«Xoa», de Antonio Yáñez Casal, e «A filla do ladrón de bicicletas», de Teresa González Costa, Premios Frei Martín Sarmiento

8 Maio 2012

Infantil,Merlín,Premios

Logo de que Dragal, de Elena Gallego resultase gañadora do Premio VIII Premio Frei Martín Sarmiento nas categorías de 1º e 2º da ESO, dous novos libros de Xerais acaban de ser distinguidos co premio.

Xoa, de Antonio Yáñez Casal, fíxose co galardón na categoría de 3º e 4º de Primaria, e A filla do ladrón de bicicletas, de Teresa González Costa, fíxose co galardón  na categoría de 5º e 6º e Primaria. Ambos os dous premios foron entregados esta pasada fin de semana no Museo da Cidade da Cultura coa presenza do Secretario Xeral de Cultura, Anxo Lorenzo.

Xoa conta a historia dunha xoaniña. Cando Xoa naceu, houbo festa rachada. Ninguén acordaba outra igual no campeiro. Os seus habitantes bailaron e bailaron ata non poder máis, contentos coma carricantas. E é que había tempo que naquel lugar non viña ao mundo unha xoaniña. Os veciños foron un por un darlle os parabéns á nai, que acoleiraba a Xoa con dozura. Todos coincidiron en que nunca unha xoaniña tan feita e tan garbosa adornara o campeiro, e iso celebrárono rillando nuns pulgóns moi sabedeiros escollidos para a ocasión.

A filla do ladrón de bicicletas conta a historia de Serafina, que é filla dun ladrón de bicicletas e vive coa súa tía, dona Perfecta, nunha vila mariñeira. A súa máxima aspiración é ser equilibrista nun circo con Celerífera, a bicicleta coa que consegue abraiar, e cara a iso van enfocados todos os seus esforzos, aos que non serán alleos nin a axuda do vello Elías nin as dificultades que lle ocasionan a panda de Martiño o Bravo. O xurado da XXVª edición do Premio Merlín de Literatura Infantil outorgou o seu recoñecemento a esta primeira novela de Teresa Gonzalez Costa salientando “a perfecta combinación de tenrura e humor dunha historia cuxo fío condutor é unha bicicleta que se converte en personaxe, á beira da protagonista, e que guía con eficacia o desenvolvemento da historia”. A filla do ladrón de bicicletas foi ilustrada por Jacobo Fernández Serrano e recomendada para lectores de 11 anos en diante.

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

Elena Gallego: «A literatura é unha experiencia de liberdade»

7 Maio 2012

Entrevistas,Fóra de Xogo,Xuvenil

A xornalista Vanesa Oliveira publicou en Dioivo unha entrevista con Elena Gallego, na que tamén fala da súa novela Dragal.

 

«O desprestixio dos xornalistas levou a convertérmonos en bazofia á vista da sociedade»

Elena Gallego Abad atesoura 25 anos de experiencia como xornalista. Dende os seus comezos en 1987, ten traballado en emisoras como Radio Ourense (Cadena Ser), Radio Minuto Santiago (Ondas Galicia), Radio Popular Ourense (Cadena Cope), Voz de Galicia Radio e Onda Cero Ourense (Uniprex)e xornais como LaVoz de Galicia e La Región. En 1998 recibiu o Premio ‘Xosé Aurelio Carracedo’ de Xornalismo pola producción e realización do programa A Fiestra, emitido en Onda Cero Ourense. Dende 1999, forma parte da plantilla de Faro de Vigo. Como escritora, Elena está inmersa nunha serie fantástica que narra a historia do último dragón galego. Co seu primeiro volume, Dragal, A herdanza do dragón (Xerais, 2010) –finalista en 2009 do IV Premio Caixa Galicia de Literatura Xuvenil– vén de gañar o VII Premio Frei Martín Sarmiento. O ano pasado saiu do prelo o segundo libro da triloxía, Dragal II, a metamorfose do dragón (Xerais) e esta primavera tocaralle a quenda a Dragal III, a Fraternidade do dragón (Xerais, 2012).

—Nestes máis de vinte anos que atesouras de experiencia profesional en radio e prensa escrita, Elena, houbo moitas transformacións no sistema de medios de comunicación en Galicia. Pero agora vivimos unha crise profunda que está a levar á creba a demasiados medios e ao paro a demasiados xornalistas. Unha crise necesaria pero que xera incerteza sobre o presente e futuro do sector. Como analizas esta situación? Cara a onde cres que nos está a levar?

