O crítico Xosé Manuel Eyré publica un post no que escolle as que, ao seu xuízo, son as 10 mellores novelas de 2010. Reproducimos aquí as que corresponden a Xerais. O listado enteiro pode consultarse no seu blog.
1. O coitelo en novembro, Marilar Aleixandre
3. Periferia , Iolanda Zúñiga
4. Todo é silencio, Manuel Rivas
6. Denso recendo a salgado, Manuel Portas
10. Asasinato no Consello Nacional, Diego Ameixeiras
O próximo mércores 18 de novembro, ás 20,00 horas, terá lugar na Feira do Libro de Lugo a presentación da novela Asasinato no Consello Nacional, de Diego Ameixeiras, que contará coa participación de Manuel Bragado e do autor, Diego Ameixeiras. A Feira do Libro está ubicada na Praza Maior.
Este sábado día 30 de abril arrinca a Feira do Libro de Santiago de Compostela, que será inaugurada ás 13:00 horas cun pregón de Diego Ameixeiras, de quen, recentemente, os libreiros elixiron Asasinato no Concello Nacional como Libro do Ano 2010.
Informamos das presentacións de libros de Xerais na Feira do Libro de Santiago de Compostela:
Día 30 sábado, 19:00 horas:
Presentación de Svea Kött (carne sueca) de Domingo Tabuyo.
Intervirán:
Francisco Camaño (Ministro de Xustiza), Manuel Bragado e o
autor.
Día 3 martes, 18:30 horas:
Presentación de O meu gato é un poeta de Fran Alonso.
Intervirán:
Fran Alonso e Xurxo Souto (autor da música do CD que acompaña ao libro), que realizarán un espectáculo infantil poético-musical. Dirixido especialmente ao público infantil.
Día 5 xoves, 19:00 horas:
Presentación de O misterio das badaladas de Xabier P. DoCampo.
Intervirán:
Manuel Bragado manterá unha coversa con Xosé Cobas (ilustrador do libro) e Xabier P. DoCampo.
Día 5 xoves, 20:00 horas:
Presentación de As palabras que move o mar de Xaime Toxo.
Intervirán:
Manuel Bragado e o autor.
Esta tarde, no marco da Feira do Libro de Ferrol, serán presentados dous libros de Xerais, coa presenza dos seus autores e do editor Fran Alonso.Ás 19:00h terá lugar a presentación de Xoa, de Antonio Yáñez Casal, unha obra que foi finalista do Premio Merlín de Literatura Infantil. Posteriormente, ás 20:00h terá lugar a presentación de Asasinato no Consello Nacional, de Diego Ameixeiras, recentemente galardoado polos libreiros como Libro do Ano 2010.
Asasinato no Consello Nacional, de Diego Ameixeiras, recibiu o Premio ao Libro do ano, no marco dos XX Premios Irmandade do Libro que se celebraron en Narón na noite do pasado sábado e que concede a Federación de Libreiros de Galicia. Este galardón confirma a magnífica traxectoria que este libro de Diego Ameixeiras está a ter desde a súa saída ás librerías.
A decisión do xurado fundamentouse na excelente recepción que esta obra tivo entre os lectores e a aposta do autor por unha literatura que conxuga a comercialidade sen desdeñar a calidade. O autor foi quen de construír unha intriga política, que ten moito de homenaxe a Vázquez Montalbán. A novela está protagonizada polo detective Alberto Cudeiro, que investiga o asasinato do parlamentario Mario Dacosta logo de recibir ese encargo da dirección do BNG.
O autor, Diego Ameixeiras, non puido acudir a recoller o premio por estar de viaxe en Moscú, e recolleuno, no seu nome, Manuel Bragado, director de Xerais.
A Libreira (Rúa Luís Seoane 2, O Temple) organiza para o próximo sábado 15 de xaneiro un Vermú Literario en torno ao libro Asasinato no Consello Nacional, de Diego Ameixeiras.
Durante o acto, que terá lugar sobre a unha e media da tarde, haberá un encontro co autor para falar do libro, da saúde da narrativa galega e do repuntar da novela negra. Os vermús literarios son unha ocasión para reunirse e pasar un anaco agradable arredor dos libros e outras manifestacións artísticas.
O último número da revista Que Leer inclúe unha entrevista de Ramón Nicolás co escritor Diego Ameixeiras na que se analiza o seu percorrido como autor de novela negra. Ameixeiras subliña na entrevista que a súa aprendizaxe como guionista lle deu claves fundamentais para escribir novelas como Asasinato no Consello Nacional, evitando que «Un stilo intrudso e recargado acabe devorando unha boa historia».
O escritor tamén mostra o seu agradecemento aos lectores e lectoras que esgotaron a primeira edición nunha semana.
A entrevista completa pode lerse aquí.
A última novela de Diego Ameixeiras, Asasinato no Consello Nacional, continúa a espertar o interese e o debate en distintos ámbitos da sociedade galega. Recentemente apareceron dúas novas recensións críticas: unha en El Ideal Gallego, publicada hai un par de días baixo a sinatura do crítico Vicente Araguas, que se pode baixar en pdf; a outra, asinada por Robert Neal Baxter, membro da Secretaría de Relacións Internacionais da UPG, pode lerse neste enlace do xornal dixital Terra e Tempo.
Con motivo da presentación de Asasinato no Consello Nacional, de Diego Ameixeiras, en Santiago de Compostela, a xornalista Concha Pino entrevistou ao autor para La Voz de Galicia.
C. P.
SANTIAGO/LA VOZ. A última novela de Diego Ameixeiras, Asasinato no Consello
Nacional (Edicións Xerais de Galicia) foi presentada na Libraría Couceiro pola profesora e crítica literaria Dolores Vilavedra, polo editor, Manuel Bragado e polo propio autor.—¿Explica o éxito a identificación na realidade dalgúns personaxes?
—A novela está chegando sobre todo a lectores afeccionados ao xénero negro. Pode que tamén haxa algo de morbo e que se fagan quinielas, pero quero pensar que o éxito é porque acerta co gusto dos lectores.
—Pero xerou unha certa polémica entre os políticos do BNG.
—Hai personaxes a partires de persoas reais. Traballei coa imaxe pública e con certa mitoloxía que se lles imputa a dirixentes do bloque, e fago algo de parodia con iso. Outros son de ficción, arquetipos, pero ao interactuar a xente saca conclusións.
—¿Por que escolleu o máximo órgano do BNG e non doutro partido?
—Tiña a referencia da novela de Montalbán, Asasinato no Comité Central, e pensei que, salvando as distancias temporais, podía armar unha intriga semellante. E fun vendo a intriga no que saía do BNG na prensa trala derrota do bipartito.
—¿Por que cambiou de detective?
—Nunca pensei ter o mesmo protagonista nas miñas novelas. Horacio Dopico era unha parodia da novela negra americana dos anos 30. Neste caso quería un detective máis real para unha realidade como a da política.
[kml_flashembed movie="http://www.youtube.com/v/ZGHPUxRISnQ" width="600" height="450" wmode="transparent" /]
Booktrailer de promoción da novela Asasinato no Consello Nacional de Diego Ameixeiras, editada orixinalmente ne lingua galega por Edicións Xerais de Galicia.
A peza audiovisual foi deseñada e montada por David Rodríguez.
O escritor e coordinador do suplemento literario Faro da Cultura, do Faro de Vigo, Xosé Ramón Pena, fíxolle o pasado xoves unha entrevista ao autor de Asasinato no Consello Nacional, Diego Ameixeiras.
«Eu sabía que se quería recrear todas as liortas internas do BNG no momento que relato, debía facelo desde un punto de vista irónico, paródico, con certa distancia e, desde logo, sen tomar partido por ninguén nin por ningunha tendencia, e si, polo contrario, caricaturizando personalidades que serven de referente a esoutras personaxes que aparecen na novela. De todoso os xeitos, eu coido que Asasinato no Consello Nacional é algo máis que a recreación dessas leas internas do nacionalismo, por máis que tamén sexa consciente de que iso poida atraer, nun primeiro momento, a bastantes lectores».
A entrevista pode lerse completa aquí.
O próximo xoves 25 de novembro terá lugar na Libraría Couceiro de Santiago de Compostela (Praza de Cervantes) a presentación da novela Asasinato no Consello Nacional, de Diego Ameixeiras, cuxa primeira edición esgotou todos os exemplares á semana da súa saída. O acto contará coa participación de Dolores Vilavedra.
Xosé Manuel Eyré publica hoxe en A Nosa Terra unha recensión crítica sobre Asasinato no Consello Nacional, de Diego Ameixeiras:
O nacionalismo é un dos temas pouco frecuentados na literatura galega. Aqueles que acusan a nosa literatura de dogmatismo, de estar ao servizo do ideario nacionalista e de serlle debedora, fano a conta de, interesadamente, non repararen neste indicio. Tanto é así que podemos dicir que a novela de Diego Ameixeiras escríbese desde a conciencia do exotismo dun motivo temático que o vai sendo menos. Sobre todo desde A perspectiva desde a porta (Patricia A. Janeiro, Positivas) e Xelamonite (Luís Paradelo, Galaxia). A novela de Ameixeiras insírese, polo tanto, nunha corrente vivificadora na que poucas voces se achan aliás as mencionada e Méndez Ferrín (Retorno a Tagen Ata ) ou Darío Xohán Cabana (O cervo na torre).
Isto, e o referente claro, clarísimo, e non negado senón todo o contraio, de Vázquez Montalbán (Asesinato en el Comité Central, 1981) son o primeiro que hai que ter en conta antes de entrar de cheo na análise do que en si é a novela. Unha novela que sería desexábel fose aceptada e celebrada pola clase política galega, especialmente pola clase política nacionalista, con deportividade e sen maximalismo, facendo gala da tolerancia que achan de menos noutros partidos, nomeadamente o Partido Popular.
