XERAIS
Gustoume esta última novela de Diego Ameixeiras, Dime algo sucio, novela coral con estrutura circular na que imos desfiañando anacos de vidas que nada teñen que ver entre si e que acabarán mesturándose por esas razóns que o destino ás veces nos ofrece, cunha lixeira (moi lixeira, a verdade) nota de esperanza ao final a pesar da violencia dalgunhas das súas páxinas. De fondo, a cidade de Oregón, facilmente identificable, que nos levará de paseo pola nosa cidade ourensá, polas súas rúas e calellas, mentres a vida e a morte vanse sucedendo nunha novela «case-negra», áxil, de lectura rápida polos seus minúsculos capítulos. Personaxes insatisfeitos que case rematan coa súa vida ou que aínda a estarían a iniciar se non fose truncada violentamente. Xente da rúa, taxitas, médicos, vendedores ambulantes, adolescentes... mestúranse nunha cidade fría onde a violencia convive connosco sen apenas decatarnos. Soidade, adolescencia, desexo, sexo, amor, enfermidade... barállanse anarquicamente para achegarnos unha visión real da sociedade na que nos movemos decote nun ritmo marcado enfaticamente por eses pequenos capítulos. Unha novela a ter moi en conta no panorama da literatura negra galega.
Texto publicado no blog Trafegando ronseis.
Hoxe, martes, 2 de febreiro, na Biblioteca Municipal de Gondomar, 
Pode dicirse que a traxectoria literaria de Diego Ameixeiras é fulgurante, pero non estou seguro de que el pense o mesmo. Semella un tipo tranquilo, sen alardes. Escéptico, en xeral. Digo que semella: non digo que sexa. Parece literalmente seducido polo cine, pola vértixe das historias, será porque ten unha parte de guionista, ou ben porque o guionista ten unha parte de novelista, ou viceversa. En fin. Ás veces di, escribe, frases lapidarias, pero non parece proclive a escribilas nunha lápida. Hai, iso si, crimes e criminais na súa prosa, xente susceptible de lápidas, prosa clásica o pulp, que importa. O pulp da doce e amarga froita literaria: cómpre exprimila sempre. E bebela, como sangue. Aínda que pulp signifique outra cousa: esa follas de papel de palla que sempre teñen as novelas de kiosko. Pero seguramente iso tampouco importa. Iso importa poco: como di el mesmo, cando lle pregunto sobre a súa adolescencia. Rilke pensaba que a nosa verdadeira patria é a infancia. Talvez a adolescencia non sexa patria, senón oscuro, movedizo, árido territorio. Un día de 2006 gañou o Xerais. E agora, acaba de publicar Dime algo sucio, que é un título potente. Non só o título: tamén o que vén embaixo. A novela. Diego pode sentirse afortunado: hai quen pensa que pode ser un máis da nosa prosa e hai quen pensa que o seu é diferente, que vai renovar a escrita. Pode que nin unha cousa nin a outra. Diego Ameixeiras prefire simplemente escribir, a ver que pasa. Escribir: sen perdón.
Sempre persoal, a mirada de 
Dime algo sucio rebusca nas vidas dos criminais pero no sentido literal do termo, na rutina de quen se cruza a diario con persoas capaces de facer dano e que como calquera de nós toman o autobús, beben cervexa, están enganchados ao televisor ou a algunha historia de amor, pero de quen sobre todo repsiran insatsifacción como calquera de nós, tamén no planos sexual, outro dos puntos claves da novela. De aí que o lector sucumba antes os poucos –e agradecidos– acenos de inocencia –«Cando se quere coa imaxinación leva tempo desengancharse»– dalgúns personaxes.
É un solombo, é dicir, literatura. En Dime algo sucio, ficción de intriga que pretende descubrir o enigma que une as vidas cruzadas de persoas moi diferentes, a trama non se antolla lenta, coma un río de infinitos meandros desa veciñanza de Oregón, identificado con Ourense. Diego Ameixeiras (Lausanne, 1976) –aínda contando todo o que está pasando– é dilixente e directo cando escribe; é o seu xeito de concibir esta arte, un modus operandi que lembra vagamente a intencionalidade da escritura automática e vangardista e o fluír libre das ideas. A súa novela lese de dúas sentadas. A recomendación máis común con este libro é non ofrecer demasiadas pistas sobre o seu argumento. Por iso, agardan atopar a alguén que, desde fóra, traia a tan cobizada solución para o seu abrumador desespero.
Diego Ameixeiras
Óscar Iglesias publica nas páxinas de «Luces» de El País Galicia unha 
Manuel Bragado presentou onte a súa 
Os primeiros dous títulos en formato e-book de Xerais xa están á venda. 
A policía de Oregón atopa unha parella de cadáveres no interior dunha nave industrial abandonada. O home negro está axeonllado no chan colocando as últimas novidades en primeira liña da manta. Nelson, o grafiteiro, preparou nun muro da marxe esquerda do río unha versión manga do retrato de Laura, a moza que practica tres horas semanais de kung-fu. Ánxela confésalle a Marga que non quere nada que lle recorde a Xaime, desexa que desapareza da súa cabeza, matar os seus recordos. O taxista sorpréndese cando le o texto que os dous homes sen teito escribiron no seu cartón: «o rumor da melancolía é o son dunha orquestra ao lonxe.» Dime algo sucio de Diego Ameixeiras é unha novela de intriga que pretende desvelar o misterio que une as vidas cruzadas de persoas moi diversas, que buscan atopar un anaco de esperanza nalgunha das fendas da cidade cero. Escrita cunha prosa áxil e directa, amosando unha eficacia narrativa extraordinaria, esta cuarta novela confirma a madurez literaria de Diego Ameixeiras, un dos autores máis orixinais e valiosos da narrativa galega do século XXI.