Emilio Alonso Premio Maketón Estrella de Galicia

29 Decembro 2011

2011,Autores,Crónica,Música,Noticias,Premios

Tras o éxito rotundo da publicación de Vigo a 80 revolucións por minuto, Emilio Alonso recollerá mañá, 30 de decembro, o Premio especial Maketón Estrella de Galicia, pola súa atención á música galega dos anos oitenta. O Premio será entregado nunha festa que se celebrará a partir das 10:30 horas na sala Mondo Club, na que haberá música en directo de Belöp e Phantom Club. Pódense recoller convites en Radio Vigo ((Rúa Areal 8  ) e na cervexaría Estrella de Galicia (Praza de Compostela).

Emilio Alonso asinará exemplares do seu libro, hoxe xoves, á partir das 18:30 horas, nas instalacións de El Corte Inglés de vigo (rúa Gran Vía)

“Luís Soto. A xeira pola unidade galega”

2011,Críticas,Crónica,Xerais nos blogs

Ramón Nicolás publica no seu blog esta anotación sobre Luís Soto. A xeira pola unidade galega de Xurxo Martínez:

Lin, hai xa algún tempo, e teño que dicir que con moito interese, o que se presentaba como un traballo biográfico arredor da figura de Luís Soto, personaxe que sempre me interesou desde aquel -xa histórico- libro de memorias que publicara Edicións Xerais nos tempos de Luís Mariño, se non estou errado. Por outro lado, nos últimos tempos, a figura de Luís Soto converteuse para min nunha referencia que sempre aparecía, tanto ao achegarme a Manuel Luís Acuña -con quen compartiu labores organizativos no seo da A.T.E.O. ourensá e, en xeral, no ámbito da docencia republicana sindicada-  como a Celso Emilio Ferreiro, con quen mantivo lazos de intensa amizade e a quen os vinculou unha mutua colaboración política durante moitos anos.  A forte personalidade de Soto e o seu intenso traballo a prol da nosa singularidade identitaria, vertebrado no desenvolvemento dunha intensísima actividade de carácter político, coido que quedan extraordinariamente reflectidos neste libro dun xove investigador que se manexa con solvencia nestes ámbitos da esculca e interpretación dunha figura que até hoxe resultaba dolorosamente desatendida pola investigación.

Velaquí, así pois, contida e case diría que esencializada, a memoria dunha vida de acción alicerzada na idea de compromiso político con Galicia, onde se devorca unha apreciable cantidade de información e documentación inédita que vai desde os primeiros días de Soto,  pasando polas innúmeras actividades políticas na II República e na posguerra ata o seu pasamento. Socalcos biográficos entre os que salientan as iniciativas que protagonizou no seo do Consello de Galiza, no Padroado da Cultura Galega en México, na revista Vieiros ou nas fundacións de dúas institucións políticas como foron a UPG e o PGP.

Un anaco da nosa historia política e cultural arestora máis próximo mercé ao rigoroso traballo de Xurxo Martínez. Parabéns.

“Exogamia 0.3″ de Ramón Caride, presentación en Allariz

27 Decembro 2011

2011,Autores,Fóra de Xogo,Noticias,Presentacións,Xuvenil

Organizada pola libraría Aira das Letras e por Edicións Xerais de Galicia, o xoves, 29 de decembro, ás 20:00 horas celebrarase en Allariz, nos locais da Fundación Vicente Risco (rúa de san Lorenzo 3), a presentación dos dous libros máis recentes do escritor  Ramón Caride: Exogamia 0.3 e El frío azul. No acto acompañarán ao autor Manolo Busto (ilustrador de Exogamia 0.3), Alberto Canal, Jorge Emilio Bóveda e Manuel Bragado.

“Trece noites, trece lúas. Libro das marabillas do Nadal”

26 Decembro 2011

2011,Críticas,Etnografía,Literatura_tradición_oral,Xerais_nos_medios

Manuel Rodríguez Alonso publica no seu blog esta moi fermosa anotación sobre Trece noites, trece lúas. Libro das marabillas do Nadal escrito por Antonio Reigosa e ilustrado por Noemí López:

Antonio Reigosa e a ilustradora Noemí López reúnen neste fermoso volume un conxunto de mitos e lendas sobre o tempo do Nadal que son un agasallo para os máis pequenos da casa, mais tamén poden gozar coa súa lectura os maiores. O texto e as ilustracións forman un conxunto harmonioso que converten ademais o libro, como obxecto material, nunha fermosa obra artística.

O libro presenta o Nadal e os seus ritos como un sincretismo de costumes e tradicións, que van desde os mitos celtas e orientais ata os textos dos Apócrifos. Explica tanto a lenda do nacemento de Cristo como da tradición pagá da árbore do Nadal. Mais tamén podemos achar informacións sobre outras tradicións desta festa, que van desde os xurdimento dos primeiros calendarios ou dos beléns ata o establecemento da lotaría.

O Nadal, dun xeito acertado, é presentado como un fenómeno ao que realizan a súa achega diferentes culturas, desde as orientais de Mitra ata as Saturnalia pasando polo cristianismo. Mesmo o autor informa como chegaron a Galicia algunhas destas tradicións exóticas, como o culto de Mitra, na Lugo romana. Tradicións de noso como os capóns de Vilalba ou os tizóns son explicadas dun xeito ameno para grandes e maiores co apoio dunhas ilustracións moi conseguidas. Xa que logo gozo para a lectura, mais tamén para a contemplación visual.

Atina así mesmo o autor na amplo uso que fai da tradición do conto popular galego relacionado coas festas e celebracións do Nadal, así como coa alusión a obras artísticas galegas que teñen como tema motivos destas festas. Mais tamén engade as tradicións europeas, latinas e mesmo de latitudes máis afastadas no tempo e no espazo, como as antigas civilizacións celtas ou orientais. Así consegue de forma moi axeitada incardinar o local co universal.

O libro ademais non queda nun puro etnografismo e é sensible ás tradicións que impón a sociedade urbana e dos medios do século XXI. Así explícase, por exemplo, a tradición das doce uvas ou as badaladas de fin de ano televisadas. O derradeiro capítulo falános dos xogos, cantos e representacións do Nadal e aquí realiza unha admirable divulgación de tradicións como o Ordo Prophetarum ou o Officium Pastorum, mais sen caer na erudición aburrida e sempre co ollo na actualidade, pois ao carón destas tradicións medievais aparecen, por exemplo, as mediáticas carreiras de san Silvestre.

Cómpre salientar así mesmo o coidado posto na lingua do libro, que ofrece un galego identificado, o que é de agradecer nunha obra dirixida a un público tan amplo e da que os cativos son receptor privilexiado. Xa falamos do coidado da impresión, que converte este volume nun obxecto de arte e onde ata o colofón resulta axeitado, así como a bibliografía para o que queira profundar nos temas tratados.

Xa que logo, para estes días é un agasallo máis que apropiado e esperemos que se converta nun galano típico de todos os Nadais futuros.

 

“Meu pai vaite matar”, crítica de Ramón Nicolás

2011,Autores,Críticas,Narrativa,Xerais_nos_medios

Ramón Nicolás publicou no caderno “Culturas” de La Voz de Galicia do 24 de decembro, baixo o tíitulo “A volta narrativa de María Xosé Queizán”,  a seguinte crítica sobre Meu pai vaite matar:

Un libro de María Xosé Queizán, calquera que este sexa, merece de seu ser saudado efusivamente pois poucas traxectorias tan celmosas, e ao tempo  teimosas, a prol da creación literaria en galego, veña esta dos ámbitos da narrativa, a poesía, a tradución, o ensaio ou o xornalismo, podemos atopar en alguén que, desde aquela histórica A orella no buraco (1965), mantén rexa e lucidamente os esteos do seu pensamento e mais da súa singular e privativa ollada interpretativa cara ao noso mundo e os seus arredores; unha ollada considerada transgresora noutro tempo e que hoxe resulta inevitable e operativa para asomarnos e movernos por un mundo cambiante como o actual.

