Vigo, cidade mítica, nas fotografías e textos de «Vigo, a explosión dos 80», de Víctor de las Heras

15 Decembro 2011

Álbums,Críticas,Fotografía

Lucía Seoane publica no suplemento Faro da Cultura, de Faro de Vigo, unha recensión crítica sobre o libro Vigo. A explosión dos ’80, de Víctor de las Heras.

Vigo mítica

Tempos movidos

Para as, e os, que naquela época ou ben eramos aínda demasiado novas/novos ou ben tiñamos residencia noutros lugares, os aconteceres da cidade deVigo durante os anos 80 do pasado século veñen adquirir un carácter dobremente mítico. Dunha banda, porque escoitabamos as noticias procedentes de alí envoltas nunha especie de brétema máxica, de abraiante escintilación de luces –e de músicas!– afastadas, a faiscaren na distancia. Doutra parte, porque, co avanar das décadas e logo de escoitar os relatos daqueles que si protagonizaron aquel tempo, semellante sensación de realidade conturbada desenvólvese máis poderosa. De aí, en consecuencia, que xurdan moitas preguntas: quen, como, cando… motivou, propiciou, espallou aquela explosión dos 80? Cal foi o papel que lle coubo a persoas, grupos, institucións…? Cales eran os obxectivos, se os había, que pretenderon? En suma: que foi o que pasou realmente? Que legado permanece nestes nosos días de agora?

Quizais unha das mellores maneiras de tentar dar unha resposta a todo anterior estea en contemplar –ou repasar, segundo os casos– as fotografías de Víctor De Las Heras e mais os textos de Fernando Franco que se nos ofrecen neste volume senlleiro que vén de editar Xerais. Sen dúbida,u nha instanténa –moitas instantáneas– para a nosa historia.

Lucía Seoane

Crítica de Lucía Seoane sobre «V Premio Diario Cultural de Teatro Radiofónico»

14 Xullo 2011

Críticas,Radio,Teatro

Lucía Seoane publica no suplemento Faro da Cultura, de Faro de Vigo, unha recensión crítica sobre V Premio Diario Cultural de Teatro Radiofónico, editado por Xerais e a Radio Galega:


Ver sen ver

Teatro nas ondas

O pasado 1 de abril, o xurado da V edición do Premio Diario Cultural de Teatro radiofónico acordou concederlle o premio do ano 2011 á obra titulada Paraísos, da autoría de Xosé Manuel Pacheco Blanco. Pacheco –a quen o público galego coñece aínda como novelista, súa é A choiva do mundo– amosa un texto que abana entre a ficción e a realidade, entre ensoñacións das que ao final tan só permanece un lene ronsel, para dar paso á nudez da propia existencia.
E á beira de Paraísos xorden no presente volume outros tres textos finalistas: Como eliminar as manchas de vómito, de Eva Freixeira; Carne de canón, de Rebeca Montero e Señora Carme, de Manuel Román. Na brevidade deste espazo pouco podemos relatar acerca de cada un deles; de todos os xeitos, digamos que todos participan dunha vontade combativa, da crenza militante no poder da palabra perante a(s) opresión(s) do poder e, en fin, dando mostra dunha saudable capacidade creativa nas nosas letras.
Desde logo, sería ben de desexar que todas estas pezas tivesen a oportunidade de ser levadas á escena. Non é este o momento nin o lugar acerca de consideracións sobre a pertinencia/non pertinencia do termo “teatro radiofónico”, a posibilidade mesma dese subgénero; porén, sexa como fose, Pacheco, Freixeira, Montero e Román dan fe de que o teatro galego vive!

Lucía Seoane

Xosé Ramón Pena: «Cabanillas, xunto con Manuel Antonio, é o grande renovador da lírica galega do século XX»

24 Decembro 2009

Autores,Clásicos,Entrevistas,Poesía,Xerais_nos_medios

Lucía Seoane entrevista a Xosé Ramón Pena en Faro de Vigo con motivo da edición da Poesía galega completa de Ramón Cabanillas.

