XERAISCARÁCTER REIVINDICATIVO
A autora de Lía e as zapatillas de deporte ou Usha vén de publicar tamén na colección Merlí de Edicións Xerais de Galicia O monstro das palabras, un libro no que unhas rapazas descobren, axudadas pola súa mestra, que un ser perverso e maligno afánase cada certo tempo en comerlle as palabras á lingua e con iso evitar que a xente se relacione, pense e evolucione. Privando as persoas das verbas os nenos fican como aparvados, tatexando palabras sinxelas, e os maiores reclúense en si mesmos incapaces de expresarse.
A ficción leva a Alba e a Lela a seguir atentamente o relato da mestra que se confesa ser doutra época na que tamén a lingua se viu ameazada e necesitou dun grupo de mulleres que loitasen por ela. Agora parece que as elixidas son estas dúas rapazas que puideron escapar á influencia do monstro e que amosan unha sensibilidade especial para co que as rodea e,en especial, para coa lingua que queren e usan a cotío.
O seu asombro vai cada vez a máis, a súa perplexidade é cada vez maior e as súas ganas de mellorar a situación,directamente proporcional ao empeño que han poñer en coñecer, aprender e saber para actuar. A súa mestra élles de grande axuda e a avoa de Lela, un modelo a seguir. Se algo aprenden as nenas é a valorar que é importantísimo loitar por un ideal e que é preciso aunar esforzos, porque só así se escoitarán a súas voces.
Entre sentimentos, pensamentos e desexos vai avanzando a historia que non remata, un libro –o das palabras que aínda non acabou de escribirse,uns personaxes en constante evolución, porque así é a lingua, viva e dinámica. É cáseque unha constante na obra de María Reimóndez o carácter reivindicativo que aplica aos seus personaxes e que verque sobre a lingua e a condición das mulleres no mundo, aquí –máis no pasado ca agora– e nos chamados países subdesenvolvidos nestes momentos, convencida de que a educación integral ha de ser a chave que abra as portas a un mundo máis xusto e xeneroso para todos. María Navarro
texto publicado por María Navarro en «Faro da Cultura», suplemento de Faro de Vigo o xoves 11 de marzo de 2010. A páxina onde aparece pode baixarse en pdf aquí.
This is an exceptional book by an exceptional writer. Even among the near-industrial quantity of books now published on the Spanish Civil War, it is unusual. And within Manuel Rivas's own measured and exquisite output, not only does it attain the stature of a magnum opus, being roughly the combined length of his four preceding novels (all ably translated from Galician by Jonathan Dunne). It combines the folkloric lyricism of his In the Wilderness with the theme of the civil war already pursued by his first novel, The Carpenter's Pencil.
Hai apenas dúas semanas Manuel Rivas viaxaba até Londres para presentar a tradución ao inglés da novela 
Inventamos valados que nos separan dos demais, ou levamos eses muros escritos e debuxados na pel. O escritor galego 
Helena e Xoel son dous nenos unidos por unha gran amizade. Non só comparten as horas de clase no colexio, senón que gozan xuntos máis alá do parque á sombra do grande carballo. Viven na mesma vila, mais os seus barrios son moi diferentes. Onde vive Helena, as casas teñen dúas bufardas e xardín traseiro; a rúa de Xoel está na parte baixa, alí as rúas son estreitas e as casas máis antigas.
Anxo Angueira
Xesús Manuel Marcos López
A 
Os ratos deixaron o texto publicado en ANT sen parte do seu contido. Por exemplo no inicio, onde salientaba que a historia si se conta, o que pasa é que se conta de maneira que ao autor lle permita sentirse a salvo. E outro tanto pasa no remate. Reivindicar isto, no 2010...Pois si, hai que facelo! Van subliñados e en cursiva, os bocados dos ratos.
En 1991, 
Ao xeito de Valle, no sintagma pensamento túzaro Rivas xunta dúas palabras que nunca antes se xuntaran e que ademais parece imposible xuntar. O pensamento é a capacidade de razoar e someter todo á luz da razón. O túzaro é quen nunca razoa, quen parte das súas ideas e non as analiza nin discute e ata, se alguén llas somete a crítica, reacciona de forma bruta e sen educación.
O novelista, sabémolo pola nota final, opta polo recurso do manuscrito encontrado, pois o texto novelesco é a narración en primeira persoa do protagonista, que tenta reconstruír o pasado do seu pai –posiblemente un membro das patrullas do mencer, que paseaban republicanos– e que edita o seu amigo e axudante nesta pescuda Xosé Manuel Reina.
Nominada como unha das mellores novelas para o premio de narrativa da Asociación de Escritores en Lingua Galega, xunto coas propostas máis recentes de 
Recomendamos o texto que José Manuel Estévez Saá publica en 
As lectoras que limos entusiasmadas a primeira novela, vimos que tanto o título como o final deixaban a porta aberta para a continuación da triloxía. Porén, O Brindo de ouro. II. A Táboa da Hospitalidade tardou cinco anos, seguramente demasiado para un lectorado esvaradío como é o xuvenil (tendo en conta que o habitual é que os primeiros tempos en que se considera superada esa fase non se adoita volver os libros lidos nela. Iso sucede máis tarde). Aínda así, a saída do prelo da segunda aventura de Selmo é unha boa nova para a literatura galega xuvenil e unha oportunidade para que o público mozo de hogano se achegue a esta fascinante recreación do espazo courelá e dos seus símbolos literarios máis comúns (algúns de clara orixe novoneiriá).
Gustoume esta última novela de 
OS CANS E A RABIA
Rubén Ruibal
Non o lera antes. Sabía apenas da súa existencia polas portadas dos libros e polos comentarios que de cando en vez xurdían na conversa. Pero nunca lera nada de 
Unha novela que continua no mundo fantástico e ben trazado do autor: 
No país das vacas
O FRANQUISMO CORRUPTO
A beleza que presaxian as tapas d’
Os catedráticos Xosé R. Pena e Xosé María Dobarro foron os responsables dun proxecto necesario que felizmente se levou a bo termo como é a compilación e ordenación do inxente material poético que Ramón Cabanillas foi ofrecendo ao longo da súa vida. No ronsel das obras completas que xustificaban tal denominación, iniciado coa edición do Centro Galego de Bos Aires, do ano 1959, e continuado polo esforzo da editorial Akal, que viu a luz a finais dos anos setenta e comezos dos oitenta da man do profesor Xesús Alonso Montero, chega agora 
A
Contra o que se poida crer non hai neste libro unha única historia que Cid Cabido afirme que non vai contar. Sen dúbida, o fío argumental de maior peso nestas páxinas abofé que se conta, mais dunha maneira diferente, tanto porque talvez poida xa ser coñecido polo lector –o asasinato dun coñecido industrial conserveiro vigués ao inicio da década dos setenta en Vigo, unha sorte de crime pseudo-pasional– como porque a focalización do interese se despraza cara ao ámbito sociolóxico daquela época e ao propio proceso de pescuda sobre o acontecemento, facendo abstracción, todo hai que dicilo, das peripecias e do labirinto persoal do narrador-protagonista-escritor, nesta ocasión fortemente abeirado a un imaxinario cinematográfico, e que entendo máis como «marca da casa» que outra cousa.
Que 
Unha pequena marabilla, ía falar diso.
A existencia de valados físicos e imaxinarios é hoxe en día unha realidade espallada por case todo o mundo e somos nós, as persoas, os que os construímos con táboas, formigón armado ou prexuízos do máis diverso. Nun momento dado non se sabe –ou si– por que alguén decide erguer unha fronteira e impedir o trafego de vida, preservando ideas, modos de vida, mesturas.
A estas alturas da sesión non resulta novidoso para ninguén,achegado as nosas letras,nin desacougante para o mesmo autor,a constatación de que 
Sempre persoal, a mirada de 
Dime algo sucio rebusca nas vidas dos criminais pero no sentido literal do termo, na rutina de quen se cruza a diario con persoas capaces de facer dano e que como calquera de nós toman o autobús, beben cervexa, están enganchados ao televisor ou a algunha historia de amor, pero de quen sobre todo repsiran insatsifacción como calquera de nós, tamén no planos sexual, outro dos puntos claves da novela. De aí que o lector sucumba antes os poucos –e agradecidos– acenos de inocencia –«Cando se quere coa imaxinación leva tempo desengancharse»– dalgúns personaxes.
O profesor de filosofía Sergio Vences Fernández 
É un solombo, é dicir, literatura. En Dime algo sucio, ficción de intriga que pretende descubrir o enigma que une as vidas cruzadas de persoas moi diferentes, a trama non se antolla lenta, coma un río de infinitos meandros desa veciñanza de Oregón, identificado con Ourense. Diego Ameixeiras (Lausanne, 1976) –aínda contando todo o que está pasando– é dilixente e directo cando escribe; é o seu xeito de concibir esta arte, un modus operandi que lembra vagamente a intencionalidade da escritura automática e vangardista e o fluír libre das ideas. A súa novela lese de dúas sentadas. A recomendación máis común con este libro é non ofrecer demasiadas pistas sobre o seu argumento. Por iso, agardan atopar a alguén que, desde fóra, traia a tan cobizada solución para o seu abrumador desespero.
A Guerra Civil, os duros bombardeos, a revolución castrista, as revoltas de maio do 68 en París ou a cruel posguerra funcionarán como escenarios de paso no percorrer da narración. Acontecementos que cambiaron o discorrer do mundo e tamén dos que nel habitan. Pero chegados a este punto, a autora advirte. Sol de Inverno dista moito de ser unha novela histórica. A realidade trazada non é máis que o sostén no que se apoiarán todas as pequenas historias –mínimas, como diría o director Carlos Sorín– que conforman a obra. Son as estradas a través das cales esta premiada historia atravesará boa parte da realide social de comezos e metade do século pasado. O relato dunha vida que comezou co saboroso e prometedor bico dunha cereixa, baixo o reconfortante sol de verán.