Esta recente novela, que ve a luz tras o ensaio igualmente publicado hai pouco tempo sobre Mary Wollstonecraft, disponse baixo o suxestivo título de Meu pai vaite matar e nela non deixa de lado,  mesmo talvez impulsándoos substantivamente, elementos que se entrecruzan unha e outra vez na súa obra como son a defensa tanto do racionalismo como do antipatriarcalismo, adquirindo agora unha tonalidade talvez un tanto distinta que podería facilitar a súa chegada a un maior número de potenciais lectores. Explícome: Queizán artella unha historia que se alicerza sobre elementos tirados da novela policíaca ou de intriga, con algunhas pegadas do xénero aventureiro e mesmo tintes propios da crónica de viaxes máis canónica. Agroman así, agrupándose con solvencia, fíos que nos conducen por historias persoais marcadas por unha escura trama, coma todas que se alimentan de abusos e do uso da violencia machista nunha relación sentimental. Todo isto derivará  ata confluír noutra relación que manteñen dúas protagonistas, en terras arxentinas, escenario no que se desvelarán as claves que poden explicar unha incógnita familiar de complexa resolución.

De obviar, ao meu ver, certa tonalidade antirruralista e un discurso expresivo talvez pouco verosímil na relación sentimental feminina, é esta unha proposta, de estrutura moi áxil por certo, que vén dunha das nosas escritoras máis experimentadas e arriscadas. Só por iso xa cumpriría achegarse a este Meu pai vaite matar.

 

Hoxe Federico Cocho na Feira do Libro da Coruña

5 Agosto 2011

2011,Autores,Crónica,Feiras_do_libro,Historia,Noticias,Presentacións

Hoxe na Feira do Libro da Coruña o acto de Xerais estará protagonizado por  Federico Cocho que, acompañado do escritor Carlos G. Reigosa, presentará o seu libro Guerra Civil. Que pasou en Galicia e en España. O acto comezará ás 19:30 horas.

Hoxe Manuel Rivas e Carlos Callón na Feira do Libro da Coruña

3 Agosto 2011

2011,Autores,Crónica,Feiras_do_libro,Lingua,Narrativa,Noticias,Presentacións

Hoxe na Feira do Libro da Coruña os actos de Xerais estarán protagonizados por  Manuel Rivas que presentará a súa novela Todo é silencio e por Carlos Callón o seu  libro máis recente Como defenderes os teus dereitos lingúísticos. No serán do venres, día 5, Federico Cocho presentará o seu libro Guerra Civil. Que pasou en Galicia e en España, publicado na colección Crónica.

  • Día 3 mércores
    • ás 19:00 horas: Acto literario-musical Todo é silencio de Manuel Rivas.  Participan: Manuel Rivas e Rómulo Sanjurjo.
    • ás 21:00 horas: Presentación Como defenderes os teus dereitos lingüísticos de Carlos Callón.  Participan: Xabier P. DoCampo, Fran Rei, Manuel Bragado e o autor.

“Vía Secundaria” de An Alfaya

2011,Autores,Narrativa,Noticias,Novidades,Premios,Xerais_nos_medios

La Voz de Galicia faise eco da aparición de Vía secundaria, a obra de An Alfaya gañadora do Premio  de Novela por Entregas La Voz de Galicia 2011.

Xerais vén de publicar Vía secundaria, a novela de An Alfaya que o ano pasado foi a gañadora do décimo Premio de Novela por entregas de La Voz. Unha novela que agora pódese ler de continuo e que comeza a súa acción no espazo dun polígono industrial no que se produce un atropelo nun día de chuvia. Ese accidente é o centro dunha serie de vidas que, a partir dese momento, terán que cambiar algunhas das súas circunstancias.

Como explicou a autora, a novela é coral, con catro personaxes principais, e está marcada polo seu formato. Así o explica An Alfaya: «Para escribir por entregas hai que ser máis concisa e mesmo hai que pensar a historia sabendo que se vai publicar dese xeito porque non se pode adaptar unha historia escrita doutro xeito a este tipo de publicación, que ten unhas características tan concretas». Para a escritora, a chave do xénero está en que ten que ser «un exercicio de contención milimetrado e hai que pulir moito».

«A veiga é coma un tempo distinto» de Eva Moreda, crítica de Ramón Nicolás

2 Agosto 2011

2011,Autores,Críticas,Narrativa,Premios,Xerais_nos_medios

Ramón Nicolás publicou no caderno «Culturas« de La Voz de Galicia do 30 de xuño de 2011 a seguinte crítica sobre a novela A veiga é coma un tempo distinto de Eva Moreda:

Eva Moreda, autora xa dunha apreciable bibliografía entre nós, resultou galardoada con A Veiga é como un tempo distinto na última convocatoria do asentado premio Terra de Melide. A novela foi moi do meu gusto por diversas razóns e unha delas, talvez extraliteraria mais para min relevante, é a de volver acceder á temática da experiencia migratoria, facéndonos transitar polos espazos londinienses –de Portobello Road a Croyton, de Oxford Street a Brighton, de Hampstead á City- dos finais anos sesenta, retratados con acaída verosimilitude. A ollada que deita Moreda a este tempo penéirase sutilmente con certo arrecendo poético e  un alento se se quere psicolóxico, polo que o resultado dista moito dunha posible visión sentimentalista, costumista ou mesmo panfletaria. E talvez sexa así porque a autora quixo artellar unha suxestiva historia de amor entre dous personaxes, certamente frustrada como son aquelas que producen unha maior rendibilidade ficcional; e para acceder a ela fai uso dun caleidoscopio en segunda persoa que non para de xirar ata que a voz narradora se silencia e sabemos que a experiencia migratoria non vai supor vivencias traumáticas arredor da identidade ou da pertenza a un territorio ou a outro…, máis ben debulla a metamorfose nas conviccións, esa reinvención protagonizada en Elisa (ou Liz).

E esta historia sitúase, moi conscientemente, nunha atmosfera que se describe plastica e visualmente con apenas algúns trazos e que, ademais, se estrutura dun xeito intelixente  que trata ao lector, á lectora, como un suxeito activo e interviniente de maneira que se lle convida a compartir imaxes, diálogos, descricións que quedan na memoria como son a relevancia tanto do idioma propio coma do feito de confundirse no idioma de acollida; os segredos nunca confesados e estigmas que se traen canda si, en ocasións visibles e outras non, ou a reivindicación dos dereitos das traballadoras e das mulleres entre outros.

A Veiga desta proposta é, realmente, como un tempo distinto a aquel londiniense dos anos setenta que se retrata, sobre todo porque  simboliza, con fortuna, todas as Veigas que no tempo foron.

Baixo o título de «A Veiga é un domingo en Portobello Road» esta recensión publicouse nas páxinas do suplemento “Culturas” de La Voz de Galicia o 30 de xullo de 2011.

Hoxe na Feira do Libro da Coruña Portas, Neira Vilas e Alonso Montero

1 Agosto 2011

2011,Autores,Crónica,Feiras_do_libro,Narrativa,Noticias,Presentacións

Hoxe na Feira do Libro da Coruña os actos de Xerais estarán protagonizados por Manuel Portas, Xosé Neira Vilas e Xesús Alonso Montero que presentarán as súas novidades no Paseo de Méndez Núñez. Mañá, martes, Agustín Fernández Paz presentará a súa novela máis recente.