Na conversa, o co-autor da edición e grande especialista na obra do poeta de Fefiñáns, explica as principais novidades desta edición: «En primeiro lugar, cómpre subliñar que tanto Xosé María Dobarro como eu mesmo, somos debedores agradecidos do grande esforzo que no seu día levaron a cabo Carballo Calero, Fernández del Riego ou Alonso Montero. Canto á nosa aportación, dicir, en primeiro lugar, que apuntamos, para practicamente todos os textos, a primeira aparición dos mesmos en libros ou publicacións periódicas: algo que nos permite establecer unha cronoloxía adecuada e, a partir de aí, unha análise evolutiva da poesía de Cabanillas. Doutra parte, engadimos un certo número de poemas que nunca foran recollidos en forma de libro. Finalmente, matizar que, se ben que respectando sempre a métrica e o galego orixinal do autor, facemos unha edición que aproxime Cabanillas aos lectores actuais.»

Máis adiante, Xosé Ramón Pena salienta o esforzo que realizaron os editores en fixar unha cronoloxía definitiva para os poemarios que Cabanillas publicou modificados en varias edicións: «Trátase de algo que aconteceu sobre todo cos tres primeiros poemarios: No desterro, Vento mareiro e Da Terra asoballada, pero que ten lugar no conxunto da obra. De aí a insistencia en establecermos unha Táboa de Correspondencias, que tamén figura na nosa edición, e en determinar a cronoloxía inicial de cada composición. Polo demais, unha parte esencial da lírica de Cabanillas foi publicada en revistas, xornais…»

Particular interese ten a valoración que Xosé Ramón Pena realiza do labor poético do chamado «poeta da raza»: «Eu creo que Cabanillas, con Manuel-Antonio, é o gran renovador da lírica galega do século XX, anterior á Guerra Civil. Evidentemente, a diferenza de Manuel-Antonio, Cabanillas bebe e recolle a tradición do XIX: Rosalía, Curros e Pondal. Pero, como xa sinalou no seu día o propio Villar Ponte, ten moito de seu. Por así dicilo, estamos diante dun modernismo á galega ou, mellor, diante dun «novecentismo» de noso que Cabanillas foi elaborando ao longo da súa produción. Hai algún crítico que fala dunha suposta ausencia de “poética propia” por parte de Cabanillas e, na miña estima, nada máis lonxe da realidade. O que fai grande a Cabanillas é que cando lemos versos seus, sabemos sempre que son del; existe un «estilo Cabanillas», unha forma de dicir, unha adxectivación, unha fraseoloxía inconfundibles.»

Xosé Ramón Pena remata a interesante entrevista abordando as relacións de Cabanillas co Galeguismo: «Cabanillas foi sempre cristián e cristián católico, diso non hai a menor dúbida. Agora ben, o seu cristianismo era un cristianismo cunha forte raíz social. Tal e como Basilio Álvarez e o agrarismo que este dirixía, e como unha parte tamén das Irmandades, o pensamento de Cabanillas está próximo ás preocupacións sociais de papas como León XIII ou Bieito XV, a través de encíclicas como Rerum novarum. É dicir; o seu modelo social é o dunha democracia labrega e cristiá. O que acontece é que semellante cristianismo social foi absolutamente minoritario nunha España dominada polo nacional-catolicismo integrista cuxa peor versión é o acontecido na Guerra Civil e no franquismo. Coas tensións da II República, o modelo que defendía Cabanillas quedou afogado entre ese nacional-catolicismo, dunha banda, e o ascenso, doutra, do laicismo republicado e mais do marxismo. De feito, foi o drama que Cabanillas, e outras xentes destacadas, tiveron que vivir. En termos actuais, diríamos que o seu pensamento era de centro-dereita, pero dun centro-dereita claramente afastado do fascismo e mais da ditadura franquista.»