Jorge Lamas publica hoxe en La Voz de Galicia unha entrevista-reportaxe sobre a aparición do Gran Dicionario Xerais da Lingua.

Xosé María Carballeira, coordinador da obra, salienta na entrevista que as principais novidades que achega esta edición, ademais da adaptación a normativa lingüística vixente, son a transcrición fonética das palabras, a inclusión dunha serie de palabras non estandarizadas e unha referencia etimolóxica de cada unha delas. Carballeira insiste en que se trata dunha obra practicamente nova: «Non só hai unha revisión cuantitativa, polo incremento no número de entradas, senón que hai unha revisión cualitativa que creo que é o máis salientable, porque revisamos todas as entradas, inclúese outro tipo de información que antes non se tiña en conta».

Unha das novidades da edición 2009 é a inclusión de formas estandarizadas. «Nunha lingua existe un léxico estándar ou común, que é o léxico aceptado pola institución académica correspondente», explica o lingüista. «Nós preferimos utilizar o termo estándar máis que o correcto ou incorrecto, porque en lingüística non vale para nada; calquera palabra que sirva para comunicarse vale. Que dende o punto de vista da norma sexa correcta ou incorrecta é unha cuestión máis ben sociolingüística. Entón falamos de palabras non estandarizadas cando nos referimos a aquelas que non están no léxico aceptado como común. As estándar van marcadas cunha tipoloxía máis grande, mentres que as outras aparecen noutras formas tipográficas», di un dos autores.

No caso da transcrición fonética, os redactores do proxecto quixeron evitar as posibles polémicas que conleva este tema. «No caso da transcrición fonética pode haber certa discusión porque tampouco existe un estándar fonético, por iso moitas entradas, se as observamos cun pouco de detemento, ofrécense diferentes alternativas de pronuncia porque non existe un estándar fonético. Non en todos os casos, pero si nos que pode haber controversia», sinala Carballeira.

A edición do 2000 xa incluía todas as palabras de uso cotián, por iso as novas entradas están relacionadas en moitos casos con termos procedentes dos avances tecnolóxicos. «As palabras patrimoniais de uso cotián, dificilmente podemos engadilas a non ser algunha non estandarizada, que nós dicimos que son lexitimamente galegas, pero que non están dentro do estándar», puntualiza o coordinador. Neste sentido, Carballeira lembra que o galego funciona coma calquera outra lingua cando crea novas palabras. «Dentro de todas as linguas existe a posibilidade de formar palabras, que nacen por derivación ou por composicións; o galego ten exactamente os mesmos mecanismos de formación de palabras que calquera outra lingua, aínda que, na actualidade, non é un procedemento que teña moito vigor en calquera lingua, case todo nese sentido está moi acoutado», conclúe.