«Historias de Oregón», a novela por entregas de Diego Ameixeiras

2011,Autores,Narrativa,Noticias,Premios,Xerais_nos_medios,Xornalismo

Hoxe comeza a publicarse nas páxinas de La Voz de Galicia Historias de Oregón a sexta das novelas de Diego Ameixeiras, gañadora do Premio de Novela por entregas La Voz de Galicia 2011.

Ameixeiras, que acaba de recibir o Premio do Director da Semana Negra de Xixón por Dime algo sucio, considera que Historias de Oregón ten É unha novela que ten moito que ver, precisamente, con Dime algo sucio: «En certo modo podería entenderse como unha continuación, cuns tipos de personaxes semellantes, ao límite, algo marxinais. Vidas cruzadas, tramas paralelas… E tamén polo ton: frases curtas para contar máis con menos. Oregón é o trasunto literario da cidade de Ourense, que, noutras obras de Diego Ameixeiras como Dime algo sucio, xa aparece como paisaxe de fondo. En Historias de Oregón, a narración vai apoiada en tramas paralelas que combinan as súas accións. Ditas tramas recollen asuntos de actualidade, desde os incendios ata os malos tratos. Mesmo nalgún caso ten o mesmo punto de partida que feitos reais sucedidos na cidade de Ourense.

Aquí a primeira entrega. As ilustracións son de Abraldes. Unha boa lectura para todo este mes de agosto. Historias de Oregón será publicada nun volume por Edicións Xerais de Galicia nos vindeiros meses.

«Viaxe á memoria», sobre «Non hai noite tan longa» de Agustín Fernández Paz

2011,Autores,Críticas,Narrativa,Xerais_nos_medios

Ruth Fernández escribe en Galicia hoxe sobre a novela de Agustín Fernández Paz Non hai noite tan longa.

En Non hai noite tan longa o escritor chairego Agustín Fernández Paz trasládanos a un tempo anterior, nun recuncho rural no que o protagonista (Gabriel Lamas) se reencontra co seu pasado a través da investigación do que sucedeu trinta e dous anos antes, cando o seu pai (xa morto) foi acusado dun grave delicto, por un suposto intento de violación. Monteverde convértese no centro da novela en canto á ubicación xeográfica dos acontecementos sucedidos en 1970, cando o protagonista marcha a vivir a París, fuxindo do acontecido cando era un mozo, aínda que nas pescudas viaxa a Guitiriz, ás Pontes, á Coruña e rememora o contacto con Barcelona. O tempo cronolóxico lévanos a un presente no que aínda goberna Galicia Fraga Iribarne (p.122), anterior á chegada do euro, onde a moeda que se manexaba era a peseta (p.53).

Agustín Fernández Paz válese dunha cita de grande profundidade para o título da que é a súa primeira obra publicada fóra da Literatura Infantil e Xuvenil, é dicir, para a súa primeira novela destinada a un público adulto. Refírome ás palabras de William Shakesperare en Macbeth: ‘Reunide todo o ánimo que poidades. Que non hai noite tan longa que non remate en día’. Nestes días nos que tamén estamos desolados pola desaparición da edición impresa de Galicia Hoxe, válennos as palabras do dramaturgo inglés. Haberá un mañá no que no futuro do idioma non dependa de ‘mequetrefes’, en palabras de Celso Emilio Ferreiro, no seu poema ‘Deitado frente ao mar’. Haberá un día no que remate a noite infinda que vive o galego.

Premio Nacional de Literatura Infantil e Xuvenil e Premio da AELG, entre tantos galardóns recibidos, Fernández Paz foi elixido como candidato español ao Premio Andersen 2012. Sorte dende aquí, amigo Agustín! Xeitosa elección, tan bo é todo o que fai. Tanto me gusta a súa literatura dende que, sendo unha nena, e tras ler Cartas de inverno (na fantástica colección Fóra de Xogo de Xerais, que tantos bos momentos me fixo pasar), me puxen en contacto co autor por carta, recibindo axiña resposta da súa parte, acompañada dunha fermosa fotografía que gardo na caixa dos tesouros. Detrás desa carta viñeron outras, comentando diversas particularidades das distintas novelas. Pasaron uns anos e, finalmente, coñecémonos en persoa na urbe das murallas, no meu Lugo natal. Unha experiencia fantástica, amigo Agustín, a de compartir contigo os momentos que o destino literario fixo que pasaramos, cara a cara, por carta ou por teléfono. Grazas sempre polas novidades que recibo nada máis saír do forno da imprenta. Sempre chegan como un grande agasallo para min, seguidora da túa obra, fan do teu éxito.

Amante da boa literatura, e logo de ter lido, entre outras, Rapazas, Aire negro, Corredores de sombra, O centro do labirinto, Noite de voraces sombras, vexo na súa última obra un clásico, no que viaxamos a un tempo no que eu nin existía, que afortunadamente non vivín, o da ditadura franquista. Outro dos acertos da novela está xa no anverso do libro, na fotografía que conforma a portada desta obra magnífica. Trátase dunha nova chamada de atención para os lectores, ao reflectirse a imaxe de Rosa Parks, a costureira negra de Alabama que un día, tras saír cansa do traballo, sentou nunha cadeira libre nun bus, negándose a deixarllo a un home branco que entrou despois, cando era algo obrigado para a súa raza. Levárona ao cárcere. Por que o fixera? Ela dixo que ‘estaba farta de ceder e ceder’.

Ademais, Non hai noite tan longa é un libro que fala de libros. Como adoita acontecer coas novelas de Agustín Fernández Paz, onde a intertextualidade é unha característica definitoria, aquí temos referencias a distintas obras que para o autor deben de ser claves na súa biblioteca persoal. Estas insírense na novela a través das conversas que o protagonista ten coa súa sobriña Milena, como un xeito de deixarlle unha herdanza cultural, un patrimonio literario na formación da rapaza como individuo crítico coa historia máis recenté. A paixón por incluír as referencias de títulos e autores é algo que se observa tamén, por citar unha obra clave dentro da súa traxectoria, en O único que queda é o amor, unha compilación de relatos curtos que tiven como obra de cabeceira en varias ocasións.

Eu quédome aquí cunhas palabras de Paulo Coelho, sacadas da súa obra O alquimista: ‘A coragem é o dom mais importante para quem procura a Linguagem do Mundo’. Iso é o que precisamos: valor para contar as historias e para defender o que amamos.

Iolanda Zúñiga, o magnífico pregón da Feira do Libro de Vigo

5 Xullo 2011

2011,Autores,Feiras_do_libro,Narrativa,Noticias,Televisión,Vídeos

Pregón de Iolanda Zúñiga from Redelibros on Vimeo.

O texto pode lerse en Trafegando ronseis.

Vía Redelibros.

Manuel Bragado, intervención nos Premios Xerais 2011

22 Xuño 2011

2011,Discursos,Premios,Premios_Xerais,Vídeos,Xerais

María Xosé Queizán, intervención nos Premios Xerais 2011

21 Xuño 2011

2011,Autores,Discursos,Ensaio,Feminismo,Poesía,Premios_Xerais,Vídeos

Eis un amplo resumo da intervención de María Xosé Queizán no acto de entrega dos Premios Xerais 2011. Moi emocionante foi o seu remate cando a escritora viguesa cantou a capela a cantifga de Mendinho (a partir do minuto 11).

Anxo Fariña, entrevista en «Faro de Vigo»: «A lectura é para divertirse»

18 Xuño 2011

2011,Adiantos_para_ler,Autores,Descargas,Entrevistas,Merlín,Premios,Premios_Xerais,Xerais_nos_medios

Agatha de Santos entrevista na última páxina da edición impresa de Faro de Vigo de hoxe a Anxo Fariña, gañador do Premio Merlín de Literatura Infantil 2011. Un entrevista moi recomendable.