—Corren malos tempos para o xornalismo, é certo, pero o noso sector apenas é “un máis” dos que se están a desartellar co argumento da crise económica que nos afecta. Calquera que bote unha ollada ao redor atópase co paulatino desmantelamento da rede económica, social e cultural que existía ata hai apenas cinco anos. Quizais os xornalistas esteamos entre os primeiros afectados pola crise porque, cando deixaron de correr os cartos, os recortes máis inmediatos foron para os medios de comunicación, públicos e privados. A austeridade nas administracións públicas e as débedas que moitas institucións aínda acumulan coas empresas de comunicación, sumadas aos recortes en publicidade dos pequenos anunciantes, o descenso de ventas nos quioscos e subscritores, non permiten manter custes. Daquela, moitos dos nosos medios de comunicación foron abocados ao peche ou a reestruturación de persoal. En realidade, os medios de comunicación nunca deixaron de seren empresas.

—A que cres que se debe o desprestixio do xornalismo? Esta situación restounos credibilidade?

—O desprestixio do xornalismo é un síntoma da crise de valores que está a vivir a nosa sociedade. Se cada persoa fose consciente do valor que ten o noso traballo para ela, a nivel individual, mudaría de opinión. Os xornalistas sacamos á luz os temas que afectan ás persoas, facémolos visibles. Se non se fala dos problemas, semella que non existen e ninguén se preocupa de atopar solucións. Se feitos como o das preferentes das caixas ou a falla de medios para sufocar incendios non chegan aos medios de comunicación, non se pode crear opinión que esixa actuacións ou responsabilidades. Pero un dos problemas que neste momento ten o xornalismo é a imaxe que certos medios están a dar do noso traballo. Antes, non hai tanto tempo, esta era unha profesión de prestixio. Mais, desde o momento en que os medios de comunicación se transforman en plataformas para mentir, para insultar, ou se limitan a difundir as mensaxes de determinados grupos de presión, políticos ou económicos, vaise creando confusión no público. Agora moita xente identifica os xornalistas con eses individuos que perseguen a determinados famosos para acadar unha exclusiva que logo publicarán en certos medios ou programas de televisión. Iso é facer xornalismo? O problema está aí, en que se banaliza o noso labor e se desprestixia a profesión. Á vista da sociedade, convertémonos en bazofia e o que se chamou “cuarto poder” perde o seu papel de referencia.

—Esquecemos os xornalistas que a nosa responsabilidade é elaborar información para a sociedade e non estar ao servizo dos intereses do medio no que traballamos?

—Eu creo que os xornalistas temos un labor que cumprir, que o noso traballo é importante para a sociedade. Pero temos que traballar seguindo unhas normas que son de sentido común. Ser fieis á verdade, non manipular a información nin auto censurarnos. Se es un profesional responsable, a túa información vaise publicar, traballes na empresa na que traballes. Non todos os medios de comunicación teñen a mesma liña editorial, iso é tan evidente como necesario para a saúde democrática, pero iso non debería afectar o labor dos seus xornalistas. O problema é que, cando un medio se converte no altofalante de determinados intereses políticos ou económicos, o público identifica os seus xornalistas con esa determinada liña editorial e xa non valora o seu labor.

—Que responsabilidade temos os xornalistas e cal as facultades de comunicación da situación actual? Falta autocrítica pola nosa parte?

—A autocrítica debería formar parte da loita diaria da nosa profesión e non sempre é así. Nos tempos que corren a información flúe a demasiada velocidade e os xornalistas non sempre nos detemos a facer ben o noso traballo, non buscamos resposta a esas cinco “w” que se consideran básicas para elaborar calquera información con rigor. O xornalista debe ofrecer ao público a historia completa, pero moitas veces nos limitamos a transmitir as informacións que nos facilitan, sen responder a esas preguntas básicas. O noso traballo está incompleto se non somos quen de explicar o “por que”, hai que ser honestos. As facultades teñen a responsabilidade de formar xornalistas, pero a vida real vai moito máis aló.

—Como vives a relación coas redes sociais? De que forma cres que hai que xestionar a relación xornalista-usuarios das redes?

