O «Libro en rede» de Xerais

22 Maio 2012

Didáctica,Educación,Libros_texto_ESO,Libro_electrónico,Libro_en_rede,Lingua,Noticias,Novidades,Vídeos

Xerais propón para o vindeiro curso 2012/2013 un innovador modelo de educación dixital para a área de Lingua e literatura de 2º de ESO, o «Libro en rede».

Unha proposta que recolle tanto a experiencia de trinta anos na confección de materiais curriculares impresos para a aprendizaxe da lingua e literatura como as posibilidades de interactividade das actuais utilidades hipertextuais. Desenvolvendo unha proposta curricular idéntica aos nosos materiais impresos de 2º de ESO, foi deseñado para ser utilizado polos centros participantes no programa ABALAR, con especial atención a aqueles que experimentan con contidos dixitais interactivos.

Axiña poderá consultarse na web da editorial unha unidade completa de mostra. Se desexa recibir máis información sobre o proxecto «Libro en rede» de Xerais, non dubide en contactar con nós: xerais@xerais.es

O itinerario vigués de «Os fillos do mar», de Pedro Feijoo. No suplemento dominical de Faro de Vigo

Narrativa,Roteiros_literarios

O suplemento dominical de Faro de Vigo publicou catro páxinas dedicadas ao intinerario vigués que realizan os personaxes da novela Os fillos do mar, de Pedro Feijoo.

O xornalista Salvador Rodríguez traza un itinerario de 10 puntos que comeza no Sireno de Leiro, continúa pola baixada ao Forte, detense no Bar Lobo de Mar, avanza ata o antigo Hotel Universal, viaxa ás Cíes, Ons e ao Buraco do Inferno, regresa á Casa Yáñez, en plena Praza de Compostela, visita o Edificio Albo, rememora ca cafetería Goya para rematar no Hotel Moderno e, finalmente, nas Praias de Canido.

Ao longo de dez puntos comentados, o lector de Os fillos do mar. pode realizar unha significativa viaxe pola xeografía viguesa ao tempo que goza da lectura dun libro trepidante, que engancha ao lector.

A novela do ex-músico de Lamatumbá continúa, desde a súa aparición, encabezando a lista dos libros máis vendidos.

Neste enlace, pode descargarse a reportaxe completa de Salvador Rodríguez sobre os itinerarios vigueses da novela, así como os resultados da conversa que o xornalista vigués mantivo co autor de Os fillos do mar.

Pedro Feijoo, vigués, naceu en 1975, ten formación filolóxica e a súa traxectoria máis coñecida sitúase no ámbito da música. Coa novela Os fillos do mar, a primeira que escribe, foi finalista do Premio Xerais 2011.

Descargar os itinearios pola cidade de Faro de Vigo.

Anxo Angueira: «Iria é un intento de reinvindicar un nome, unha terra e un concepto, arcaico pero sempre vivo»

Autores,Entrevistas,Narrativa

A edición compostelá de La Voz de Galicia publicou unha entrevista de Uxía López con Anxo Angueira sobre Iria, a súa última novela.

 

«A terra de Iria é tan rica que dá para escribir historias infinitas»

O autor de Dodro ten nova novela marcada pola paisaxe da infancia

Angueira Viturro (Dodro, 1961) na súa aldea natal de Manselle, co río Ulla «enchendo e devalando polas Brañas de Laíño», volve a estar moi presente na última novela do profesor de secundaria e escritor que, ademais, elixiu o nome de Iria para o título do libro, nun intento de «reivindicar» unha terra —a súa— á que lle augura un grande futuro.

—Xa presentou a súa novela en varios sitios e vaino facer en Padrón. ¿Faille especial ilusión?

—Aínda non puxen data, pero faime moita ilusión porque Padrón é a capital da Terra de Iria e ambos son protagonistas especiais da miña novela.

—¿Por que se decidiu polo título de «Iria»?

—É o nome do galeón protagonista e elixino porque Iria é para min moitísimo na historia de Galicia, na historia política, xeográfica, cultural e literaria. É un nome que o paso do tempo, os milenios, non deron sepultado. É o epicentro do territorio no que vivo.

—Cando un lector de Vigo ou doutra cidade ve o título do seu libro, ¿que cre que lle di?

—Iria é un nome moi bonito, tanto que moita xente o escolleu para chamarlle as pícaras. E para aquelas persoas que coñecen algo de Historia saben que foi unha capital da Alta Idade Media. Cando non existía Santiago ou Pontevedra, existía Iria. O título é tamén un intento de reivindicar este nome, unha terra e un concepto, que é arcaico pero que sempre está vivo.

—Iria, o Ulla, a comarca… As súas raíces marcan a súa vida e parece que tamén a súa creación literaria. ¿É así?