Aquí pode baixarse en pdf un fragmento do texto da obra gañadora.

O Leo i Arremecághona nos Premios Xerais 2011

17 Xuño 2011

2011,Música,Premios_Xerais,Xerais

Premios Xerais 2011, intervencións dos premiados no acto de entrega

2011,Autores,Fóra de Xogo,Lingua,Merlín,Narrativa,Premios,Premios_Xerais,Vídeos,Xerais,Xuvenil

Premios Xerais 2011, as entrevistas a gañadores, membros do xurado e participantes

15 Xuño 2011

2011,Autores,Entrevistas,Fóra de Xogo,Merlín,Narrativa,Premios,Premios_Xerais,Vídeos,Xerais

Blogaliza.tv realizou unha magnífica cobertura dos Premios Xerais 2011. No blog de Xerais podemos atopar todas as entrevistas que Alfredo Ferreiro fixo aos gañadores, membros do xurados e algúns dos asistentes. Un material documental ben interesante.

Eis a relación e os seus enlaces:

cid

Carlos Negro, entrevista nos Premios Xerais 2011

2011,Autores,Entrevistas,Narrativa,Premios,Premios_Xerais,Vídeos,Xerais

Carlos Callón, entrevista nos Premios Xerais 2011

2011,Autores,Entrevistas,Lingua,Premios,Premios_Xerais,Vídeos,Xerais

An Alfaya, entrevista nos Premios Xerais 2011

2011,Autores,Entrevistas,Premios,Premios_Xerais,Vídeos,Xuvenil

Cid Cabido, entrevista nos Premios Xerais 2011

2011,Autores,Entrevistas,Premios,Premios_Xerais,Vídeos,Xerais

Roberto Varela, conselleiro de Cultura, entrevista nos Premios Xerais 2011

2011,Premios,Premios_Xerais,Vídeos

Antonio Reigosa, membro do xurado do Premio Merlín de Literatura Infantil 2011

2011,Autores,Merlín,Premios,Premios_Xerais,Vídeos,Xerais

Andrea Ramos, membro do xurado Premio Fundación Caixa Galicia de Literatura Xuvenil 2011

2011,Fóra de Xogo,Premios,Premios_Xerais,Vídeos,Xuvenil

Pemón Bouzas, membro do xurado do Premio Xerais de novela 2011

2011,Narrativa,Premios_Xerais,Televisión,Vídeos,Xerais

O Leo i Arremecághona!, músico dos Premios Xerais 2011

2011,Autores,Música,Premios,Premios_Xerais,Vídeos,Xerais

María Xosé Queizán, mantedora literaria dos Premios Xerais 2011

2011,Autores,Feminismo,Poesía,Premios_Xerais,Vídeos,Xerais

Fran Alonso, entrevista sobre os Premios Xerais: «”Extramunde” posúe unha pulsión narrativa enorme»

2011,Autores,Entrevistas,Narrativa,Premios,Premios_Xerais,Vídeos,Xerais

Xavier Queipo, gañador do Premio Xerais de novela 2011 por “Extramunde”

14 Xuño 2011

2011,Autores,Entrevistas,Narrativa,Premios,Premios_Xerais,Vídeos

Héctor Carré, gañador do Premio Fundación Caixa Galicia de Literatura Xuvenil por “Febre” 2011

2011,Autores,Entrevistas,Fóra de Xogo,Premios,Premios_Xerais,Vídeos,Xuvenil

Anxo Fariña, gañador do Premio Merlín de Literatura Infantil 2011 por “A chave da Atlántida”

2011,Autores,Entrevistas,Merlín,Premios,Premios_Xerais,Vídeos

Premios Xerais 2011. Fotogalería

13 Xuño 2011

2011,Fotogalerías,Premios,Premios_Xerais,Reportaxes fotográficas,Xerais

Podes visitar a fotogalería de Manuel G. Vicente dos Premios Xerais, 2011.

Anxo Fariña, Premio Merlín de Literatura Infantil, primeiras entrevistas

2011,Entrevistas,Merlín,Premios,Premios_Xerais,Xerais_nos_medios

Aparecen as primeiras entrevistas a Anxo Fariña, autor d’ A chave da Atlántida, novela gañadora do Premio Merlín de Literatura Infantil 2011:

Xavier Queipo, Premio Xerais de Novela 2011, primeiras entrevistas

2011,Entrevistas,Narrativa,Premios_Xerais,Radio,Xerais_nos_medios

Aparecen as primeiras entrevistas a Xavier Queipo, autor de Extramunde, obra gañadora do Premio Xerais de Novela 2011:

  • «A xente que ataca a lingua galega é a que ten medo, e niso consiste en ser de dereitas» (Xornal de Galicia)
  • «A viaxe dunha nave de tolos constitúe a personaxe central da novela» (Atlántico Diario)
  • «O poder esmagador» (Galicia Hoxe).
  • Audioentrevista no programa “O viraventos” (Radiofusión).
  • Vídeoentrevista (Blogaliza)
  • «En el siglo XVI como hoy, la sociedad tiene problemas para aceptar lo diferente» (Faro de Vigo, 16-06-2011)
  • Audioentrevista no Diario Cultural (Radio Galega).

Héctor Carré, Premio Fundación Caixa Galicia 2011, primeiras entrevistas

2011,Entrevistas,Xerais_nos_medios,Xuvenil

Aparecen as primeiras entrevistas a Héctor Carré, autor de Febre, novela gañadora do Premio Fundación Caixa Galicia de Literatura Xuvenil 2011:

  • «Muchas familias gallegas se enriquecieron con el wolframio clandestino» (Faro de Vigo, 13-06-2011).
  • «Muchas familias gallegas se enriquecieron con el wolframio clandestino» (La Opinión da Coruña, 13-06-2011).
  • «Os gañadores dos Xerais infantil e xuvenil abren as fronteiras do xénero» (La Voz de Galicia, 13-06-2011).
  • «Todo o que escribo é real, aínda que non as personaxes» (Atlántico Diario)
  • «A liberación da muller é un dos feitos máis importantes da sociedade» (Xornal de Galicia,15-06-2011)
  • Programa “O viraventos” (Radiofusión)

#Xerais11

12 Xuño 2011

2011,Noticias,Premios_Xerais,Twitter

Foto de Paz Raña.

Estes Premios Xerais 2011 foron, sen dúbida, os da irrupción de Twitter. Por vez primeira, tuiteouse toda a velada dende o perfil da editorial e creouse un hastag para seguila #Xerais11.

Magnífico traballo de emisión dixital de todo o equipo de Blogaliza (Goretoxo, Alfredo, Tati, Ghanito e Mirinho), a quen expresamos a nosa gratitude.

O Leo i Arremecághona! obtén un éxito rotundo nos Premios Xerais 2011

2011,Autores,Concertos,Música,Noticias,Premios_Xerais

Foto Gracia Santorum

Celia Torres, condutora dos Premios Xerais e da velada, presentou deste xeito a O Leo i Arremecághona!, un dos máis rotundos éxitos do serán de san Simón.

Sempre abrimos o noso acto coa música. Hoxe está con nós O Leo i Arremecághona! un cantante, un artista co significado que o pobo galego lle deu, lle dá ou lle queira dar a esas dúas palabras inantes ou doravante. Farto de se aturar a si mesmo, envexoso das bandas de punk malogradas por membros que escollían separarse uns dos outros porque non se podían ver diante, en 2007 convértese no primeiro cantautor que se separa de si mesmo, por esporas, dando lugar á produtora Arremecághona’s Producións, empresa familiar que emprega basicamente ao Leo i Arremecághona!, cantautor punk, anarquista galego; o En-Riquinho, solista pop, seu irmán xemelgo que estudou en colexios de pago, apolítico de esquerdas; o Leo de Matamá, o pai de todos, cantautor de intervención dos anos 70, comunista independentista e nacional-popular, única rondalla unipersoal; o Leíño, unha crew de hip-hop el só, antiglobalización indignado e rapeiro; e A Reme Cághona, Mamá Arremecághona!, sen repertorio propio, vestida cun baby de camuflaxe co mesmo estampado ca o mantel e as servilletas da cociña, que dá os concertos dos homes da familia, que, coma sempre, fai o que eles tiñan que facer pero non fan.

