sopa de Letras que recolle un diálogo fascinante entre a música e a poesía. Un poemario que vai espertar nos lectores e lectoras sensacións vivas e profundas, cargadas de emoción. En Recendos de aire sonoro as notas musicais e as palabras danse a man e camiñan xuntas polos vieiros que trazan os versos. Nos seus poemas soa o violín, treme a arpa, percute o timbal, láiase a gaita, Beethoven saúda a Bob Dylan mentres berran as guitarras de rock e a orquestra se despista. Un libro para ler cos cinco sentidos.

As dúas paixóns de Antonio García Teijeiro, a música e a poesía, establecen un diálogo fascinante neste poemario fermosamente ilustrado por Fino Lorenzo, que vai espertar nos lectores e lectoras sensacións vivas e profundas, cargadas de emoción.

Unha opción máis novelada é Ti non xogas! unha fermosa historia sobre a convivencia, de Xurxo Gómez Silvestre e ilustrado por Anxo Fariña, un libro que fala da importancia de dedicar esforzos a traballar pola xustiza, pola paz, pola compaixón, pola solidariedade e pola amizade.
Durante unha semana enteira non parou de chover e hoxe por fin saíu un sol radiante, solleiro. Pero Suso, en vez de estar a xogar ao fútbol co resto dos rapaces, está sentado nun chanzo da escaleira do patio da escola. Está aburrido e amolado por mor de Rober.

Noutra orde de cousas hoxe presentamos un gran libro que está de aniversario O misterio das badaladas, de Xabier P. DoCampo, o primeiro best-seller da literatura infantil galega ilustrado por Xosé Cobas foi publicado por vez primeira en 1986, cumpríndose este ano o seu 25 aniversario. Un clásico que non perde fol e permanece na vangarda como no momento no que se publicou.

No campanario da igrexa de Eiranova acaban de instalar un reloxo. Comezan a soar por primeira vez as badaladas que anunciarán a todos os habitantes que son as doce da noite. Unha, dúas, tres…, dez, once… Entón sucede algo que haberá dar nun acontecemento que só cinco rapaces resoltos e afoutados quererán pescudar até encontrar explicación para un fenómeno que a todos confunde…

A princesa Sabela, de Cornelia Funke e ilustracións de Kerstin Meyer, completa a oferta de Xerais para este mes, unhas novidades máis que potentes que enchen . A princesa Sabela é un divertido álbum ilustrado protagonizado por unha princesa moi particular. A princesa Sabela e as súas dúas irmás tiñan trinta armarios roupeiros cheos de preciosos vestidos, serventes que lles limpaban o nariz, doncelas que lles aquelaban os dormitorios… Pero Sabela, a princesa máis nova, non era feliz.

Propostas divertidas, axeitadas a cada idade e cun ronsel de aventuras que non aburren. Coleccións únicas para gozar
A experiencia de Edicións Xerais de Galicia na escolla do material axeitado a cada idade é froito da experiencia. Hai moitos anos que aposta pola literatura infantil e xuvenil en galego e mostra desa aposta é a colección Merlín. A colección Merlín, despois dos máis de douscentos títulos publicados, continúa sendo o tronco do proxeto lector de Xerais.
Organizada en catro grandes tramos (álbums do Merliño, sete, nove  e once anos en diante), abrangue todos os xéneros (conto, novela, poesía e teatro) e reúne a máis variada nómina existente de autores e autoras e ilustradores e ilustradoras galegos.
Os milleiros de lectores e de lectoras da colección, así como os premios outorgados a moitos dos seus títulos (Lazarillo, Crítica, Lista de Honra do IBBY, Lecturas Galix, Frei Martín Sarmiento, ademais do gañador da convocatoria anual do Premio Merlín, convertido tamén desde 1986 nun dos premios de maior prestixio) referendan a excelencia dunha colección considerada unanimemente como referencia
imprescindible da edición infantil de calidade.
Na colección Sopa de Libros, organizada en primeiros lectores, catro, seis, oito, dez e doce anos, están publicados títulos de autores galegos tan exitosos como No corazón do bosque de Agustín Fernández Paz, A lagoa das nenas mudas de Fina Casalderrey, A casa da luz e O Pazo Baleiro de Xabier Puente DoCampo e tamén de tradución como Palabras de Caramelo de Gonzalo Moure.
Na páxina web www.xerais.es podemos atopar os catálogos completos que compoñen as coleccións máis representativas da editorial, xunto cunha breve recensión da obra, así como descubrir os plans lectores cos que conta. Este contido está permanentemente actualizado e as novidades editoriais tamén se poden seguir a través do seu  blog http://xerais.blogaliza.org/, en facebook e no Twitter.

Romina Bal

«Recendos de aire sonoro», de Antonio García Teijeiro, novidade do mes de marzo

1 Marzo 2011

Novidades,Poesía,Sopa de Libros

O libro Recendos de aire sonoro, de Antonio García Teijeiro e ilustrado por Fino Lorenzo, na colección sopa de libros, é unha das novidades do mes de marzo.

En Recendos de aire sonoro as notas musicais e as palabras danse a man e camiñan xuntas polos vieiros que trazan os versos. Nos seus poemas ecoa o violín, treme a arpa, percute o timbal, láiase a gaita, Beethoven saúda a Bob Dylan mentres berran as guitarras de rock e a orquestra se despista. Un libro para ler cos cinco sentidos. As dúas paixóns de Antonio García Teijeiro, a música e a poesía, establecen un diálogo fascinante neste poemario fermosamente ilustrado por Fino Lorenzo, que vai espertar nos lectores e lectoras sensacións vivas e profundas, cargadas de emoción.