Falabamos nunha recensión anterior de tres variables que se deberían de dar nun libro concibido para lectores infantes. A saber: imaxinación, entretemento e aprendizaxe. Neste libro de Jacobo Fernández, ao seu xeito, non se dan estas tres variables, senón que ademais hai unha nova varible fundamental que é o humor, o humor en clave galega, esa retranca que sempre caracterizou a nosa maneira de ser. Poderíamos falar de outras moitas virtudes deste libro, gañador, por certo, do Premio Merlín de Literatura Infantil do ano 2009, mais por non abranguer máis do que toca nunha recensión coma esta, dicir que todo o que vimos de citar nestas primeiras palabras, aparecen en Mil cousas poden pasar no grao de sublime.
Emilio Alonso, na súa primeira novela, dentro do xénero policial, ou aínda mellor da novela negra, presenta un crime que non acaba sendo castigado, pois o asasinado era un impresentable que, segundo a frase con que remata este relato, pertencía ao grupo dos "mortos que están moi ben matados".
Nesta nova entrega de Suso de Toro un narrador autorreflexivo en segunda persoa que se identifica co propio novelista realiza a reconstrución das orixes paternas da súa familia a partir das investigación sobre a vida do avó abandonado no hospicio de Zamora, sen ningún dato sobre a identidade do seu pai e da súa nai. Se as orixes do avó están na néboa, tamén a súa vida posterior á voda transita polo misterio, pois decide marchar para América, para gañar un cartos como emigrante, e nunca máis se sabe del. A novela, nesta reconstrución histórica, combina a historiografía (a través de fontes tradicionais e escritas, mais tamén por medio da historia oral de posibles testemuñas dos feitos) coa imaxinación propia da ficción, pois a imaxinación deste narrador autorreflexivo, cando non hai datos ou a partir de datos moi cativos, elabora posibles vidas deste avó descoñecido.
Baixo o título «Para comprendermos Galicia», Manuel Rodríguez Alonso publicou en «Cartafol de Libros» de Vieiros unha 
Outra novela que, sinceramente, xulgo como a sorpresa da tempada: pola súa orixinalidade, fundamentalmente, inusual en todos os territorios literarios. Estou a falar d' 
Mil cousas poden pasar. Libro I supón un novo chanzo na carreira deste contador de fantasías e unha achega máis aos trazos que definen as súas creacións, desta vez avalado polo importante Premio Merlín. A historia retoma, con ampliacións e modificacións, as entregas publicadas nos que se converterían nos tres últimos números de Golfiño –87, 88 e 89–, que coa súa repentina desaparición nos privou daquela da conclusión d’O conto de Lina e Pouco. Non deixa de resultar curioso que a portada do nº 87 da revista anunciase o comezo da miniserie cunha ilustración na que destaca un libro de tapas duras, moi semellante ao que hoxe temos nas mans. Semella unha premonición ou un soño cumprido.
Inma López Silva, encargada da crítica en artes escénicas, salienta 
Isabel Soto escolle entre as propostas narrativas do ano 
Anxos García Fonte escolle 
No eido da literatura infantil e xuvenil, Isabel Soto escolle 
Soto, tamén destaca o premiado 
Pola súa banda, Montse Pena destaca outra obra publicada por Xerais. 
Francisco Martínez Bouzas publica hoxe no «Faro da Cultura» a que constitúe a primeira crítica d' 
E por se alguén non se decatara, chega a nós para proclamalo a voz lúcida, firme e, ao tempo, fondamente consoladora, de 
Diego Ameixeiras
Suso de Toro
Dicía Álvaro Cunqueiro que non hai nada máis real que a fantasía. Unha afirmación que acada cumprida confirmación na última novela do xornalista, ensaísta e narrador, 
Baixo o título «A magnitude do inverno» e o subtítulo «Epopea romántica con feitos históricos como fío», Oriana Méndez publica en Protexta 12 unha extensa crítica de 
Baixo o título «A oración do escravo», Iago Martínez publica no «Protexta» nº 12, o suplemento de libros de Tempos Novos, unha extensa crítica sobre 
Lorena Domínguez Mallo publica en Lg3 unha 
A edición 2009 dos Premios Xerais viña con sorpresa, e grande: a dobre condición de gañadora de 
Alfredo Iglesias Diéguez publicou no suplemento «Faro da Cultura» do pasado 3 de decembro, unha crítica sobre a 
Ramón Nicolás publica hoxe no suplemento «Culturas»de La Voz de Galicia a primeira crítica de 
Con este título, 
Calquera crítica non deixa de ser, por parte de quen a asina, un comentario subxectivo, de pousos, de sedimentos... Lin 
Sobre 
Ramón Piñeiro. Os días ocultos 
UN THRILLER SATÍRICO