Sería desexábel que non tivese que agardar 25 anos para ser recoñecida entre os membros da clase política que a protagoniza. Se entón eran a fronte antieuro e o eurocomunismo dous dos conflitos escritos na axenda política, Diego Ameixeiras escolle o momento posterior a que o bipartito perdese o goberno para situar cronoloxicamente unha intriga política e detectivesca na que non resulta complexo estabelecer as correspondencias, os trasuntos, das personaxes ficticias. Velaí temos a Xelmírez (en quen é posíbel ver a Paco Rodríguez), a Quiroga (en quen se recoñece Quintana), a Balboa (personaxe secundaria que emula a Baltar), a Balseiro (Beiras) e Amoedo (Aymerich). A novela non é, nin quere ser, crónica da realidade, senón que constitúe unha escisión ficticia dun acontecemento prendido no almanaque dun devir aínda moi recente. O cal non debería ser impedimento para que o recoñecemento antes mentado sexa posíbel. Outra cousa é que os medios de comunicación galegos lles brinden oportunidades para manifestalo, esquecendo o silencio interesado en que manteñen todo o que teña que ver coa literatura (cultura) galega. Pode que os políticos galegos estean á áltura (saberémolo?), e quen non o estea sexa a prensa.
Pode lerse a recensión completa en A Nosa Terra.
No blog de Eduardo Maroño, Un ollo de vidro, publícase un post sobre Asasinato no Consello Nacional, de Diego Ameixeiras. Publicamos algúns fragmentos da recensión, que pode lerse completa aquí:
É unha obviedade sinalar que hai nesta novela unha vontade de reflexionar sobre o escenario político que derivou das últimas eleccións autonómicas, o que nos sitúa nun plano de realidade ata agora inédito na súa obra e que obriga a introducir cambios na súa escrita. A ollada deformante das novelas de Dopico atenúase (sen desaparecer) e o mesmo acontece co humor retranqueiro daquelas obras e de Tres segundos de memoria. Ademáis, por unha lóxica esixencia da narración, Ameixeiras creba o círculo de Oregón/Ourense, o territorio literario no que
(…)
Asasinato no Consello Nacional marca unha inflexión interesante na traxectoria de Ameixeiras. Dado o improbable de que recunque cunha novela similar e considerando ademáis a sutil distancia que marcaba Dime algo sucio coa súa obra previa, é complicado aventurar cara onde se dirixirá agora. Por outra banda, asistimos tamén a un encontro co grande público que está por ver en que medida conserva. En calquera caso, a obra sitúa en primeiro plano a un escritor que levaba tempo petando na porta.
As últimas novidades publicadas por Xerais en Narrativa están tendo unha boa acollida por parte dos lectores e lectoras e, de feito, entraron xa na súa segunda edición as novelas Denso recendo a salgado, de Manuel Portas; O Cabo do Mundo, de Xabier Quiroga; e Asasinato no Consello Nacional, de Diego Ameixeiras; así como o libro de relatos Luz de Tebra, de Ánxel Vázquez de la Cruz.
Xosé Manuel Eyré propón no seu blog un dramatis personae para a novela de Diego Ameixeiras, Asasinato no Consello Nacional, buscando establecer unha correlación entre personaxes e personalidades públicas da política do BNG. Unha información semellante aparece tamén na Wikipedia, onde se ofrece unha amplísima información sobre a novela.
O Faro da Cultura (Faro de Vigo) publica hoxe unha recensión crítica de Francisco Martínez Bouzas sobre Asasinato no Consello Nacional, de Diego Ameixeiras. Aínda que tamén pode lerse en pdf, reproducímola integramente:
Un thriller político
Polos labirintos do nacionalismo
Diego Ameixeiras (Lausanne, Suíza, 1976), xornalista de profesión,comezou a súa andadura literaria –Baixo mínimos (2004) e O cidadán do mes (2006)– dándolle vida ficcional ao detective Horacio Dopico, un esculcador de crimes e corruptelas,máis antiheroe que heroe.Descoñezo se a estas alturas Ameixeiras xubilou definitivamente a Dopico. Mais o que non ofrece dúbidas é que Ameixeiras,un dos poucos narradores masculinos destacados da súa xeración, recunca no xénero negro.Teima no territorio da intriga con este thriller político, Asasinato no Consello Nacional, unha clara homenaxe, ata no título, a Vázquez Montalbán. Alberte Cudeiro é o novo detective privado de que se serve o escritor nado na emigración suíza. A acción arrinca aos poucos días da derrota do bipartito en 2009.O caso que ao detective lle encarga a UPG, é o asasinato do parlamentario nacionalista Mario Dacosta, elixido polo secretario xeral dos coroneis para ser o novo portavoz nacional. E aquí comeza unha intriga detectivesca ficticia, con pausas para esculcar un crime cometido durante a Guerra Civil e cun pano de fondo ben real e que lle engade un plus de morbo á narración: o retrato das liortas internas dos nacionalistas nos días previos á Asemblea Extraordinaria do ano 2009 para elixir o sucesor de Quintana.Endalí que a novela sexa á vez unha intriga política e un mergullo nos interiores do BNG. O lector seareiro do xénero negro non ficará defraudado, porque o escritor, malia as longas parénteses xa aludidas e o feito de que o detective Cudeiro semella por veces que descoida a súa pescuda, vese arrastrado pola intriga e atopa na novela todos os ingredientes canónicos do xénero, sen que falte ese final sorpresa co que acostuman rematar as investigación detectivescas.
Pero, como veño dicindo, a novela é asemade un achegamento narrativo á realidade política do país, neste caso ás interioridades do BNG,nunhas datas de crise para os nacionalistas. A narración reflicte, e coido que sen excesivos maniqueísmos e si cunha chica de humor e ironía,os interiores da coalición nacionalista e a imaxe dos seus personaxes máis sobranceiros que reflectiron os medios de comunicación logo da derrota do 1 de marzo do pasado ano. E sobre todo, o punto de vista das distintas correntes internas e a lexítima loita polo poder nunha organización que xa non funciona coma unha fronte, senón coma un partido convencional. Ameixeiras, quizais sen o desexable afastamento
temporal, descobre literariamente e cunha prosa áxil e directa,unha organización política plural, na que conviven marxistas
con socialdemócratas, chea de tensións,pero con fortes desexos de paz interna. Realismo narrativo, xa que logo.
O escritor Diego Ameixeiras, que esgotou a primeira edición de Asasinato no Consello Nacional nunha semana, foi entrevistado este sábado no suplemento «Culturas» de La Voz de Galicia polo crítico Ramón Nicolás.
ADXECTIVADO COMO THRILLER POLÍTICO O ÚLTIMO LIBRO DO NARRADOR OURENSÁN ESTÁ A CONVERTERSE, TAL E COMO SE PREVÍA, NUN DOS ACONTECEMENTOS LITERARIOS DA TEMPADA.
Diego Ameixeiras (1976) chega a esta proposta coa bagaxe de catro novelas publicadas, entre as que se atopa un premio Xerais por Tres segundos de memoria (2006). Nesta ocasión, o narrador opta por darlle, ao xénero negro, outra volta de porca co permiso de Henry James, e presenta un texto de intriga atractiva que está sendo devorado e comentado con fruición, e non só polos afeccionados ao xénero negro.
—Esgotada a primeira edición en só unha semana e rodeada dun fondo mediático pouco común, ¿onde ve as claves deste despegue tan insólito?
—Entendo que non son nin o primeiro nin o último escritor de xénero negro que escribe unha intriga de carácter político. Hai exemplos abondo, de Jean Patrick Manchette a Petros Márkaris. En Galicia xa o fixo nos 90 Aníbal C. Malvar, e con resultados magníficos. Que a novela estea suscitando tanto interese é algo que agradezo moito.—No título está presente un recoñecemento a Vázquez Montalbán. ¿Que paralelismos se dan entre a novela do barcelonés e a súa?
—Creo que calquera afeccionado ao xénero debe ter a Carvalho no seu santoral, moi preto de Sam Spade ou os policías salvaxes de Chester Himes. Entre nós quedará para sempre a súa ironía demoledora. En Asesinato en el Comité Central alcanza, na miña opinión, niveis insuperables.—Moitos personaxes son trasuntos ou estereotipos recoñecibles para o lector galego. Sendo composicións ficticias resulta insoslaiable achegarse a eles cun afán de curiosidade…
—Son consciente dos cálculos que se poden facer a partir desas composicións ficticias, pero teño a sensación de que a maioría dos lectores achéganse ao texto buscando só o interese que poida suscitarlle unha intriga política. Que identifiquen algúns personaxes con persoas reais paréceme secundario, xa que todo escritor manexa material expropiado da realidade.—A recreación literaria da caída do bipartito e dos efectos para o mundo do nacionalismo, malia ser ficción, está retratada cunha fidelidade, seica absoluta, ao que ocorreu…
—Penso que esa fidelidade existe, pero é relativa. En primeiro lugar, porque as miñas fontes son exclusivamente xornalísticas, e pensar na obxectividade é unha entelequia. En segundo, porque creo que dende o principio fágolle saber ao lector que me vou tomar bastantes licenzas, a maioría de tipo espazo-temporais ou relacionadas coa psicoloxía dos personaxes. E en terceiro, porque entendo que a ficción debe actuar en liberdade, mesmo cando trata con referentes recoñecibles. Non son ensaísta nin analista político. Só escribo novelas.
—Outro excurso argumental entretecido na trama ten que ver coa guerra civil e un asasinato. A este respecto, ¿a realidade supera a ficción?