—Iso pensei eu. Dende a miña aldea, Manselle, a paisaxe coa que eu me criei era o río Ulla polas Brañas de Laíño, surcado na remota infancia por embarcacións ás que eu non lle sabía o nome. Pero non é soamente unha paisaxe, é un camiño, un horizonte e é unha expectativa e iso axúdame moito na miña creación literaria, que está moi marcada por ese río.

—As personaxes da novela da comarca do Ulla e Arousa son xente loitadora. ¿Somos así hoxe en día?

—Hai de todo, pero penso que si. Eu non son tan escéptico a respecto da mobilización social. As persoas se lles das un proxecto, un horizonte que eles interpretan como de todos, móvense. A miña experiencia vital nesta comarca foi esa.

—Por certo, ¿son bos tempos para publicar?

—Non. Eu tiven a sorte de que Xerais, a miña editorial de referencia, acollese o meu proxecto. Son tempos difíciles, en xeral para a cultura e para o libro. Pero por outro lado tamén hai un foco de resistencia, un grupo de xente, sobre todo mulleres, que non deixa de ler e que está pendente das publicacións.

«É un reto novelar o fin da ditadura»

Iria, a última novela de Anxo Angueira enlaza coa anterior novela, Pensa Nao. Din que non hai dúas sen tres.

—¿Xa ten en mente algo?

—Si, gustaríame facelo. Cando estaba escribindo Iria xa pensaba nesa posibilidade. Pensa Nao está situada no inicio da Guerra Civil; Iria na resistencia organizada contra o franquismo e agora gustaríame novelar algo do final do franquismo, co que se completaría a cronoloxía dese período. É un reto que teño.

—Por tanto, a terra de Iria, o Ulla e todo ese escenario dan para máis historias.

—Para infinitas. Podería estar escribindo novelas e poemarios toda a vida. Iria é tan fecunda historicamente, tan rica culturalmente, tan excepcional, que dá para todo tipo de publicacións e espero que o recén creado Instituto de Estudos Irienses acepte o reto de traballar, de estudar, investigar e descubrir o qué e Iria na historia de Galicia.

—¿Como se ve a terra de Iria dende Vigo, cidade na que traballa?

¿Progresa?

—Progresa. Probablemente podería facelo mellor pero non hai que queixarse, hai que arrimar o ombreiro e organizarse. Volvo citar o caso do Instituto de Estudos Irienses no ámbito cultural, no que, nesta terra, está practicamente todo por facer. Pero en xeral esta é unha terra activa, que demograficamente non experimenta esa decadencia como outras de Galicia e eu creo que ten un futuro extraordinario por diante.

Uxía López

Agustín Fernández Paz: «Construír é un traballo lento que precisa esforzo común, pero destruír é moi sinxelo». Entrevista en Cuadernos de pedagogía

Audios,Educación,Entrevistas,Infantil,Xuvenil

A revista Cuadernos de Pedagogía publica, no seu número 423, unha longa entrevista en seis páxinas con Agustín Fernández Paz. Reproducimos o inicio da entrevista, que pode lerse en pdf.

 

Durante tres décadas, este escritor compagina su faceta de profesor con la actividad literaria. En la enseñanza, asume como principios la promoción de la lengua gallega y la innovación educativa. Este compromisole lleva a participar en la creación del movimiento de renovación pedagógica Nova Escola Galega. Su pasión por la lectura y una manerade ser cordial y afectuosa constituyen su marca pedagógica. Desde hace cuatro años vive una jubilación tranquila, dedicada totalmente a la escritura, actividad que le proporciona innumerables premios y reconocimientos.

—A estas alturas dela vida, ¿se considera un maestro que escribe o un escritor que daba clase?

—[Piensa su respuesta]Las cosas no son absolutamente blancas o negras. En el conjunto de mi biografia, el oficio de enseñar abarca buena parte de mi existencia, porque la mayor parte de mi vida la he entregado a algo que me apasiona: dar clase. Claro que en los últimos años la escritura ha ganado terreno y ahora es como una bola de nieve que baja por la montaña. E. neste sentido puedo considerarme un escritor que trabajaba en el aula. Pero, insisto, en el conjunto de mi biografia soy claramente un docente.

 

Descargar a entrevista completa en pdf.

Novidade: «Trampa de luz», de Agustín Agra. Unha novela de medo e fantasía

Fóra de Xogo,Novidades

Trampa de Luz, de Agustín Agra, é unha das novidades da colección Fóra de Xogo.

Unha das actividades favoritas de Irene é sacarlle fotos a canto animal ou planta atopa para logo tratar de recoñecer a súa identidade. É unha experta en fotografar avelaíñas cunha trampa de luz. