Baixo o título «O pulo transformador», Montse Dopico publica en Galicia hoxe unha longa entrevista a Teresa Moure a raíz da publicación da súa cuarta novela, A Intervención. A novela relata a preparación da performance artístico-política no Courel, artellada ao xeito do land art. «Nas presentacións do libro poño imaxes de obras de land art. E tamén dunha pequena intervención que fixemos uns amigos e eu. Escribimos a cultura galega limita” -unha polémica frase do conselleiro de Cultura- “nuns muíños en Aríns. Nas presentacións, a xente non queda indiferente, sae conmovida…», lembrou. Na novela, os veciños do Courel tampouco quedan indiferentes ante a acción. A arte é, na novela, «non un dispositivo preciosista para emular realidades, senón un xeito de intervir nelas. Isto está moi conectado coa idea da natureza: temos unha moi mala relación coa natureza. O artista ten a obriga de formular cal é a súa actitude ante a sociedade», defende Moure. O grupo de artistas da novela non permite que a súa arte se institucionalice, malia a vantaxe que isto podería supor, por exemplo para espertar o interese duns medios de comunicación que permanecen indiferentes ata que intervén a xustiza. Porque os protagonistas son como unha célula revolucionaria, de certa inspiración libertaria. «A novela é un pouco ácrata, si», di a autora, que rexeita a definición de utopía como o que non é realizable. Utopía é, para ela, o que está por construír. E o Courel, e o movemento social que nel agromou para defenderse da destrución consentida polo poder, é un exemplo de que «o pobo galego pode liberarse. Podemos redimirnos como pobo. Podemos cumprir calquera proxecto político que nos propoñamos. Só temos que deixar de botar terra enriba de nós, dicindo que somos moi conservadores e iso. A nosa historia demostra que xurdiron rebelións de pequenos grupúsculos». Como os Irmandiños, que están en Unha primavera para Aldara…»
XERAIS

ALÉGRAME moito a lectura de
Mañá, xoves, 8 de xullo ás 19:30 h na Feira do Libro de Vigo presentarase
Sigo con crecente interese a traxectoria creativa de
Noelía Díaz
A intervención de Teresa Moure é unha novela ben resolta, na que a autora terma con rigor dunha certa tendencia ao exceso estilístico, mais faino sen renunciar á textura da escrita que xa lle é característica. Cun ritmo ben pautado, uns personaxes convincentes na súa vontade por viviren instalados nas estremas do convencional, e unha voz narrativa menos invasiva do que podían resultar as de anteriores entregas da autora, A intervención é unha novela que nos fala de moitas, moitas cousas, e que pide ser relida porque nos obriga a facernos preguntas de non doada resposta. Máis alá dun primeiro nivel de lectura en que se nos anima a cuestionar o canon e a función da arte tal e como adoito a concebimos, a obra é tamén unha proposta para repensar conceptos tan solidamente establecidos que nin maxinamos que poidan entenderse de xeito diferente: a amizade, o amor ou a maternidade. Dolores Vilavedra
O sábado, 1 de xuño, coincidindo coa inauguración da
César Lorenzo 

A lectura da máis recente novela de
A
Tras a aclamadísima
Un pianista retirado, unha dermatóloga, o fillo desta, estudante universitario, e mais unha das súas profesoras na facultade de Historia reúnense para constituíren un comando artístico. O seu obxectivo é levar a cabo unha performance un tanto particular, a medio camiño entre a creación estética e a toma de conciencia política. Instalados ao pé das montañas do Courel, este grupo de rebeldes pretende sensibilizar a cidadanía cunha intervención que enlace arte e natureza. Mentres levan a cabo o seu escrupuloso plano, a chegada inesperada dunha nova personaxe, unha psiquiatra vienesa, obrígaos a rexistrar por escrito as súas actividades clandestinas. Desde a múltipla perspectiva que emana dos seus diarios, os membros do grupo van dando as súas respectivas versións, que conforman unha historia colectiva, e que conectan a paixón creativa co pasado remoto de cadaquén, coa súa infancia e cos seus medos máis agochados. Porque a arte é unha das formas da loucura.