—Por suposto. Temos o caso recente de Teresa Buonocore, unha nai italiana que denunciou un xefe da camorra napolitana por abusar da súa filla menor. En consecuencia, ao violador caéronlle quince anos de cárcere, pero a Teresa metéronlle varios disparos na cabeza. Un dos sicarios que a asasinou tiña conta en Facebook, e no seu perfil definíase con fan de Al Capone.—No fluído cruzamento de liñas argumentais paira unha secuenciación da materia literaria de xinea cinematográfica. ¿Unha débeda explícita con outras linguaxes?
—Posiblemente. Admiro moito a Ed Brubaker, o guionista de Scene of the crime, e penso que está á altura dos grandes novelistas norteamericanos do xénero. E ultimamente descubrín El cerco (1955), un filme negro barcelonés do mítico Miguel Iglesias, que me parece excepcional.—Non sei qué opina Horacio Dopico, o singular detective das súas anteriores entregas, respecto dos métodos do retranqueiro e chandleriano investigador Cudeiro; mesmo se chegou xa a ler a novela…
—Dopico non é un home especialmente espiritual, como Cudeiro. Os seus intereses son moito máis mundanos. Penso que comparten certos trazos irónicos, pero non podo imaxinalo lendo a Allan Watts entre nubes de incenso.
No suplemento «Culturas» de La Voz de Galicia do pasado sábado, inclúese unha crítica de Ramón Nicolás sobre Asasinato no Consello Nacional, de Diego Ameixeiras, que reproducimos integramente:
Xénero negro e «thriller» político
En poucas ocasións un libro, como o que Diego Ameixeiras ofrece desde hai escasas semanas, suscitou tal interese. Non é o lugar para realizar unha análise dos factores, nalgúns casos extraliterarios, que provocan esta atención mediática tan pouco común, mais como proba velaí a súa primeira edición esgotada, superando as mellores previsións. Ao meu ver é unha satisfacción advertir como unha novela de xénero e polas causas que foren -entre elas non son menores nin o talento do seu autor nin a valentía que amosa ao internarse sen coiraza por vieiros moi singulares-, ocupe espazos que, abofé, tamén nos pertencen. Asasinato no Consello Nacional posibilita que os lectores que xa coñecen a Ameixeiras e os que gustan da súa narrativa gocen, talvez, da súa mellor proposta até o de agora; mais ao tempo conxecturo que outros lectores, aqueles que nunca se asomaron á obra do autor e que se cadra non son grandes afeccionados ao xénero, aborden a súa lectura desde a perspectiva, non sei se procelosa pero sempre lexítima, do inquisitivo e da curiosidade. O importante é ter sempre presente que aquilo que Ameixeiras conta non é nin máis, nin menos, que literatura, creación, ficción.
E o que van atopar é unha intriga ficcional que parte do asasinato dun deputado do BNG aos poucos días da caída do bipartito e o posterior debate sucesorio que no seo da organización frontista se deu. Neste contexto circúlase da man de Alberte Cudeiro, un singular e orientalista detective que, con altas doses de escepticismo, é quen de conducirnos por un espazo contemporáneo, radiografado con precisión, no percurso do cal se atopa personaxes de ficción, máis ben esteoreotipos, que non resulta difícil casalos con outros de carne e óso. Este é o foco de atención, o da intriga política, espellada por veces cun afán de verosimilitude case pasmoso, o que reclamará a atención e o comentario máis xeneralizado. Con todo, hai cando menos dous factores que poderían ficar un tanto escurecidos e infravalorados: un constituiríao a evolución do investigador ao longo da novela pois representa a exemplar antítese dun personaxe plano; o outro sería a sutura da trama principal con outra que afonda as súas raíces na guerra civil e nun asasinato impune. Deste xeito renóvanse con convicción ou, se se quere, vivifícanse as fronteiras do xénero ao engadir unha clave de filiación histórica.
Por último, encérranse aquí e acolá diálogos magníficos cheos de ironía e retranca e unha atinada sucesión, medida e hábil, de pequenos fragmentos sobre os que se alicerza aos poucos o avance da trama e a resolución do conflito…, neles aínda é posible atopar algunha sorpresa e xiros inesperados alimentando unha novela que, sen dúbida, hai que ler.
Manuel Rodríguez Alonso publica no seu blog Bouvard e Pécuchet unha interesantísima reflexión sobre os motivos do éxito de Asasinato no Consello Nacional, a novela de Diego Ameixeiras.
A reflexión pode lerse integramente aquí, pero entre outras cuestións, resalta estas ideas:
Xa que logo, o éxito de vendas de Asasinato no Consello Nacional fainos ser optimistas fronte aos perigos que ameazan a lingua e identidade galegas, posto que malia os medios de comunicación e económicos dos defensores do pensamento único, aí estamos. A sociedade civil galega progresista, con este éxito de vendas, está a demostrar que si interesa o galego como lingua de noso e como principal símbolo da nosa identidade a todos os niveis. Isto é algo que se conseguiu ao longo destes trinta últimos anos e do que todos temos que sentirnos orgullosos.
Cómpre agora seguirmos nesta liña e reivindicar o progresismo, como ideoloxía, fronte aos neocon, ao pensamento único e, especialmente, esta vinculación entre galego e progresismo. Por aí, está o futuro do galego e da propia Galicia. Ameixeiras soubo dar con esta tecla.
Jaureguizar publicou esta fin de semana un artigo de opinión en El Progreso sobre Asasinato no Consello Nacional:
Neste mes de outubro que semella inocuo e mollado produciuse un feito inusual no BNG: a fronte está actuando ao unísono. Todos semellan estaren lendo Asasinato no Consello Nacional (Xerais), de Diego Ameixeiras. Tanta uniformidade lectora unicamente acontecera con Sempre en Galiza (Galaxia), de Castelao. Unha edición vendida de Asasinato nunha semana é un récord que baten poucos autores europeos. O secreto é a intriga política.
O artigo completo pode lerse aquí.
Filipe Díaz publica no blog “Por un BNG de futuro” unha extensa crítica sobre Asasinato no Consello Nacional, a novela máis recente de Diego Ameixeiras. Recomendamos a lectura do texto do que recollemos o seu derradeiro parágrafo:
En calquera caso, Asasinato no Consello Nacional é unha lectura recomendable tanto para as persoas interesadas na actualidade política como para os adeptos á novela negra. Aos ingredientes tradicionais de intriga e suspense, engádense neste caso a ironía, o humor e o retrato de personaxes públicos a duras penas mascarados: unha combinación de éxito, que esperamos sirva para introducir na escena literaria galega un novo personaxe, o do detective Cudeiro, con capacidade para máis e maiores voos.
O xornalista e escritor Alberto Ramos publicou o pasado domingo 10 un artigo de opinión no Xornal sobre Asasinato no Consello Nacional no que di que Diego Ameixeiras crea un detective taoísta único na literatura galega e fala do morbo da novela.
Coñecimos hoxe o comentario de lectura do blog Trafegando ronseis sobre Asasinato no Consello Nacional, a novela de Diego Amexeiras. Reproducimos a nota completa, moi interesante, que recomenda a lectura da novela.
Na liña máis moderna da novela policiaca -xa sabedes que me encanta- o autor noveliza, ou non, sobre a crise interna do BNG e a loita polo poder que hai dentro do partido –lede o Galicia Confidencial: O BNG dedica todas as súas enerxías á loita polo poder interno-, con amplitude de miras e de visións da realidade social, dando pé a diferentes opinións e deixando aos personaxes que se expresen libremente, algo moi de agradecer. Non só iso, senón que nos ofrece unha minuciosa análise da vida política e social galega desde os comezos da democracia. Dende este punto de vista é unha novela no máis moderno camiño da novela negra actual: aquela que non só trata dun crime senón que tacha as eivas da sociedade; neste caso, a pouca cohesión que existe dentro do BNG e o que estamos a pagar despois das eleccións do 2009.Como boa novela negra mantennos en tensión ata o final, un logro inequívoco, pois, desta obra, que se permite chiscar coa Guerra Civil para nos lembrar os horrores e as inxustizas naquela época cometidos e tantas veces esquecidos. Unha época tan presente na nosa Literatura e que non quere despistarse da pluma de Ameixeiras, aínda que ás veces semella que esta parte temática sexa introducida case de crequenas, posto que pouco ou moito ten que ver coa investigación criminal.
Recoñezo que me encanta que o autor se decidise por esta persoal homenaxe a Manuel Vázquez Montalbán, ben merecido o ten.
Alberto Ramos escribe en Xornal de Galicia sobre Asasinato no Consello Nacional, a novela de Diego Ameixeiras:
“Confeso que me mataron”. Iso podería escribir algún deputado nacionalista despois de ler Asasinato no Consello Nacional (Xerais). Ameixeiras apuntou e apuntou con tino. Os disparos saíron da súa pluma e acertaron, pero non só á vítima. As cabezas visibles do BNG foron as dianas dun mundo paralelo ideado polo autor de Baixo mínimos (Xerais) no que calquera semellanza coa realidade está elaborada con pouco disimulo, pero con elegancia. Ameixeiras crea un retablo nacionalista cos coñecidos enfrontamentos que existen no interior do Bloque.
O lector, dende o principio, vai poñendo caras a todos os protagonistas. Se alguén non é capaz de saber quen representan as personaxes de Mario Dacosta –a vítima–, Balseiro, Alicia Souto, Xelmírez ou Seara debería pechar o libro de inmediato e poñerse a ler algún xornal de cando en vez. Tan escaso contacto coa realidade non pode ser bo para a saúde.