—A idea do “xornalismo cidadán”, de que calquera cun móbil e unha conexión a internet pode facer información, é unha verdade a medias. O xornalismo vai máis aló dese relato inmediato, ás veces breve e irreflexivo. Temos que contar cousas, pero os profesionais sabemos que hai que cumprir unha serie de normas. Os feitos non sempre son o que semellan a primeira vista. Para que unha noticia teña credibilidade, hai que contrastar fontes e traballar a información. É imprescindible atreverse a afondar no tema, a preguntar e a dubidar da veracidade do que nos están contando. Mais, para analizar a información, hai que ter criterio e formación suficiente. Recoñezo que as redes sociais son unha excelente canle de transmisión, a máis rápida da historia da humanidade. Eu, como escritora, teño contas no facebook, twitter, linkedin, redelibros, manteño unha páxina web dos meus libros e un blogue persoal (que non actualizo dende hai máis dun ano, por falla de tempo). Iso demostra que creo na internet. Para difundir o noso traballo, e aquí falo como escritora e non como xornalista, os autores precisamos da rede, e moito máis os escritores en lingua galega, que non sempre acadamos esa visibilidade nos andeis das librarías nin nos medios de comunicación convencionais. As redes sociais nos achegan aos nosos públicos.

—Precisamente na rede están a agromar novos medios de comunicación -Praza ou Dioivo son un exemplo- de vocación renovadora do sistema tradicional de medios: autoxestión e financiamento a través dos lectores/usuarios parecen ser as súas bazas para elaborar información de calidade que non dependa das axudas públicas ou de grupos económico-políticos de presión. Coidas que esta é a única liña da supervivencia para o xornalismo independente?

A única liña de supervivencia do xornalismo, en tempos de crise ou de bonanza económica, é a procura da calidade informativa. Calquera medio de comunicación débese ao seu público e non debe traizoalo por presións externas, que sempre as hai, en todas partes. As informacións, como a choiva, non sempre se producen a gusto de todos. Pero sempre haberá xornalistas independentes dispostos a contar a realidade, estou convencida.

—Como escritora, estás a piques de publicar o derradeiro volume dunha triloxía dedicada ao último dragón galego, ‘Dragal’ . A literatura foi unha válvula de escape para ti? Atopas nela maior liberdade para expresar o que como xornalista non podes?

—A literatura é unha experiencia de liberdade que non é posible no xornalismo, e tamén un marabilloso refuxio da realidade. Cando comecei a escribir Dragal, eu quería facer unha novela de maxia e aventuras que me servise para transmitir unha serie de valores culturais ao meu fillo adolescente. Dragal é a historia do último dragón galego, dunha estirpe que atopamos no Códice Calixtino e que se reencarna nun rapaz do século XXI para cumprir unha profecía. Quen lea esta triloxía descubrirá que os seus alicerces beben da mitoloxía galega, da nosa maxia e tradicións. Levoume un intenso traballo de investigación, mais pagou a pena. De feito, en menos de dous anos o primeiro libro xa vai pola cuarta edición. Teño que recoñecer que a literatura é unha fiestra aberta a outras realidades, que me permite evadirme dos problemas cotiás. Pero, como no caso do xornalismo, tamén hai moito traballo detrás e determinadas regras que cumprir.

—Que tipo de xornalismo botas en falta ou che gustaría facer se puideras elixir? 

—Hoxe non hai tempo para o xornalismo de investigación, que é o que máis me gusta. Traballar nun mesmo caso durante meses e publicar cada día novos datos, facer novas achegas dende os distintos puntos de vista e buscar a verdade… Mais se un redactor ten que escribir dúas ou tres páxinas diarias, o certo é que non pode afondar en todas e cada unha das informacións que asina. A información política tamén me parece moi apaixonante. Non falo de facer propaganda, senón de descubrir o verdadeiro rostro dos seus protagonistas, o que se agocha detrás do pano despois de cada función.

Elena Gallego: «Construír o universo de Dragal foi unha experiencia fantástica». Entrevista de Lourdes Varela

3 Maio 2012

Autores,Entrevistas,Fóra de Xogo

O suplemento Faro da Cultura, de Faro de Vigo publica unha entrevista de Lourdes Varela con Elena Gallego con motivo da concesión do VIII Premio Frei Martín Sarmiento á súa novela Dragal.

 

 

«O segredo da literatura fantástica é que teña un pouso de cultura»

Recén galardoada co premio Frei Martín Sarmiento (categoría de 1ºe 2ºda ESO) pola primeira entrega da súa saga de Dragal, publicada por Edicións Xerais, Elena Gallego Abad (Teruel, 1969) anúnciános a pronta saída do terceiro libro desta triloxía fantástica e mais a súa inmersión noutros xéneros literarios.

—O Premio Frei Martin Sarmiento ten de especial que é outorgado por escolares. Que sentiu Vde. cando lle comunicaron que millares de rapaces galegos elixiran a súa obra?

–Felicidade e moitísima ilusión. O máis bonito no oficio de escribir é chegar aos lectores, conseguir que a historia que escribiches entre a formar parte das súas vidas. Que os rapaces elixisen Dragal como o mellor libro do ano, superou as miñas expectativas. A felicidade foi ver o reflexo da maxia do meu dragón nos seus ollos.

–Dende o punto de vista do prestixio literario, cambiaría Vde. este premio por outro que fose outorgado por un xurado especializado?

–Son cousas ben distintas, mesmo compatibles. Este premio dos lectores é moi especial, porque foron millares de rapaces os que leron o libro e decidiron que era o seu favorito, fronte a outras propostas que tamén teñen moito nivel. Ademais, antes de chegar as súas mans, Dragal xa pasara unha primeira selección por parte do profesorado, de entre todos os libros que foran editados en galego no ano anterior. O premio Sarmiento convérteo no mellor libro do ano para profesores e alumnos, o que lle dá un prestixio moi grande. Dito isto, teño que lembrar que a triloxía de Dragal é unha realidade porque a primeira novela quedou finalista do Premio Fundación Caixagalicia de Literatura Xuvenil 2009. Era a miña primeira experiencia seria como escritora e, daquela, cando rematei a novela, ocorréuseme a feliz idea de enviala ao concurso porque non quería esquecela agochada nun caixón.A maxia do dragón conseguiu o resto.

–Na literatura galega de hoxe en día, o xénero fantástico non é precisamente o que máis prolifera. Que é o que a animou a escribir nesta liña?

–Houbo un tempo no que a miña casa estivo habitada por dragóns, os que o meu fillo Adrián coleccionaba nos andeis do seu cuarto, de todo tipo e condición.Os seus libros de cabeceira eran de sagas fantásticas como Harry Potter ou Eragon, e non había maneira de que lese outro tipo de literaturas, e menos na nosa lingua. Ocorréuseme que se non había un dragón galego, que satisfacese as inquedanzas lectoras de rapaces como o meu fillo, habería que inventalo.

–Para o verán anúnciase xa a terceira entrega desta saga. Cando empezou a escribir a primeira novela, xa tiña pensado que sería unha saga ou o da triloxía foi xurdindo debido, precisamente, ao bo recebimento que tivo a primeira entrega?

–Cando comecei a escribir, nin se me pasara pola cabeza que se chegaría a publicar aquela primeira novela. Eu só pretendía crear unha historia fantástica arredor da reencarnación do último dragón galego (houbo un moi importante na Idade Media, perfectamente documentado). A miña premisa era que acontecese na vida e tempo reais, que os protagonistas fosen rapaces como o meu fillo e que xogase coa historia e tradicións galegas. A primeira novela, Dragal, a herdanza do dragón, non recolle a historia completa,pero decidín presentala ao premio Fundación Caixagalicia de Literatura Xuvenil, a ver que pasaba. Cando quedou finalista, e o editor Manolo Bragado amosou o seu interese, decidín continuala. Así, cando a primeira entrega chegou ás librarías, eu xa escribira a segunda e, despois, cando se publicou Dragal II, a metamorfose do dragón, xa case rematara coa terceira, A Fraternide do dragón, da que xa podo adiantar que os seareiros de Dragal poderán ter nas súas mans no prazo dunhas semanas.

–En quen se inspirou para a creación de Hadrián, o personaxe protagonista?

–O protagonista é Hadrián porque eu teño un fillo que se chama Adrián. Quería que o meu rapaz se sentise identificado coa novela, mais, co xogo de galeguizar o nome do protagonista e incorporarlle o“h”, quixen marcar distancias entre o mozo da vida real e o da ficción, porque non teñen nada que ver (agás no xeito de comer galletas). Dragal está cheo de personaxes imaxinarios nos que podemos recoñecer persoas que existen na nosa vida real. Mónica, Brais,a vella profesora dona Ermitas, o párroco de San Pedro… son xente do común, como calquera de nós. E os espazos nos que se desenvolve a triloxía son os dunha vila da costa galega que non é real no seu conxunto, aínda que a Poza da Moura, as catacumbas e o dragón da cúpula de San Pedro poidan existir, por separado, en distintos lugares.

–A novelas como as súas, as editoriais adóitanas clasificar no apartado de “literatura infantil e xuvenil” cando, en realidade, hai moitos adultos que as len. Cando Vde. escribe, séntese condicionada por este feito?

–O segredo de Dragal é que non é necesario contar cunha idade determinada para que che goste, porque ten varios niveis de lectura diferenciados. Forma parte dunha colección de literatura xuvenil, pero conta xa con seareiros de todas as idades. Por unha banda, é unha novela de aventuras para rapaces, na que dous amigos do instituto teñen que investigar un misterio. Hai dragóns de pedra que falan, medallóns de metal en estado vivo,unhas catacumbas que conectan cun lugar máxico como a Poza da Moura… Mais a triloxía de Dragal tamén é unha serie para adultos con inquedanzas culturais, xa que ten os seus alicerces na historia medieval de Galicia, recolle tradicións celtas e bebe das fontes da alquimia. Ese é o segredo, facer realismo fantástico e unir nun mesmo texto aventuras e cultura.

–O feito de que se decantara polo xénero fantástico, ten que ver cos seus gustos literarios persoais?

–Os meus gustos literarios persoais van por outros rumbos moi diferentes e, de feito, cando comecei a escribir Dragal a miña familia sorprendeuse de que dedicase tanto tempo a un dragón. Recoñezo que as miñas lecturas de novelas fantásticas non foron máis aló da obra de Jules Verne. Porén, gusto da fantasía que agochan as nosas tradicións, deses demos,trasnos, diaños, mouras e meigas que explican o inexplicable. Da miña colección persoal de libros de historia, algún deles con máis dun século de antiguidade, mellor non falo.

–A súa traxectoria literaria desenvolverase sempre no xénero fantástico ou ten previsto mudar de rexistros xenéricos?

–Construír o universo de Dragal foi unha experiencia fantástica, en todos os sentidos. Talvez regrese algún día a ese mundo, pero agora estou en pleno proceso de experimentación con outros xéneros que nada teñen que ver coa triloxía.

–Vde. é xornalista e os xornalistas teñen prohibido “fantasiar”. Escribir literatura fantástica é o seu xeito de desconectar coa profesión?

–Aínda que moitas veces a realidade supere a ficción, o xornalismo é un mundo paralelo no que non existe espazo para a fantasía. Nin debe. A literatura foi sempre o meu xeito de evasión da realidade, dende cativa, como lectora e nos últimos anos tamén como autora. Cando escribo unha novela teño a facultade de crear un mundo a miña medida e deixar fóra a crise económica e os problemas persoais.

Lourdes Varela

«Dragal», de Elena Gallego, Premio Frei Martín Sarmiento

25 Abril 2012

Fóra de Xogo,Premios,Xuvenil

Onte fallouse en Compostela  o VIII Premio Frei Martín Sarmiento. Dragal, de Elena Gallego resultou gañadora nas categorías de 1º e 2º da ESO. Trátase dun premio simbólico para a literatura infantil e xuvenil galega, cun xurado composto polos propios estudantes dos centros de ensino, que son quen deciden o premios que se outorgan en cada categoría.

Dragal. A herdanza do dragón é a primeira novela de Elena Gallego Abad, coa que tamén foi finalista do Premio Fundación Caixa Galicia de Literatura xuvenil 2009. O libro pertence a unha triloxía, que se publica baixo o título de “Dragal”, o dragón galego, da que tamén está publicado o segundo volume, Dragal II. A metamorfose do dragón. O terceiro volume, aínda sen publicar, levará o título de Dragal II. A fraternidade do dragón.

Na web oficial de Dragal poden descargarse algúns capítulos dos libros, así como recabar información sobre a autora e as historias do dragón. Así mesmo, a triloxía conta tamén cunha páxina de Facebook.

A trama do libro comeza cando, acaroado na fachada da igrexa de San Pedro, o dragón de pedra agarda que chegue o tempo no que Dragal recobre a vida. Hadrián aínda non o sabe, pero el é o elixido para conseguir que se cumpra a profecía. Mais, quen pode imaxinar que o vello templo medieval agocha as claves para atopar a senda do último dragón galego? Un antigo medallón de metal en estado vivo, herdanza do seu pai, será a chave que lle abrirá a Hadrián as portas para cumprir co seu destino. Para atopar respostas, o mozo tamén deberá buscar nos libros prohibidos da vella biblioteca do seu bisavó e mergullarse nos segredos que agochan as augas da Poza da Moura. Só grazas á amizade de Mónica, compañeira de clase no instituto, e coa complicidade de don Xurxo, o cura da parroquia, Hadrián poderá percorrer a senda que, os cabaleiros da Orde de Dragal deixaron aberta para el moitos séculos atrás. 

Finalistas de Xerais na VIII edición do Premio Frei Martín Sarmiento

26 Setembro 2011

Infantil,Noticias,Premios,Xuvenil

Publicamos o listado de libros de Xerais que resultaron finalistas en distintas categorías da VIII edición do Premio Frei Martín Sarmiento. Trátase dun premio que é outorgado a través da votación dos propios estudantes galegos.

2ª CATEGORÍA (3º e 4º de EP):

3ª CATEGORÍA (5º e 6º de EP):

4ª CATEGORÍA (1º e 2º de ESO):

5ª CATEGORÍA (3º e 4º de ESO e Bacharelato):

6ª CATEGORÍA ( adultos):

«Andanzas de Xan Farrapeiro», de Ramón Caride, Premio Frei Martín Sarmiento

13 Abril 2011

Premios,Sopa de Libros

O libro Andanzas de Xan Farrapeiro, de Ramón Caride, foi proclamado a semana pasada gañador do Premio Frei Martín Sarmiento na segunda categoría (3º e 4º de Educación Primaria). O certame celebra este ano a súa sétima edición e ten a particularidade de que son os propios alumnos e alumnas quen escolles, a través do seu voto, as obras gañadoras.

Andazas de Xan Farrapeiro conta a historia dun home moi pobre que vivía nunha aldea da montaña e era tan pobre que non tiña nada, nin eidos, nin casa, nin sequera roupa, vestíase con farrapos, por iso lle chamaban Xan Farrapeiro. Pero a historia de Xan non é unha historia triste, trabucariamonos se pensasemos iso; Xan era pobre pero alegre, animoso e valente e ben espelido, por iso as cousas cambiaron para el un día que estaba a procurar guizos e apañar piñas no monte e atopou a dona dos penedos, unha moza fermosa de pel alba como o leite, que levaba un vestido ricamente bordado. Andanzas de Xan Farrapeiro é a reinvención que Ramón Caride realiza dun conto marabilloso ben coñecido, aquela historia dun Xanciño pobre que se facía pobre por arte de maxia e logo o esquecera todo. As ilustracións de Marisa Irimia axudan a brotar as cores dunha historia de noites escuras, altos penedos e paisaxes de verde intensidade.


"Case perfecto", premio Sarmiento 2009

2 Xuño 2009

Narrativa,Noticias,Premios

XG00126201A novela Case perfecto de Marina Mayoral foi a gañadora do premio Frei Martín Sarmiento na categoría de obras para persoas adultas. Este premio é outorgado polos equipos de normalización lingüística dos centros da FERE en Galicia. Os nosos parabéns para os organizadores e para Marina Mayoral, a gañadora.

Fallados os Premios Martín Sarmiento 2009

30 Abril 2009

Fóra de Xogo,Noticias,Premios,Sopa de Libros

Acabamos de coñecer o fallo da quinta edición do Premio Frei Martín Sarmiento, organizado polos equipos de Normalización Lingüística da FEREGA e outorgado por máis de cinco mil lectores e lectoras. Foron premiadas tres obras publicadas por Xerais ao longo do pasado ano 2007:

Os premios foron fallados no seo dunha Gala realizada en Vilagarcía na que participaron varios milleiros de rapaces e rapazas. Os nosos parabéns para os premiados e para os organizadores.

Premio Frei Martín Sarmiento, finalistas

23 Setembro 2008

Fóra de Xogo,Infantil,Narrativa,Noticias,Premios,Sopa de Libros,Xuvenil

Acabamos de coñecer as obras finalistas da quinta edición do Premio Frei Martín Sarmiento, organizado polos equipos de Normalización Lingüística da FERE e outorgado, a pasada edición, por máis de cinco mil lectores e lectoras. As obras finalistas das publicadas por Xerais, ao longo do pasado ano 2007, son as seguintes:

O fallo do premio coñecerase o 30 de abril de 2009 e será outorgado por milleiros de lectores e lectoras que valorarán as obras finalistas ao longo do curso.