Na illa de San Simón aparecerá agora o propio Leo propiamente dito, que abrirá tentándolle dar a volta á frase de Lois Pereiro  «teño o subconsciente colonizado polo rock and roll», citando a Wim Wenders. Unha mestura continuum de 3 pezas da memoria sonora de Lois con poemas del: «Psychokiller» de Talking Head para «Dandy« de Poemas 1981-1991; «Ne me quitte pas» de Jaques Brell para «Deixaches no meu corpo a túa presenza...» de Poesía última de amor e enfermidade e «Love will tear us apart» de Joy Division para «Mala Sorte» de Poesía última de amor e enfermidade.

Foto de Luz Picos.

Na segunda intervención apareceu o irmán do Leo; o En-Riquinho, cantautor pigho, que fai popop, influído fifty-fifty por Iván Ferreiro e Galicia Bilingüe, que tocará os seus temas «Eu nunca serei yo» e a «Cançión Popop». Pechou as actuacións musicais o patriarca petrucio o Leo de Matamá, con dous himnos, un para a infancia, «Doraemon metido nun saco», e outro para todas as idades, de Suso Vaamonde e Darío Xoán Cabana, «Irmán Daniel».

Premios Xerais 2011, fotogalerías

2011,Fotogalerías,Premios,Premios_Xerais,Xerais nos blogs

Foto de Paz Raña.

Na rede comezan a publicarse diversas fotogalerías dos Premios Xerais 2011. A todos os seus autores e autoras, a nosa gratitude.

Premios Xerais 2011 nos blogs

2011,Autores,Eventos,Fóra de Xogo,Merlín,Narrativa,Premios,Premios_Xerais,Xerais nos blogs,Xuvenil

Varios blogueiros e blogueiras comezan a publicar as súas crónicas e comentarios sobre os Premios Xerais 2011. A todos eles a maior gratitude de Xerais.

Premios Xerais 2011 nos medios

2011,Autores,Fóra de Xogo,Merlín,Narrativa,Noticias,Premios,Premios_Xerais,Xerais,Xerais_nos_medios,Xuvenil

Foron numerosas as referencias na prensa galega, tanto impresa como dixital, ao fallo dos Premios Xerais 2011.

  • «Os Xerais distinguen obras de aventuras mariñas e de intriga» (Camilo Franco, La Voz de Galicia).
  • «Xavier Queipo, Héctor Carré y Anxo Fariña se alzan con los Premios Xerais 2011» (E. Ocampo, Faro de Vigo).
  • «Xavier Queipo gaña o Xerais de Novela con “Extramunde”« (Xornal de Galicia).
  • «Queipo gaña o Xerais cunha novela de aventuras ambientada no s. XVI» (Koro Martínez, El Correo Gallego).
  • «O poder omnímodo» (Maré, Galicia hoxe).
  • «Xavier Queipo gana el Xerais con una novela de viajes sobre la conquista de la libertad» (Teresa Cuíñas, El País Galicia).
  • «Xavier Queipo, Héctor Carré y Anxo Fariña se alzan con los Xerais 2011» (E. Ocampo, La Opinión da Coruña).
  • «Xavier Queipo gaña o Xerais de Novela con “Extramunde”» (Diario de Pontevedra).
  • «Xavier Queipo Premio Xerais cunha novela de “viaxe alucinada”» (A Nosa Terra).
  • «Premios Xerais 2011: Galardoados Xavier Queipo, Héctor Carré e Anxo Fariña» (Europa Press).
  • «Xavier Queipo, Héctor Carré e Anxo Fariña son os gañadores dos Premios Xerais 2011) (Axenda AELG).
  • «Los Premios Xerais 2011 reconocen a Xavier Queipo, Héctor Carré y Anxo Fariña» (El Mundo Galicia).
  • «Xavier Queipo, Héctor Carré e Anxo Friña, Premios Xerais 2011» (ABC).
  • «Los Premios Xerais 2011 reconocen a Xavier Queipo, Héctor Carré y Anxo Fariña» (El economista).
  • «O santiagués Xavier Queipo gaña o Xerais coa novela de aventuras Extramunde» (El Progreso).
  • «Xavier Queipo, Anxo Fariña e Héctor Carré, novos Premios Xerais» (Atlántico Diario).
  • «Xavier Queipo gana el Xerais de Novela con Extramunde» (La Región).
  • «Os gañadores do Xerais infantil e xuvenil abren as fronteiras do xénero» (La Voz de Galicia).
  • «Novelas escritas seguindo o guión e que poderían ser de cine» (La Voz de Galicia).
  • «Unha nave de tolos con interpretación metafórica« (La Voz de Galicia).
  • “Uns premios Xerais de mar, volframio e mitos” (Cultura Galega.org).
  • «Tres historias, tres premios literarios» (Atlántico Diario)

Unha festa grande nos Premios Xerais 2011

2011,Autores,Noticias,Premios,Premios_Xerais,Xerais

Na illa de San Simón, no concello de Redondela, o sábado, 11 de xuño, ditamináronse a XXVIIIª edición do Premio Xerais de Novela, dotado con 25.000 euros, a XXVIª edición do Premio Merlín de Literatura Infantil, dotado con 10.000 euros e a Vª edición do Premio Fundación Caixa Galicia de Literatura Xuvenil, dotado con 10.000 euros. Esta festa literaria consistiu nun acto literario-musical, celebrado no Auditorio da illa de San Simón, ao que seguiu unha cea ao aire libre nos xardíns da illa. Á velada asistiron máis de trescentas persoas, entre as que se atopaban Roberto Varela, conselleiro de Cultura e Turismo; Javier Bas, alcalde de Redondela; Francisco López Rodríguez, director xeral do Libro, Arquivo e Bibliotecas da Consellaría de Cultura de Turismo; Carme Adán, deputada do Parlamento de Galicia; Xabier Alonso, director xerente da Fundación Illa de San Simón; Cesáreo Sánchez Iglesias, presidente da AELG; Xurxo Patiño, presidente da Federación de Libreiros de Galicia; ademais de escritores, editores, libreiros, bibliotecarios, profesores e colaboradores da editorial.

Celia Torres, coordinadora e presentadora dos premios, abriu a velada lembrando uns versos optimistas de Lois Pereiro, para logo dar paso a primeira das intervencións de O Leo i Arremecághona, o cantante de Matamá que se ocupou do apartado musical deste serán musical e literario. María Xosé Queizán, que  actuou como mantedora literaria, leu o discurso titulado «Escribir en nome propio».

Tras a entrega dos galardóns a Anxo Fariña, Héctor Carré e Xavier Queipo, pechou a quenda de intervencións director da editorial que, en primeiro lugar, lembrou a figura de Juan Farias, o escritor de Caión falecido de madrugada, a quen cualificou como un dos fundadores da Literatura Infantil e Xuvenil e referente moral para varias xeracións de lectores novos. Bragado agradeceu a axuda que a estes premios achegan a Fundación Caixa Galicia, Ámbito Cultural-El Corte Inglés e a Fundación Illa de San Simón. Rematou as súas palabras relatando a anécdota na que o director Riccardo Muti denunciou os recurtes orzamentarios que sofre a cultura en Italia, reclamando que tamén no noso país o sector da cultura sexa considerado estratéxico: «precisamos todo o agarimo e apoio posibles».