Non hai no libro obstáculos para recoñecer os actores dunha farsa a medio camiño entre a realidade ficcionada e as fantasías dalgúns políticos que xamais chegarán a materializarse. Esa farsa comeza coa crónica xornalística do asasinato de Dacosta. O BNG confíalle a un detective que solucione o caso con disimulo e velocidade. Ameixeiras non elixe a orixinalidade nin para abrir a historia nin para desenvolver a trama. Máis aló do fondo político e do detective enganchado á cultura oriental, todo parece xa visto antes. “A novela ofrece un argumento que abre dous enigmas. Un relacionado cun crime da actualidade, e outro que nos obriga a viaxar ata 1936”, explica hoxe o autor en Xornal. Ao final e coma sempre, parece que todos os males veñen de tan tráxica data, e seguramente sexa verdade. Non obstante, non fai falla lembralo sempre. Ese ano segue presente en moitos argumentos por necesidade histórica e con éxito. Pero de orixinal ten pouco.
Quizais ese sexa o maior problema deste Asasinato no Consello Nacional que, a pesar de pecar na orixinalidade, mantén unha calidade e unha intriga que impulsa o lector a devorar as páxinas. Todo porque o autor crea a atmosfera perfecta e tece un fío narrativo difícil de reprochar. Iso define a calidade da obra dun Ameixeiras que, de maior, quere ser Montalbán.
Por seren evidentes non paga a pena afondar nas referencias que hai na obra a Asesinato en el Comité Central. Pero hai un elemento común tan manifesto como interesante: o morbo. O autor nega en Xornal que xogase con ese instinto –tan mal visto como habitual– para acadar o éxito que está a obter coa novela e responsabiliza o lector. “O morbo pertence aos lectores máis perversos e respecto o seu dereito a exercitalo, pero non pensei en suscitar ese tipo de tendencias”, explícase. Pensárao ou non, a novela –e todo o que a rodea– tendeu a suscitar o morbo.
O editor de Ameixeiras, Manuel Bragado, comentara –cando Xornal adiantara a noticia desta novela– que o BNG non era o máis destacable da obra. “Máis que a temática, o que entusiasma é o detective taoísta que a protagoniza”, sinalara Bragado. Non se pode negar que un investigador con sensibilidade oriental e con pensamento budista é unha novidade na novela negra do país. Un xénero que recibira o gran impulso en Galicia con Carlos G. Reigosa, quen creara en 1984 o detective Nivardo Castro e o xornalista Carlos Conde no seu Crime en Compostela e que seguiu explotando até a saciedade. Dende ese pulo inicial, non aparecera ningún detective como o Alberte Cudeiro de Ameixeiras, quen tamén dera vida ao celebrado investigador Horacio Dopico.
Por moi novidoso que resulte un detective que leve o taoísmo por bandeira, a personaxe non explica nin a repercusión mediática da novela nin o seu éxito. O motivo é, simplemente, o morbo de ver os beiras, os quintanas e os pacos rodríguez no escenario dun crime.
Nada disto pretende ser un reproche ao escritor. O morbo é un mecanismo literario tan lexítimo para o autor como para os lectores, sempre que se faga con estilo e cun obxectivo: que sirva de anzol para transmitir unha historia. Se, de paso, vendes libros a manchea, perfecto. E Ameixeiras cumpre estes requisitos e por iso está libre dese pecado.
Alberto Ramós entrevista en Xornal de Galicia a Diego Ameixeiras con motivo da aparición de Asasinato no Consello Nacional. Velaí o comezo do texto:
“Bloque: masa grande de materia sólida, moi compacta e pesada. (Dicionario Xerais da Lingua)”. Está é a cita que elixiu Diego Ameixeiras (Lausanne, Suiza, 1976) para abrir a súa nova novela, Asasinato no Consello Nacional (Xerais). Convertida xa nun éxito de vendas, esta obra ten moito de tributo a Montalbán e o seu Asesinato en el Comité Central. Ameixeiras recoñece que o seu libro é “dende o título”, unha homenaxe ao autor que se atreveu a idear unha morte no seo do Partido Comunista. Emulando o seu admirado Montalbán, Ameixeiras introdúcese nese período convulso que viviu o BNG dende que Quintana dimitiu. Un parlamentario nacionalista chamado Mario Dacosta é asasinado no Consello Nacional. A partir de aí, Alberte Cudeiro –un detective con sensibilidades orientais– mergúllase no Bloque da man das personaxes creadas para representar os grandes nomes do nacionalismo galego. Rodríguez, Beiras ou Quintana mudan de nome, pero non de esencias. Na investigación de Cudeiro, a realidade mestúrase coa ficción nunha ensalada literaria aliñada con ironía.
Manuel Rodríguez Alonso publica no seu blog “Bouvard e Pécuchet” unha longa crítica de Asasinato no Consello Nacional, a novela de Diego Ameixeiras. Recomendamos a lectura dun texto crítico moi interesante que comeza con estes dous parágrafos:
Cando se fala de novela policial e de éxito de vendas, dun xeito inmediato, pénsase que estamos ante un relato que só serve para pasar o tempo cunha lectura máis ou menos agradable. Mais a boa novela policial, aínda que sexa entretemento, é bastante máis ca entretemento. Esta novela policial de Ameixeiras é entretemento, pero tamén moitas cousas máis.
Unha historia policial ben contada, a investigación do asasinato do parlamentario do Bloque Mario Dacosta por parte do detective privado Alberte Cudeiro, permítelle a Ameixeiras facer unha reflexión sobre a Galicia actual, a Galicia posterior ás eleccións de marzo de 2009.
Fran P. Lorenzo publica na contraportada do xornal Galicia hoxe un artigo de opinión sobre Asasinato no Consello Nacional, de Diego Ameixeiras, que reproducimos:
Creo que non leva nin unha semana nas librarías e en Xerais xa están a preparar a segunda edición de Asasinato no Consello Nacional, de Diego Ameixeiras. Alégrome por el, en primeiro lugar, porque desfrutei ben con Dime algo sucio, porque gosto da súa escrita, do seu desleixo cool, e porque Ameixeiras representa, ao meu ver e poida que sen el procuralo, a estirpe do narrador galego anti-
malencónico, se aceptamos como epítome desa malenconía patria a Xosé Carlos Caneiro, por poñermos un exemplo preclaro. Outra característica de Caneiro, que o vincula a Manuel Rivas e que o distancia definitivamente de Ameixeiras, é a sublimación do amor romántico. Nada en contra. O amor que alimenta a prosa de Caneiro –até volvela bulímica– e a de Rivas –converténdoa, ocasionalmente, en modelo de tallas grandes– preséntase, ao revés que en Ameixeiras, tan desprovisto de carnalidade, tan metafísico que dá medo. Hai tanta pureza na expresión deses sentimentos que nin os acontecementos máis sórdidos ou infernais das súas novelas son quen de substraerse a esa forza cósmica. É unha sensación miña, máis nada. Nin bo nin malo.
Asasinato no Consello Nacional recrea unha morte violenta no seo da executiva do BNG nun tempo único no que, parafraseando a Flaubert/Yourcenar, os deuses xa non existían e o cristo non empezara aínda. Ese momento, entre La Voz de Galicia e La Voz de Galicia, no que o militante do Bloque estivo só e nun estado anímico moi similar ao que atravesa na actualidade: como vaca sin cencerro, que dicía Chus Lampreave en La flor de mi secreto.
O éxito do libro é tamén unha proba de que a ficción pode resultar ben máis lúcida e estimulante que a realidade que trata de evocar. Un refuxio axeitado, quero dicir, para este tempo de grisura, no que todos os músculos sociais e políticos están atrofiados ou en vías de parálise.
O caso é que Asasinato no Consello Nacional –que esta aí, nos andeis das librarías, ben situado, malia a teimosía de Xerais por non remudar as súas feas e pouco estimulantes portadas violeta penitencia– terá un curioso efecto colateral que será o de botar a ler unha extensa capa de militantes do BNG, ben máis proclives a xéneros de non perder o tempo como son o ensaio histórico-político, a poesía amiga, a gran biografía ou os manuais de instrucións. Imaxino a eses inopinados consumidores de novela negra devorando as páxinas de Ameixeiras coa mesma fruición que os votantes do PP procuran as claves do seu pensamento e da súa estética nas excrecencias literarias de César Vidal ou Curri Valenzuela.
O desembarco de Ameixeiras nese universo silandeiro e un pouco atormentado da Executiva Nacional imítaseme un pouco á chegada de Harrison Ford –o inspector de policía John Book (Juan Libro/Xan Libro)–, a aquela comunidade amish da película Único testigo de Peter Weir.
Os pactos de silencio e a pretendida unanimidade daquela sociedade pechada eran nese filme maxistral un catalizador do relato. Se cadra o Bloque agarda tamén polo seu Xan Libro, un redentor/a sen medo, que resolva o caso do BNG fóra do papel, na vida. Mentres iso non acontece, os lectores, grazas a esta novela na que pasan cousas, van achar un refuxio óptimo, bravo, latexante, contra esa bondade universal, propia dunha secta moon de desprexuizada galleguidade/galeguidad, que preconizan os malencónicos como Caneiro.
Asasinato no Consello Nacional, a última novela de Diego Ameixeiras, que está a ter unha impresionante acollida por parte dos lectores, é o motivo da entrevista, asinada por Walter Burns, que aparece hoxe no Galicia Confidencial:
«O bipartito soportou unha presión mediática asfixiante e Galiza é profundamente dócil»
Galicia Confidencial entrevista ao escritor do momento. Os focos están sobre Asasinato no Consello Nacional, recreación da caída de Quintana e ascensión de Guillerme. Diego Ameixeiras (Laussane, 1976) non esquiva ningunha pregunta e debulla, entre outras cuestións, o manifesto a prol dos medios en galego e porqué Baltar lle inspira moito máis que Feijóo.
O sábado fomos a Libraría Couceiro a mercar ‘Asasinato no Consello Nacional’ e só quedaban dous exemplares. Que se sente ao ser un dos autores galegos máis populares con só cinco novelas publicadas?
Non teño a sensación de gozar desa popularidade que me atribúes, aínda que recoñezo que esta última novela está a ocupar máis espazo nos medios que as catro anteriores xuntas. O meu é o xénero negro, así que entendo que hai un lector afeccionado ao que os practicantes temos a obriga de satisfacer empregando todas as armas literarias ao noso alcance.
Na medida do posible, tento contribuír á causa dende 2004, cando publiquei a miña primeira novela. Actualmente non escribo en ningún medio de comunicación nin estou nas redes sociais de internet promocionando a miña obra. Sospeito que os colegas escritores que si están presentes nese escaparate gozan de máis popularidade, xa que tratan cos xornalistas e cos lectores con maior frecuencia e inmediatez.
Suso de Toro deixou este verán a dedicación exclusiva á literatura para volver a dar clases de secundaria. É imposíbel que un novelista en galego viva exclusivamente da súa obra?
Non é algo que me preocupe especialmente, pero se puidese facelo asinaría agora mesmo. Calquera que bote un ano enteiro roubándolle horas ao sono para redactar un manuscrito de trescentos folios, agradece todo tipo de recompensas. Entendo que os escritores temos imaxinación, pero tamén contas correntes.
Vostede ten comentado que a nova novela é unha homenaxe ao vividor Carvalho de Manuel Vázquez Montalbán. Con todo, o protagonista é vexetariano e mesmo intenta deixar de fumar. Necesitaba marcar algunha diferencia?
A novela é unha homenaxe a Asesinato en el Comité Central, unha das miñas preferidas da serie Carvalho. Si que é certo que Alberte Cudeiro, o detective da miña novela, exerce o vexetarianismo e deixou de fumar, pero non creo que sexan dúas decisións incompatibles co desexo de ser un vividor. Penso que construín un personaxe que é un orientalista convencido, deses que practican o método para facer xirar a luz que se describe n’O segredo da flor de ouro, un clásico taoísta coñecido en Europa polos comentarios de Jung. En todo caso, admiro moito a Montalbán porque no seu momento provocou que moitos críticos pedantes empezasen a informarse sobre novela negra.
Os medios do país están adicarlle a súa obra unha atención inusitada para unha novela galega. Cales pensa vostede que son as razóns?
Quero pensar que suscita curiosidade pola temática escollida, e porque non é moi habitual tratar temas tan achegados no tempo. Imaxino que en certos ambientes faranse todo tipo de lecturas sobre o texto, pero dende o primeiro momento só pensei en presentar unha intriga política solvente. A novela, en todo caso, é moito máis que a investigación dun crime acontecido no BNG. Tamén presento unha trama relacionada coa guerra civil que decidín relacionar co asasinato de Mario Dacosta. Asumo que para os lectores máis perversos poida resultar menos chamativa que a recreación das leas internas do BNG, pero teño a esperanza de que tamén lles pareza de interese.
É evidente que hai certo morbo por ler unha recreación literaria da lea interna no Bloque? Os lectores que acudan á novela buscando satisfacer este morbo sentirase satisfeitos unha vez acabada a trama?
Oxalá teñan a sensación de que lles contaron unha historia do seu agrado. Ese foi o meu obxectivo. Son consciente de que algunhas pasaxes da novela poden espertar certo morbo entre a xente próxima ao nacionalismo parlamentario ou entre os informadores políticos, pero penso que no texto non hai nada que non se soubese antes polos medios de comunicación. Só ficcionei unha historia real –os meses que van dende a dimisión de Quintana ata a elección de Guillerme Vázquez– e tomándome multitude de licencias, por suposto. Entre elas, xogar con certa mitoloxía que lle imputa determinadas actitudes a algúns dirixentes do BNG. Evidentemente, hai personaxes que elaborei a partir da imaxe que ofrecen os medios dalgunhas persoas reais, pero tamén é certo que creei varios arquetipos totalmente ficticios.
Por que escolleu o BNG como fondo para a súa trama?
Entendo que a saída do BNG da Xunta foi traumática para a organización. Dende o momento en que se coñeceron os resultados electorais empezaron a facerse públicas moitas desavinzas entre os distintos partidos e correntes que o compoñen, e ese escenario pareceume moi novelesco para armar unha intriga política con potencialidades.
Non lle inspiraba máis o PPdeG? Por exemplo, é un feito publicado un sicario colombiano foi contratado para librarse de José Cuíña …
Así é. Bieito Iglesias utilizou ese feito como anécdota central da estupenda Pan e Coitelo, o que demostra que non é tan estraño que na literatura galega se escriban novelas caricaturizando a realidade sociopolítica máis próxima. Estou seguro de que no actual PPdG hai leas internas como para idear varios argumentos, pero polo momento centreime nas interioridades do BNG.
Que lle inspira, literariamente, Feijóo?
Sinceramente, non motiva demasiado a miña imaxinación. Penso que entre os persoeiros da dereita galega, Baltar é quen máis podería inspirarme, e con moita diferenza sobre o resto. Estamos falando dun home que presume nas entrevistas de carrexar votos, que chama maricón a un conselleiro do bipartito e que compara a situación dos militantes populares de Allariz coa que viven os seus compañeiros en Euskadi. Non todos os días se atopa xente que che regala tanto material para construír un personaxe. Sospeito que aínda ten moito que ofrecernos.
Na trama poden recoñecerse a personaxes inspiradas en Quintana e Touriño. Como cidadán, que valoración fai do bipartito?
Creo que subestimaron a base electoral do PPdG, e que cometeron o erro de pensar que o bipartito se renovaría matematicamente. Tamén é certo que soportaron unha presión mediática asfixiante e que Galiza segue sendo unha sociedade profundamente dócil e conservadora, con independencia de que as porcentaxes poidan traernos outro bipartito nas vindeiras eleccións.
Vostede é xornalista e sempre publicou en galego. Nos últimos meses desapareceron a maioría dos medios no idioma do país (Vieiros, Gznación, ANT en papel, etc.) ? Coñece o manifesto “Os medios en galego importan? Asinouno? Porque?
Tendo en conta a situación actual do idioma, a desaparición dun medio de comunicación en galego sempre é unha mala noticia. Para a lingua, que terá dificultades para chegar a fin de século, e para os traballadores desas empresas, que terán dificultades para chegar a fin de mes. Por suposto que os medios en galego importan, pero haberá que preguntarse a que se debe este andazo, e repartir as culpas con máis autocrítica que derrotismo.
A vida nocturna xoga un papel relevante na vida dos seus protagonistas, nas dúas primeiras novelas en Ourense, onde se criou, e agora en Santiago, onde vive e traballa. Que diferencias de ambiente atopa entre as dúas cidades?
Creo que todos os que vivimos en Santiago e nos enfrontamos a un ano Xacobeo en pleno verán, temos a sensación de estar aloxados no interior dun parque temático. Atravesando o Obradoiro, un pode atoparse un sarxento do exército español en uniforme de campaña conversando cunha monxa das clarisas descalzas, mentres a poucos metros un grupo de peregrinos dirimen cuestións apostólicas fumando marihuana. Non ocorre o mesmo en Ourense, onde pasar un mes de agosto a 40º ten moito de experiencia purgativa e solitaria, xa que os veciños deciden marchar ás aldeas próximas ou pasar as vacacións preto do mar.
E en cal das dúas se sente máis cómodo?
Tres das miñas cinco novelas están ambientadas en Ourense. É a cidade onde medrei e nas súas rúas gardo os recordos vencellados á infancia. Emocionalmente non é pouco. Pero esta última novela, polo contrario, localiceina en Santiago. Non só por motivos operativos relacionados co escenario da historia, senón porque se cadra vinme capacitado para ofrecer unha certa imaxe da cidade que teño na cabeza.
Horacio Dopico, o detective protagonista das súas dúas primeiras novelas sobre Ourense, quitouse definitivamente do Rock Club?
Segue no fío da navalla. Agora mesmo está traballando para a SGAE.
O xornal El Mundo faise eco na súa edición galega da expectación que esperta a novela Asasinato no Consello Nacional e publica unha entrevista con Diego Ameixeiras asinada por María Míguez que reproducimos.
«Si se hubiese reeditado el bipartito es posible que esta novela no hubiese existido»
Esta semana ha llegado a las librerías una de las obras que más expectación y polémica ha suscitado en los últimos tiempos: ‘Asasinato no Consello Nacional’, quinta novela de Diego Ameixeiras (Lausanne, 1976), cuyo primer capítulo se puede descargar gratuitamente en Internet. La razón del debate no es otra que su argumento: después de que el gobierno bipartito pierda las elecciones gallegas y el Partido Popular vuelva al gobierno con mayoría absoluta, un encapuchado asesina a Mario Dacosta, parlamentario del Bloque Nacionalista Galego, cuando éste abandonaba la reunión en la que la ejecutiva había presentado su dimisión.
Pregunta.- ¿Ve justificada la controversia que su obra ha generado antes de su publicación?
Respuesta.- La novela se inicia con la noticia del asesinato de un parlamentario del BNG. Soy consciente del morbo que puede suscitar el texto porque trato con referentes temáticos muy cercanos en el tiempo, como son la caída del bipartito o la asamblea extraordinaria que llevó a Guillerme Vázquez a la portavocía nacional del BNG, pero no creo que la novela vaya a generar ningún tipo de polémica. En todas las organizaciones políticas hay enfrentamientos internos que se agudizan cuando los resultados electorales no acompañan. La novela intenta refleja, en clave ficticia, las diferencias surgidas en el seno del BNG tras la dimisión de la Executiva, y es también un pequeño viaje a la década de los 80, cuando el Bloque tuvo que enfrentarse a sus primeras contradicciones.
P.- Aunque avisa de que “algunos personajes son composiciones ficticias a partir de personas muy reales”, hay referentes bastante directos. Si el contexto o los personajes fuesen totalmente ficticios, ¿cambiaría la interpretación que el lector pueda hacer?
R.- Desde el primer momento pensé en tratar con esas composiciones ficticias creadas a partir de personas reales. La imagen de la clase dirigente del BNG, como la de cualquier personaje público, aparece reflejada de un modo parcial en los medios de comunicación, con toda la subjetividad que ello conlleva. En la novela entremezclo esas imágenes con construcciones dramáticas totalmente ficticias, pero con guiños a la realidad dirigidos al lector más atento a la actualidad política, y en especial a la relacionada con el nacionalismo parlamentario gallego. También pensé que sería conveniente recrear cierta mitología asociada a algunos dirigentes de la organización, ya que me parecía muy útil a la hora de crear personajes con solidez dramática.
P.- ¿Había pensado ya la historia antes de las elecciones del 2009? Si se hubiese reeditado el bipartito PSdG-BNG, ¿sería muy distinta?
R.- Hacía tiempo que tenía en la cabeza el título de la novela y la intención de armar una historia que se desarrollase en las interioridades del BNG, a partir de un crimen. Tras las elecciones de marzo de 2009, la dimisión de Quintana y la posterior convocatoria de una asamblea extraordinaria me sugirieron parte del argumento que estaba buscando. Y lo encontré definitivamente gracias al trabajo diario de los compañeros periodistas, que cada día iban informando de las diferencias existentes entre la UPG, el llamado post-quintanismo y los irmandiños de Xosé Manuel Beiras. Si se hubiese reeditado el gobierno PSdG-BNG es posible que esta novela no hubiese existido, pero quién sabe. Quizá hubiese utilizado otro telón de fondo, pero con objetivos similares.
P.- Obras como las de Domingo Villar o el boom escandinavo han revitalizado el género negro y lo han puesto en lo más alto de las listas de ventas. En este contexto, con tantos títulos para elegir ¿cómo define su libro y dónde lo posiciona?
R.- Baixo Mínimos y O cidadán do mes (sus dos primeras obras, de 2004 y 2006) son textos paródicos cuya referencia es el ‘hard-boiled’ norteamericano y las novelas ‘pulp’. Dime algo sucio (la cuarta, de 2009) no es propiamente una novela-enigma, pero recoge algunas claves del género que entremezclé con otras temáticas. Con ‘Asasinato no Consello Nacional’ tengo la sensación de haber construido una intriga de corte más clásico, y hasta Alberte Cudeiro es un poco chandleriano. En todo caso, mi formación literaria es norteamericana y hasta diría que muy barcelonesa. De Dashiell Hammett a James Ellroy, pasando por Jim Thompson, David Goodis o Chester Himes, entre muchos otros. Y a la misma altura sitúo a Montalbán, Andreu Martín o Francisco González Ledesma.
P.- ¿Puede este libro ser el primero de una saga con Alberte Cudeiro?
R.- Es posible, pero no creo que sea el protagonista de mi próxima novela. Si repite, tendrá que esperar a que antes fluyan otras historias y otros personajes. Prefiero experimentar y abrir el abanico creando protagonistas muy diferentes entre sí.
P.- Y de Horacio Dopico -protagonista de sus dos primeras novelas-, ¿volveremos a tener noticias pronto?
R.- Me temo que se ha tomado unas largas vacaciones, pero quién sabe. A lo mejor un día me veo obligado a sacarlo de su letargo y le planteo un par de aventuras nuevas por Ourense, siempre y cuando vigile más su salud y sus hábitos nocturnos.
P.- En este sentido, hay quien cree que volver sobre un mismo protagonista puede acabar mermando la capacidad de desarrollo de la trama, ¿es de esta opinión?
R.- En absoluto. Los escritores policíacos que desarrollan su obra a partir de la evolución de un mismo protagonista merecen toda mi admiración. Es un desafío muy complejo, y hay que tener mucho oficio para ello. Todo aquel que se acerca a la serie Carvalho de Montalbán, por ejemplo, entiende que su autor le está llevando de la mano por los últimos treinta y cinco años de historia de España.
P.- La influencia del Asesinato en el Comité Central, de Vázquez Montalbán precisamente, parece clara. ¿Pretende esta obra en cierto modo rendirle homenaje?
R.- Desde el principio tuve en mente esa novela, y es cierto que puede leerse como un reconocimiento hacia un escritor que, en España, llevó el género negro a las estanterías de los críticos pedantes. Además del título, el arranque de la novela es similar y Cudeiro, como Carvalho, también tendrá que hurgar en las intimidades políticas de una organización de izquierdas. Ahí creo que acaban las similitudes porque Alberte Cudeiro, entre otras cosas, es vegetariano, y todos sabemos del amplio espectro gastronómico que maneja Carvalho en cada aventura.
P.- ¿Trabaja ya en alguna nueva idea?
R.- Tengo un par de novelas en la cabeza que espero poder acabar el próximo año. De momento, son únicamente apuntes y diversas posibilidades.
Esta fin de semana, o suplemento Lecer do Galicia hoxe publicou unha longa entrevista con Diego Ameixeiras que lle fixo a xornalista Rosabel Candal a raíz da aparición na librarías de Asasinato no Consello Nacional, un dos libros que máis expectativa crearon nesta nova tempada literaria. Reproducimos a entrevista con Ameixeiras:
«Na novela non hai nada que os militantes do BNG non digan sen micros diante»
Asasinato no Consello Nacional, un dos libros que crearon máis expectativa nas últimos tempos, chegou esta semana ás librerías de toda Galicia. O seu autor, o xornalista Diego Ameixeiras, retoma o xénero da novela negra e introdúcese, sen reparos, nas liortas internas do nacionalismo galego. Máis aló da gran dose de morbo que carrexa unha obra así, na que a realidade e a ficción van constantemente da man, Ameixeiras ofrécelle ó lector unha nova publicación entretida, que engancha e que sobre todo se debe mirar en clave de ‘humor’. Cun Óscar Quiroga –Anxo Quintana–, que acaba de presentar a súa dimisión no Consello Nacional; un Fernando Xelmírez –Francisco Rodríguez–, ‘xefe’ da UPG e do asasinado Mario Dacosta; e un Balseiro –Xosé Manuel Beiras– e Amoedo –Carlos Aymerich– negociando o proceso previo á asemblea nacional extraordinaria do Bloque do 2009 onde saíu elixido portavoz nacional Seara –Guillerme Vázquez–, o éxito deste libro, editado por Xerais, ten o éxito asegurado, en altas cotas, entre as bases da formación frontista, sempre abertas ó debate. Diego Ameixeiras evita centrar todo o tema no Bloque. Un crime relacionado coa guerra civil, sexo e un detective Alberte Cudeiro, profesional e sedutor, disposto a arriscar incluso a propia vida para descubrir quen está detrás da morte do camarada redondean unha obra que discorre na súa maior parte en Compostela, para máis detalle, nos lugares de traballo e ocio que normalmente frecuentan os nacionalistas na vida real tamén, e que non deixará indiferente a ninguén. Prepárense para ler. Miren ó seu redor. E deixen voar tamén a imaxinación.
—Un asasinato case é o único que lle falta ó BNG para ser unha forza política cunha vida interna propia dunha novela…
—Os interiores das organizacións políticas acollen miserias que, en ocasións, saen á luz nos medios de comunicación, e que son as propias da condición humana. Vaidade, ansia de poder e ambicións subterráneas, entre moitas outras. Nada que non se poida atopar na psicoloxía das clases dirixentes. Nese sentido sospeito que o BNG non se diferencia demasiado doutras forzas políticas, dende o momento en que cada catro anos se ofrece voluntario para conducir os destinos da cidadanía. Teño constancia de que os seu interiores sofren a axitación propia de quen pelexa por conseguir poder. Se nunha convocatoria electoral os resultados son adversos, como lle aconteceu ao BNG no 2009, entra dentro da lóxica que as tensións se multipliquen ata xerar situacións que a min, obviamente, me resultaron moi novelescas.
—O anuncio, hai unha temporada, de que axiña se publicaría este novo libro teu causou unha grande expectación e morbo, sobre todo no mundo do nacionalismo. Que che parece? Isto é bo? O libro vai dirixido a un tipo de lector específico relacionado co eido político ou non?
—A novela coloca sobre a mesa unha intriga política dende a primeira páxina. Entendo que poida suscitar o interese da xente que se sitúa na órbita do nacionalismo parlamentario, pero cando empecei a escribila pensei principalmente no lector afeccionado ao xénero negrocriminal, que é o que a min me interesa. Celebro a expectación e o morbo que poida xerar, xa que iso pode demostrar que acertei á hora de escoller a temática. Son consciente de que non é moi habitual tratar literariamente conflitos tan achegados no tempo.
En todo caso, a miña esperanza é que o afeccionado ao xénero se vexa arrastrado pola intriga á que se lle convida, e que necesite asistir á súa resolución na derradeira páxina.
—Por que unha obra como esta agora? É unha certa homenaxe…
—A Vázquez Montalbán, por suposto. É obvio que o título fai referencia a ‘Asesinato en el Comité Central’, unha das miñas novelas preferidas da serie Carvalho. Había tempo que tiña na cabeza escribir unha historia semellante e introducirme nas intrigas do BNG. Se decidín escribila neste momento foi porque pensei que estaba capacitado para facelo, e porque o 2009 foi un ano especialmente convulso para a organización.
—Como e cando comezaches a xestala?
—Uns días máis tarde da asemblea extraordinaria do 10 de maio de 2009, cando reunín o material que me pareceu conveniente para atacar as primeiras páxinas do texto. Os compañeiros xornalistas que seguiron todo o proceso, dende a dimisión de Quintana ata a elección de Guillerme Vázquez como novo portavoz nacional, motiváronme decisivamente co seu excepcional traballo. Eles contaron a historia nas páxinas dos xornais moito antes ca esta novela. Posteriormente, eu organicei o material en forma de trama, engadíndolle as compoñentes de ficción que considerei idóneas para armar unha intriga que oxalá poida parecerlles solvente aos lectores do xénero, que son moi esixentes.
—No libro inclúes todo tipo de detalles sobre algúns dirixentes do BNG e das diferentes correntes internas que o integran. Hai casos nos que as descricións dos personaxes se corresponden realmente cunha persoa real e só cambia o nome desta. Canto hai de real e canto de ficción?
—A novela, por suposto, é un exercicio de ficción. Iso non exclúe que, aínda que dende o principio manexe os personaxes ao meu gusto, introduza algunha caracterización próxima á realidade. Pensei que recrear certa mitoloxía moi instaurada nos ambientes nacionalistas, en especial a relacionada con algúns personaxes que manexan os fíos da organización, podería axudarme a establecer unha liña de complicidade co lector máis informado en materia política. Creo que na novela non hai nada que os propios militantes do BNG non digan sobre si mesmos cando non hai micros diante. Se algo non falta no Bloque é unha autocrítica feroz que ten moito que ver con ese cainismo proverbial que se lle imputa á militancia. Literiamente resultoume moi agradecida.
—Dacosta é un dos personaxes que quizais non teñan un equivalente exacto na vida real. Por que? É ese candidato militante da UPG que nunca existiu?
—Decidín meterlle tres disparos cunha Tokarev TT-33 a un arquetipo do BNG sen relación ningunha cun personaxe real, aínda que sospeito que algún lector perverso poida darlle voltas á cabeza para equiparalo con algún dirixente en activo. Montalbán asasinou politicamente a Fernando Garrido en 1981, e todo o mundo soubo que se refería ao Santiago Carrillo que levou o PCE ao fracaso electoral nas eleccións xerais españolas de 1982. Eu non chego a tanto. Confeso a miña falta de atrevemento para asasinar literariamente a alguén da UPG que poida ser identificado cunha persoa real.
—Como cres que reaccionarán no BNG ó ler o libro? Xa che chegou algunha impresión? Pode haber detalles que non senten demasiado ben ou non? Agardas a chamada dos Xelmírez, Amoedo ou Balseiro reais?
—Mentiría se dixera que non me preocupa a recepción da novela, como penso que lle acontece a calquera escritor cando coloca un libro nas librerías. Pero, sinceramente, creo que os dirixentes do BNG deben estar máis preocupados na vindeira asemblea nacional da organización, e en como enfrontarse con garantías de éxito ás eleccións municipais de 2011, obxectivo que comparten co resto de forzas políticas galegas. Por outra banda, non creo que haxa algo na novela que poida resultar dramático para unha organización que fixo públicas as súas discrepancias internas moito antes de que eu me atrevese a ficcionalas.
—Os datos e procesos internos previos á asemblea nacional extraordinaria do 2009 coinciden. O labor de documentación que hai detrás deste libro é moi grande. Como foi este proceso e que papel xogaron os medios de comunicación en todo el? Que relación tes co mundo do Bloque?
—Nese sentido quixen ser o máis fiel posible á realidade, pero tratándose dun proceso interno penso que as interpretacións do acontecido nesa asemblea son múltiples. Non é doado entender as relacións que se establecen entre os distintos partidos e correntes que conforman o BNG, e moito me temo que nin algúns politólogos avezados son quen de interpretar algúns movementos que se producen no interior das organizacións políticas, xa que en moitos casos se producen a partir de debilidades humanas que moi pouco teñen que ver cos obxectivos que se din defender nos programas electorais. Os xornalistas reflectiron o proceso día a día, e eu aproveitei ese traballo para planificar a armazón da novela. A miña documentación centrouse en todo o que se foi facendo público nos medios, así que entendo que é unha visión parcial.
—Ao final, todo está relacionado con outro asasinato anterior que se produciu na guerra civil. Por que buscaches esta conexión e este exercicio de memoria histórica? Segue habendo un gran rancor ó redor desta época…
—Recoñezo que foi moi emocionante esa viaxe ata a guerra civil. Ségueme arrepiando pensar que pisamos cadáveres de xente á que espero algún día se lle faga xustiza. É un tema delicado que segue quentando moito os ánimos, o que demostra que as feridas non están pechadas. Na novela aparece un personaxe que arrastra un pasado relacionado coa contenda, e intentei que a relación que establece con Alberte Cudeiro resultara o máis atractiva posible para o lector, ofrecéndolle claves que oxalá vaian máis alá do maniqueísmo.
—O PSOE ou o PP non darían tanto xogo para unha novela así?
—Penso que estariamos falando de historias moi diferentes, aínda que liortas internas hai abondo para recrear en todas as casas. De momento, centrei os meus esforzos no BNG. Deixemos que o tempo nos poida permitir ler moitas novelas e de autores moi diversos. Se algunha inclúe crimes nos outros dous partidos con representación parlamentaria, e mesmo nos extraparlamentarios, estou seguro de que me
interesarán.—A Xelmírez gustaríalle saber que vai pasar na asemblea nacional ordinaria do próximo ano. A min tamén. Ti que vaticinas? Ese é un capítulo que daría para outro libro. Cudeiro podería resolver un novo caso. Anímaste?
—Por motivos de traballo, dende que rematei a redacción da novela no mes de maio deste ano, abandonei parcialmente o meu seguimento das dinámicas internas do BNG. Agora mesmo non estou moi ao tanto de como está a temperatura da organización, así que deixo os vaticinios para os especialistas a tempo completo. De momento, Cudeiro collerá un descanso. A vindeira novela ten outro protagonista, pero aínda estou ás voltas coa súa psicoloxía. O que sei é que non será nin detective nin policía. Tampouco pretenderá liberar nacións sen estado.
—Por que che atrae tanto o xénero negro e os detectives?
—Entusiásmanme os solitarios que se enfrontan á resolución de enigmas, e a figura literaria do detective ou do policía encaixa nese paradigma de personaxe. De Poe a Mankell tento atopar os meus referentes. Particularmente, sinto unha debilidade especial polos perdedores de Filadelfia que tan ben describe David Goodis nas súas novelas, especialmente en Fire in the flesh, Black Friday ou Nightfall, textos hoxe inencontrables no estado español máis alá das librerías de segunda man. Estou seguro de que Fuller ou Truffaut estarían indignados.
—Que lle recomendarías a quen empece a ler este libro? Como se debe de tomar?
—Nada en especial. Só amosarlles todo o meu agradecemento aos lectores de novela negra pola súa fidelidade, e polo cariño que nos demostran aos autores do xénero cando lles regalamos as aventuras dos nosos investigadores. Estamos moi orgullosos e sentímonos en débeda permanente cando nos aceptan nos seus andeis ao carón de Hammett, Chandler ou Jim Thompson.
Pódese baixar en pdf o primeiro capítulo de Asasinato no Consello Nacional, a próxima novela de Diego Ameixeiras, que tanta expectación está a levantar e que se centra no asasinato de Mario Dacosta, parlamentario do BNG, o día en que todo o Consello Nacional presenta a súa dimisión logo do resultado electoral no que o bipartito perde as eleccións. Asasinato no Consello Nacional chegará ás librarías na próxima semana.
Maré, as páxinas de cultura do Galicia Hoxe, recolle hoxe unha reportaxe sobre as novidades literarias para o próximo outono, baixo o título «Outono de lectura».
Manuel Rivas, Iolanda Zúñiga e Diego Ameixeiras son os tres autores que Xerais vai ofrecer aos seus lectores e lectoras. A nova novela de Manuel Rivas, Todo é silencio, que aborda o mundo do narcotráfico; o Premio Xerais de Novela 2010, concedido por unanimidade a Iolanda Zúñiga por Periferia; e a novela político dectectivesca de Diego Ameixeiras, Asasinato no Consello Nacional, constitúen tres magníficas novelas, distintas e de grande calidade, para este outono literario, tal e como se recolle no Galicia Hoxe:
«Manolo Rivas levou con sumo segredo o contido de Todo é silencio, a obra que sucede á eclosión narrativa de Os libros arden mal. Antonte mesmo fixo as últimas correcións do texto e a finais deste mes terá, fisicamente, o libro. Trátase dunha historia de intriga ambientada nunha vila imaxinaria da costa -chamada Brétema – coa emerxencia do narcotráfico a finais dos anos setenta como pano de fondo. Un triángulo de rapaces -Leda, Fins e Brinco- protagonizan unha narración dominada, porén, polo Mariscal, un personaxe que, en palabras de Manuel Bragado, “quedará gravado na historia da Literatura galega”. É, engade o editor, “unha novela profundamente fermosa, de lectura e de escrita”. Segundo as previsións da editorial, publicarase antes do 10 de outubro».
«O Xerais 2010 tamén terá o seu oco nos andeis, xa que a editorial publicará proximamente Periferia, de Iolanda Zúñiga. Trátase dun 
texto “contra a soberbia, contra a estupidez, contra a ignorancia” ambientado nas favelas brasileiras, onde a xente sen oportunidades recorre ó narcotráfico antes que a ir á Universidade xa que “gañan moito máis”. Periferia fala daqueles que viven “nos confíns do mundo” e dos “corazóns esperanzados dos seus protagonistas”. A editorial aproveitará a ocasión para facer unha reedición do seu Vidas post-it, de 2007».