«Escribir en nome propio», discurso de María Xosé Queizán

2011,Adiantos_para_ler,Autores,Discursos,Ensaio,Feminismo,Noticias,Poesía,Premios_Xerais

RECLAMOU COMO CLAVES PARA UNHA ESCRITORA DAR VISIBILIDADE Á PROPIA IDENTIDADE,FACER DO SEU SEXO OCULTO O VISIBLE, E CAPITALIZAR O DESEXO

A escritora María Xosé Queizán, como mantedora literaria dos Premios Xerais 2011, rememorou no seu discurso as trobairitz (o texto pode baixarse en pdf) as donas occitanas que no s. XII compuxeron cantigas na lírica medieval, unha xoia literaria que tería repercusión na cantiga de amor galega.

A autora de Amor de tango sinalou que «o asombroso da lírica occitana é que haxa estas mulleres compositoras. Produce estrañeza porque o Parnaso, dirixido polo patriarcado, está ocupado por homes que consideraron o Falo e o Logos como indicadores fundamentais da cultura universal. Negadas como suxeitas, as mulleres foron obxectas da literatura, e a fantasía masculina. Os poetas e escritores crearon o imaxinario. Por iso, que as mulleres deixen de ser obxectas de adoración do trobador e cheguen a tomar a palabra é, non so unha ousadía, senón un cambio radical na concepción de si mesmas. Abonda con asomarse á historia da literatura galega para ver a escaseza de escritoras até a época actual.»

A escritora viguesa reclamou como claves para unha escritora dar visibilidade á propia identidade, facer do seu sexo oculto, o visible, e capitalizar o desexo. «Na sociedade patriarcal o desexo é patrimonio masculino. Ao feminino correspóndelle a pasividade, a debilidade, a submisión, a beleza idealizada. Repasen a literatura galega, e poden comprobar que a inmensa maioría do protagonismo nos contos, nas novelas, téñeno os homes e os nenos. Poucas son as mulleres que asoman nos textos, e cando o fan, ou están idealizadas, ou son inferiores e nais sacrificadas. Nesta concepción do feminino, o desexo das mulleres é seren desexadas.»

María Xosé Queizán rematou a súa intervención lendo dúas das traducións destas trobairitz que ela traduciu para o galego e cantando a capela a cantiga de mendinho, o que constituíu un dos momentos máis emocionantes do serán.

«Extramunde» de Xavier Queipo, Premio Xerais de Novela 2011

2011,Autores,Narrativa,Noticias,Premios,Premios_Xerais

O xurado da XXVIII edición do Premio Xerais de Novela, dotado con 25.000 euros e no que concorreron corenta obras formado por Francisco Pérez Lorenzo (xornalista), Pemón Bouzas (escritor e xornalista), Paula Gómez del Valle (fotógrafa e profesora), Jorge da Cunha (notario), Berta Dávila (escritora) e Fran Alonso (secretario do xurado), en representación de Xerais, con voz e sen voto escolleu como obras finalistas as presentadas baixo os lemas «Extramunde», «O caso Ocaso» e «Todo home é coma a lúa». Despois da súa última deliberación, acordou por maioría declarar como gañadora a presentada baixo o lema «Extramunde» que, despois de aberta a plica, resultou ser de Xavier Queipo (Francisco Xavier Vázquez Álvarez) e corresponde ao título Extramunde.

Os membros do xurado do Premio Xerais de novela 2011, no ditame que elaboraron sobre Extramunde, «valoran profundamente a calidade da súa escrita, na que destaca un arranque espectacular e unha enorme plasticidade.»

«Unha hoste de condenados pola Santa Inquisición, formada por eivados e torturados, parte do santuario dos embruxados cara ao porto de Betanzos, guiados pola man do Capitán Mourelle. Alí, outra man, a de ferro do Capitán Lourenzo de Sousa, tomará o relevo para conducilos, a través dunha viaxe transoceánica, nunha goleta que ten como misión abandonar os condenados á súa sorte na selva de Guiana. Esa viaxe, a propia viaxe é, indubidablemente, a protagonista da novela.»

«Escrita cun pulso narrativo vibrante, de gran intensidade, a novela presentada baixo o lema de «Extramunde» sitúa o seu corazón no periplo desa embarcación ateigada de condenados nun momento en que as supersticións, as crenzas, a procura de liberdade e o medo ao descoñecido gravitan coma unha lousa sobre as xentes.»

«Botando man dun certo rexistro expresivo de ton profético, o autor constrúe unha magnífica novela de aventuras que dialoga con clásicos como Stevenson ou Jack London para crear, desde a carcasa da posmodernidade, un canto de denuncia contra as inxustizas e contra o peso esmagador da doutrina relixiosa e, sobre todo, a favor da vida, da supervivencia, da inequívoca procura da liberdade.»

«Xa que logo, a violencia, terrible; o exorcismo; a brutal e implacable forza da natureza; o sexo; a importancia das linguas e da comunicación, pero tamén o exilio forzoso, a emigración, as doenzas, o medo, as persecucións… constitúen algúns dos eixos temáticos desta excelente novela que encandila e atrapa ao lector coa súa poética expedicionaria nos inicios do naturalismo e no espírito reinante na época das descubertas de novas terras e dos periplos das grandes navegacións.»

«Así mesmo, a fusión de linguas e identidades fortalecen unha proposta de autor que nos achega a súa visión do mundo e nos facilita a lectura co carácter secuencial e cronolóxico da obra, engrandecéndoa coa inmensa riqueza das descricións e dos incesantes acontecementos que rexen as súas páxinas.»

«Xa que logo, como membros do xurado, convidámosvos a acompañarnos nesta longa e intensa aventura que nos conduce desde o santuario dos embruxados á Illa de Borneo, pasando por Senegal, dobrando o Cabo de Boa Esperanza, e recalando en Mozambique, Madagascara, Seilán, Malaca ou Malaisa.»

Por último, o xurado do Premio Xerais 2011 recomendou encarecidamente na súa nota recomendar «a publicación das outra dúas novelas finalistas, ambas as dúas moi distintas, de longo percorrido e amplo alento. Recoñecemos, xa que logo, que a decisión non foi doada.»

Xavier Queipo declarou cando coñeceu a noticia da concesión do Premio Xerais declarou que este galardón supoñía unha feliz confluencia coa da edición de Ártico 2.0, que revisa o seu primeiro libro. Entremedias 20 anos pasados de dedicación constante, de persistencia na escrita e, dalgún xeito de resistencia contra a ignominia.

«Extramunde é unha novela de aventuras, onde unha pléiade de personaxes alucinados embarcan nunha viaxe a bordo dunha “nave de tolos”, que no fin, constitúe a personaxe central da novela. Mais non é só iso, senón unha reflexión sobre o papel esmagador da ideoloxía oficial, a represión das minorías, o poder omnímodo da igrexa, a exploración do mundo e a procura da liberdade. Extramunde, admite, pois, variadas lecturas, con distintos planos de profundidade, coma se un fose debullando unha a unha as capas dunha cebola, ate atopar o seu núcleo central e, no camiño, rir e soñar, anoxarse e sufrir, evadirse e finalmente, se cadra, chorar. »

«Extramunde, ambientada no século XVI, ou se cadra precisamente por iso, permite unha lectura metafórica verbo da relixión, do espiritualismo, do colonialismo, da defensa e vindicación dos dereitos fundamentais e da procura constante da liberdade e, indo máis alá, da utopía. »

«Extramunde é unha novela moderna na construción e na estrutura, que contén varias novelas nunha, o unha novela con distintos alentos narrativos, que van da desmesura violenta de Galiza entendida como territorio mítico e esotérico, a navegación oceánica e o confronto coas forzas da natureza (correntes, bombas mariñas, treboadas perfectas, tifóns), até a descuberta dunha tribo de caníbales nas selvas de Borneo, a aceptación da condición de guerreiro cortador de cabezas. »

«Extramunde xurde dunha forza interior, da ansia por escribir, por contar historias que ninguén contara, por retorcer a linguaxe ata abrir novos camiños formais. Na escola aprendéranme o importante que é o contrato que o escritor establece co lector nas primeiras páxinas e así foi que arranquei a escrita desta novela cun inicio alucinado que nos ha levar, tras múltiples navegacións e peripecias a un final reflexivo, pois aprendéranme tamén na escola que ese é o obxectivo de toda lectura, abrir unha pregunta e invitar á reflexión. »

«Febre« de Héctor Carré, Premio Fundación Caixa Galicia de Literatura Xuvenil 2011

2011,Autores,Fóra de Xogo,Noticias,Premios,Premios_Xerais,Xuvenil

O xurado da Vª edición do Premio Fundación Caixa Galicia de Literatura Xuvenil, dotado con 10.000 euros e no que concorreron vinte e tres obras formado por Isabel Bilbao Freire (representante da Fundación Caixa Galicia), Susana Piñeiro Paz (profesora de Secundaria), María Dolores Tobío Iglesias (profesora de Secundaria), Sabela Vilar Estévez (estudante de 4º da ESO), Andrea Ramos Queixas (estudante de 3º da ESO) e Xosé Manuel Moo Pedrosa (secretario do xurado), en representación de Xerais, con voz e sen voto escolleu como obras finalistas as presentadas baixo os lemas «Ánxela», «Gabirro» e «Pelouro». Despois da súa última deliberación, acordou por maioría declarar como gañadora a presentada baixo o lema «Pelouro», que, despois de aberta a plica, resultou ser de Héctor Carré e corresponde ao título Febre.

A obra gañadora da Vª edición do Premio Fundación Caixa Galicia de Literatura xuvenil relata un episodio, localizado na vila de Noia, daquela febre do volframio, o ouro negro extraído de forma clandestina, durante os anos corenta, xusto despois da Guerra Civil e en plena II Guerra Mundial.

Os mineiros furtivos, homes e mulleres da comarca do Barbanza, xuntábanse na montaña para ir sacando gramo a gramo este preciado metal que despois, a través de intermediarios, sería vendido aos alemáns e tamén aos ingleses, que incluso o pagaban máis caro para que os seus contrincantes na contenda bélica non o puidesen conseguir. E aí, na mina de extracción a ceo aberto denominada zona libre, aparece unha mañá no seu cabalo Carmucha, unha moza de 17 anos, de familia acomodada, cun carácter forte e rebelde que a leva a non amedrentarse ante nada nin ante ninguén.

Despois de ver as inxustizas que naquel lugar comete a Garda Civil, sobre todo as atrocidades do corrupto e desapiadado cabo Marelo, e sendo consciente da actitude submisa das mulleres coas que convive acotío e daquelas ás que lles dá clase na Sección Feminina, Carmucha non fai caso da petición do seu pai, futuro Presidente do Casino de Noia, e decide abandonar o seu traballo como profesora na Sección Feminina para converterse en estraperlista de volframio. A súa intención será conseguir cartos e construír unha escola para as prostitutas dunha barriada de Noia onde traballaba a súa amiga Rebeca. E para levar a cabo esta empresa axiña coñecerá a Colin, o inglés que lle mercará o material, porque ela cos alemáns non quere tratos.

Félix, coñecido de Carmucha dende que era unha cativa por ser fillo dos caseiros da súa familia, converterase no gardacostas da nova empresaria do volframio. E será tamén o seu conselleiro, o seu acompañante, a súa sombra…

Construída a partir dun narrador que encadra a historia para contarlle á súa neta adolescente uns acontecementos que viviu en primeira persoa, en Febre a acción sucédese de forma trepidante e provoca nos lectores e lectoras a necesidade de avanzar nos diálogos e nas descricións a través das cales se logra configurar, en non moitas páxinas, uns personaxes rotundos e unha ambientación cinematográfica que sorprenden en cada escena. A represión, a inxustiza e a violencia propias da época en que se sitúa a acción entrelázanse coa esperanza, o amor e a reconciliación para dar lugar a unha obra de ficción artellada solidamente con elementos reais da apaixonante historia do volframio en Galicia.

Héctor Carré declarou que Febre naceu dos seus recordos. «Cando era rapaz escoitei moitas historias que comezaban dicindo “nos tempos do volframio…” Eran como o “érase unha vez nun país  de moi lonxe” dos contos de fadas, a diferenza estaba en que esas historias pasaran aquí mesmo. Eu non sabía moi ben o que pasara naqueles tempos do volframio, pero escoitaba fascinado por un mundo que me parecía completamente diferente ao que eu coñecía, un mundo de aventureiros que andaba na procura dun ouro negro, de xente que andaba armada pola rúa, que arriscaba a vida por unha beta de mineral. A min parecíame unha película do oeste. Decidín escribir esta historia deixándome levar por ese estilo das películas do oeste, un estilo épico que encaixaba perfectamente na loita do personaxe central, Carmucha, unha rapaza que ten que enfrontarse a un inimigo infinitamente máis forte na procura da súa liberdade. »

«Elixín unha heroína feminina para retratar o cambio que se produciu na muller e no seu lugar na sociedade nos últimos setenta anos. Carmucha, como personaxe épico que é, loita por un imposible. Loita para demostrar que non é un ser inferior condenado á tutela masculina. Loita pola súa liberdade para elixir o seu propio camiño. Como se trata dun western moderno, o heroe non é perfecto, non está exento de culpa, e aínda que a súa loita é xusta, pode verse contaminada pola inexperiencia, os erros e ata a soberbia, pero pese aos seus erros e miserias, abre un camiño que os seus sucesores recordarán durante anos.»

«O conflito principal da novela está focalizado entre filla e pai, en grande parte como consecuencia dos cambios que se producen ao chegar á adolescencia  nas relacións entre pais e fillos, e tamén como metáfora da liberación feminina do control masculino. Pero nese conflito trata de darse unha visón ecuánime facendo que o narrador sexa un terceiro, un avó,  que é tolerante tanto cos pais como cos fillos. »

«A chave da Atlántida» de Anxo Fariña, Premio Merlín de Literatura Infantil 2011

2011,Autores,Ciencia_ficción,Merlín,Noticias,Premios,Premios_Xerais

O xurado da XXVI edición Premio Merlín de Literatura Infantil, dotado con 10.000 euros e no que concorreron corenta e seis obras, formado por Rodrígo Chao Blanco (ilustrador), Julia González González (mestra de Primaria e bibliotecaria), Antonio Reigosa Carreiras (escritor e gañador do Premio Merlín, 1998), Ángeles Roca López (bibliotecaria), Gracia Santorum López (profesora de Secundaria e blogueira), e Helena Pérez Fernández (secretaria do xurado), en representación de Xerais, con voz e sen voto escolleu como obras finalistas as presentadas baixo os lemas «O carreiro das formigas», «Prometeo» e «Trampa de luz». Despois da súa última deliberación, acordou por unanimidade declarar como gañadora a presentada baixo o lema «Prometeo», que, despois de aberta a plica, resultou ser de Anxo Fariña e corresponde ao título A chave da Atlántida.

A chave da Atlántida, a obra gañadora da 26ª edición do Premio Merlín de Literatura Infantil, presentada baixo o lema «Prometeo», recupera o mito da busca da Atlántida, o continente perdido, asolagado, esa civilización antiga dos atalantes da que non se sabía en que parte do planeta quedou agochada.

Foron os científicos do chamado «Proxecto Prometeo» os que crearon A-cero, un ser humano artificial, un organismo sintético de silicio, un robot capaz de amosar curiosidade polos sentimentos humanos. Un proxecto científico que os bioenxeñeiros da empresa Biomorph desenvolveron a partir da lectura duns pergamiños atopados na fosa de Kermadec, cando indagaban sobre a cidade asolagada da Atlántida. Aqueles pergamiños, redactados nunha lingua descoñecida, deixaban ver uns planos no que se identificaban segredos ocultos, capaces de construír un novo futuro para a ciencia e para a humanidade. A fuxida de A-cero e o seu encontro con Eva e o seu tío Fran desencadeará a busca da chave que permita entrar na Atlántida, unha civilización en estado de hibernación, á que semella poder accederse dende as viguesas illas Cíes.

A chave da Atlántida é unha novela de ciencia ficción na que a un ritmo trepidante se mesturan os mitos dunha civilización antiga coas posibilidades ofrecidas polas biotecnoloxías e da robótica do futuro. Unha aventura que non dá tregua, onde non falta nin o amor nin as persecucións nin as probas fantásticas, na que se somete a indagación dos lectores e lectoras novos un dos tópicos da mitoloxía clásica.

Anxo Fariña declarou cando coñeceu a noticia da concesión do Premio Merlín que cando era un neno duns cinco anos tiña bastante claro que quería ser de maior: pirata. No seu sexto aniversario, o seu soño mudou, quería viaxar ás estrelas. «Ser astronauta semellaba unha incrible ocupación para cando fose grande. Aos poucos meses, acadei a solución definitiva: pirata espacial. Co paso do tempo, pódese pensar que non cumprín os meus soños infantís, mais todo o contrario. Podo ser pirata espacial e moito máis. Grazas aos libros. Agora me conceden o premio Merlín, e o único que podo dicir é que este galardón supón un marabilloso impulso para ese foguete co que atravesar o espazo e vivir mil aventuras.»

Xavier Queipo, Hector Carré e Anxo Fariña, Premios Xerais 2011

2011,Autores,Fóra de Xogo,Merlín,Narrativa,Noticias,Premios,Premios_Xerais,Vídeos,Xuvenil

O xurado da XXVIII edición do Premio Xerais de Novela, dotado con 25.000 euros e no que concorreron corenta obras formado por Francisco Pérez Lorenzo (xornalista), Pemón Bouzas (escritor e xornalista), Paula Gómez del Valle (fotógrafa e profesora), Jorge da Cunha (notario), Berta Dávila (escritora) e Fran Alonso (secretario do xurado), en representación de Xerais, con voz e sen voto escolleu como obras finalistas as presentadas baixo os lemas «Extramunde», «O caso Ocaso» e «Todo home é coma a lúa». Despois da súa última deliberación, acordou por maioría declarar como gañadora a presentada baixo o lema «Extramunde» que, despois de aberta a plica, resultou ser de Xavier Queipo (Francisco Xavier Vázquez Álvarez) e corresponde ao título Extramunde.

O xurado da Vª edición do Premio Fundación Caixa Galicia de Literatura Xuvenil, dotado con 10.000 euros e no que concorreron vinte e tres obras formado por Isabel Bilbao Freire (representante da Fundación Caixa Galicia), Susana Piñeiro Paz (profesora de Secundaria), María Dolores Tobío Iglesias (profesora de Secundaria), Sabela Vilar Estévez (estudante de 4º da ESO), Andrea Ramos Queixas (estudante de 3º da ESO) e Xosé Manuel Moo Pedrosa (secretario do xurado), en representación de Xerais, con voz e sen voto escolleu como obras finalistas as presentadas baixo os lemas «Ánxela», «Gabirro» e «Pelouro». Despois da súa última deliberación, acordou por maioría declarar como gañadora a presentada baixo o lema «Pelouro», que, despois de aberta a plica, resultou ser de Héctor Carré e corresponde ao título Febre.

O xurado da XXVI edición Premio Merlín de Literatura Infantil, dotado con 10.000 euros e no que concorreron corenta e seis obras, formado por Rodrígo Chao Blanco (ilustrador), Julia González González (mestra de Primaria e bibliotecaria), Antonio Reigosa Carreiras (escritor e gañador do Premio Merlín, 1998), Ángeles Roca López (bibliotecaria), Gracia Santorum López (profesora de Secundaria e blogueira), e Helena Pérez Fernández (secretaria do xurado), en representación de Xerais, con voz e sen voto escolleu como obras finalistas as presentadas baixo os lemas «O carreiro das formigas», «Prometeo» e «Trampa de luz». Despois da súa última deliberación, acordou por unanimidade declarar como gañadora a presentada baixo o lema «Prometeo», que, despois de aberta a plica, resultou ser de Anxo Fariña e corresponde ao título A chave da Atlántida.

Finalistas dos Premios Xerais 2011

3 Xuño 2011

2011,Fóra de Xogo,Merlín,Narrativa,Premios,Premios_Xerais,Xerais,Xuvenil

Reunidos hoxe 3 de xuño de 2011 no Castelo de Soutomaior, os xurados dos Premios Xerais 2011 elixiron os finalistas de cada unha das modalidades.

O xurado da XXVIII edición do Premio Xerais de Novela, dotado con 25.000 euros e no que concorreron corenta obras formado por Francisco Pérez Lorenzo (xornalista), Pemón Bouzas (escritor e xornalista), Paula Gómez del Valle (fotógrafa e profesora), Jorge da Cunha (notario), Berta Dávila (escritora) e Fran Alonso (secretario do xurado), en representación de Xerais, con voz e sen voto escolleu como obras finalistas as presentadas baixo os lemas “Extramunde”, “O caso Ocaso” e “Todo home é coma a lúa”.

O xurado da V edición do Premio Fundación Caixa Galicia de Literatura Xuvenil, dotado con 10.000 euros e no que concorreron vinte e tres obras formado por Isabel Bilbao Freire (representante da Fundación Caixa Galicia), Susana Piñeiro Paz (profesora de Secundaria), María Dolores Tobío Iglesias (profesora de Secundaria), Sabela Vilar Estévez (estudante de 4º da ESO), Andrea Ramos Queixas (estudante de 3º da ESO) e Xosé Manuel Moo Pedrosa (secretario do xurado), en representación de Xerais, con voz e sen voto escolleu como obras finalistas as presentadas baixo os lemas “Ánxela”, “Gabirro” e “Pelouro”.

O xurado da XXVI edición Premio Merlín de Literatura Infantil, dotado con 10.000 euros e no que concorreron corenta e seis obras, formado por Rodrígo Chao Blanco (ilustrador), Julia González González (mestra de Primaria e bibliotecaria), Antonio Reigosa Carreiras (escritor e gañador do Premio Merlín, 1998), Ángeles Roca López (bibliotecaria), Gracia Santorum López (profesora de Secundaria e blogueira), e Helena Pérez Fernández (secretaria do xurado), en representación de Xerais, con voz e sen voto escolleu como obras finalistas as presentadas baixo os lemas “O carreiro das formigas”, “Prometeo” e “Trampa de luz”.

O fallo de cada un dos premios darase a coñecer no serán do sábado, 11 de xuño, no acto literario que terá lugar na illa de San Simón e no que a escritora María Xosé Queizán actuará como mantedora literaria. Como en edicións anteriores o acto será transmitido en directo por internet por Blogaliza.tv.

«Baixo a sombra das pedras flotantes» (trailer)

6 Xullo 2010

2011,Narrativa,Novela gráfica,Vídeos


Fendas no muro.