«Quen está levantando moita expectación é Diego Ameixeiras co seu Asasinato no Consello Nacional, que ten tódalas papeletas para converterse no best seller da temporada. Na súa novela, o detective Alberto Cudeiro recibe o encargo da dirección do Bloque Nacionalista Galego de investigar un crime sucedido ó saír da reunión do consello nacional do partido. Alí, un encarapuchado asasina con tres disparos ó parlamentario Mario Dacosta, intres despois de que a executiva presentase a súa dimisión. A súa investigación non queda nese incidente, xa que Cudeiro rematará por resolver un enigma relacionado coa Guerra Civil».
Asasinato no Consello Nacional, a próxima novela de Diego Ameixeiras, continúa espertando expectación en distintos medios. Agora é o blog Letras e bits en Galicia e no mundo de El Correo Gallego, o que recolle a noticia da súa trama. A novela estará nas librerías a principios de outubro.
Galicia hoxe faise eco da aparición na derradeira semana do mes de setembro de Asasinato no Consello Nacional, a quinta novela de Diego Ameixeiras.
Rodri García faise eco nas páxinas de La Voz de Galicia da próxima aparición de Asasinato no Consello Nacional, a vindeira novela de Diego Ameixeiras, ambientada no BNG e protagonizada polo detective Alberto Cupeiro. Para Ameixeiras «Cupeiro é moi distinto a Dopico, investiga outro tipo de intrigas, un mundo de política ficción e aquí a trama é máis real, máis pegada á actualidade». Entre as características do novo personaxe literario salienta que practica a meditación oriental e interésalle «o taoísmo e o budismo; é moi calmado, xa que se sitúa nun plano superior ao resto da xente e só lle preocupa a busca espiritual, ademais de intentar resolver o caso».
«Intentei facer unha sátira política arredor do mundo do BNG e neses meses nos que se fixeron públicas as diferenzas entre as distintas correntes pareceume un pano de fondo moi axeitado, porque ademais estivo moi ben contado nos medios de comunicación», , despois de insistir en que o Asasinato no Consello Nacional «é ficción, unha novela, non é un tratado sobre o BNG». O escritor asegura que entre os protagonistas son recoñecibles personaxes reais, pero son «composicións ficticias feitas a partir desas persoas reais, da imaxe pública que proxectan ou polo menos da que nos facemos deles pola nosa parte; que se achegue a realidade ou non é outra cousa». De todos os xeitos, «na novela tamén hai outros personaxes arquetípicos», apunta o gañador do Premio Xerais 2006 con Tres segundos de memoria. Ademais, a única trama da novela non é só a morte do dirixente nacionalista, «paralelamente haberán de resolver un enigma que está vencellado coa Guerra Civil», explica Diego Ameixeiras. Outro dos cambios sobre novelas anteriores do escritor é que a historia ten como escenario a cidade de Santiago.
A perda da presenza en San Caetano tras as eleccións do 2009 supuxo unha convulsión no Bloque Nacionalista Galego. O sangue non chegou ao río, pero Diego Ameixeiras decidiu levalo pola súa conta para escribir Asasinato no Consello Nacional, a novela coa que Xerais agarda en setembro unha recepción proporcional ao ascenso do que goza o autor ourensán. A acción comeza nun tras unha xuntanza da cúpula frontista na que a executiva presentou a súa dimisión. Ao remate da reunión, o candidato da UPG a voceiro do Bloque vai subir no coche e sorpréndese de que se lle achegue un encarapuchado que lle dispara tres balas contra a cabeza. O crime provoca que se inicie unha investigación oficial e, paralelamente, outra máis discreta que os nacionalistas encargan a Alberto Cudeiro.
Diego Ameixeira proclama que Asesinato no Consello Nacional é unha homenaxe patente de 264 páxinas a Asesinato en el Comité Central, a novela imprescindible de Manuel Vázquez Montalbán. «El escribiu ese libro nun momento de moitos problemas no PCE, atreveuse a sacar á luz o mundo interior do partido comunista e pareceume que a tesitura na que estaba o Bloque tras as eleccións do 1-M eran semellantes», argumenta. O escritor engade que «chamoume a convivencia de distintas correntes: dende a UPG, que simboliza o máis ortodoxo, a Máis Galiza, que son máis pragmáticos, pasando polo irmandiños de Beiras, na liña do altermundismo». O autor confesa que «é curioso saber como funciona ese mundo», ao que el se achegou «a través da prensa e xente que me daba as súas teorías sobre o BNG», que son do máis diverso. A derrota do ano pasado tivo como consecuencia «que saísen á luz vellos rancores», que foron vehiculizados «nuns foros de internet divertidísimos pola sinceridade coa se fala neles e que se agradece para construír personaxes». Con todo, eses comentarios foron un complemento «porque hai personalidades, como a de Beiras, Quintana ou Paco Rodríguez, que son moi literarias». Dese triunvirato, recoñece que escolle o primeiro, «porque podes estar de acordo ou non con el, pero non pasa desapercibido: poslle un micro diante e dáche cen mil titulares». Estes políticos figuran na obra con alcume «porque é obvio que van ser identificados» e Ameixeiras percibe moi delicado poñerse «nas súas cabezas dando nomes reais». A fin de evitar malentendidos, advirte de que, no dramatis personae de Asasinato no Consello Nacional «hai composicións a partir de persoas reais, de conxecturas que se barallan nos debates de internet e tamén arquetipos da UPG e do quintanismo».
Diego Ameixeiras amósase «soprendido de estar falando dun libro cando aínda non saíu», como se nunca pensase na posibilidade de que a súa fición teña un eco de incomodidade no Bloque. «Confío no seu sentido do humor e no seu sentidos de autocrítica, confío en que se vexa como sátira política; non creo que ninguén se poida sentir ofendido», entoa a xeito de penitencia inocente. A seguir, intenta despregar a complexidade da obra, protestando de que «non fala exclusivamente do BNG, hai tamén unha trama que vén da Guerra Civil e hai unha evolución do personaxe». «Non fixen un ensaio nin unha historia do Bloque», subliña. Esa teima en abrir o abano temático da súa novela non impide que acepte que creou un detective novo, Alberte Cupeiro, porque o seu investigador de cabeceira, Horacio Dopico, «é demasiado bruto» e Ameixeira pretendía «un punto de vista máis pausado das leas no BNG». Cupeiro ten a súa atención vital posta no pensamento oriental, mesmo é taoísta, polo que «as loitas internas no Bloque parécenlle pequenas miserias, a el dálle igual se mandan os da UPG ou os quintanistas, quere resolver o crime e facturar». Ese escepticismo non agocha que o detectiva teña, tamén, un pasado político que lle resulta conflitivo «e que ten que ver coa Guerra Civil», un episodio do que arrastra «outra trama que debe solventar». O novelista ourensán elabora as súas ficións entre as marxes do xénero negro, «polo que tamén hai dúas personaxes coas que formará un triángulo amoroso». Jaureguizar
Texto publicado por Jaureguizar no blog Cabaret Voltaire o 13 de agosto de 2010.
Alberto Ramos anuncia en Xornal de Galicia a publicación inminente da nova novela de Diego Ameixeiras, Asasinato no Consello Nacional. Unha novela de intriga na que o Alberto Cudeiro, un elegante detective con ínfulas taoístas, debe investigar o crime dun parlamentario do BNG nun momento político decisivo, feito que o levará a resolver un enigma relacionado coa guerra civil. Unha novela chamada a marcar un fito na historia literaria galega contemporánea que será publicada en Xerais Narrativa durante o vindeiro mes de setembro. Adiantamos o inicio da trama:
Un encarapuchado asasinou de tres disparos a Mario Dacosta, parlamentario do Bloque Nacionalista Galego, cando saía da reunión do consello nacional no que a executiva, co seu voceiro á cabeza, Óscar Quiroga, presentou a súa dimisión.Os feitos aconteceron pouco despois das seis da tarde, cando Dacosta se dispuña a arrincar o seu coche, estacionado no aparcadoiro do Hotel Congreso de Santiago de Compostela. Segundo fontes da Delegación do Goberno, o pistoleiro achegouse ao parlamentario e asestoulle tres tiros, fuxindo posteriormente nun vehículo Renault Clio. Un dos disparos impactoulle na cabeza, provocándolle a morte. Os servizos sanitarios trataron de reanimalo no lugar do crime, sen éxito, durante media hora.
O presidente en funcións da Xunta de Galiza, Felipe Méndez Tarrío, cualificou o suceso de “atentado contra a democracia”. O vicepresidente Óscar Quiroga, amosouse “conmocionado” e afirmou que “Galiza saberá estar á altura das circunstancias” ante un asasinato “que enche de rabia a todos os demócratas, e especialmente aos nacionalistas galegos”. Fernando Xelmírez, secretario xeral UPG, partido integrado no Bloque e no que o parla-mentario militaba dende 1982, amosouse conmocionado polo suceso e cualificou a Dacosta de “camarada insubs-tituible e extraordinario patriota galego”. Horas antes do crime, Óscar Quiroga anunciara a súa dimisión ao comezo do consello nacional da formación frontista, conclave no que tamén presentou a súa renuncia toda a executiva. Abríase así unha nova etapa despois da derrota sufrida nos comicios autonómicos do 1 de marzo, cuxos resultados devolveron a maioría absoluta ao Partido Popular en detrimento do bipartito formado por PSdG-PSOE e BNG.
Alberto Cudeiro, un detective elegante con ínfulas taoístas, recibirá da dirección do BNG o encargo de investigar este crime, que o levará, tamén, a resolver un enigma relacionado coa guerra civil.
XERAIS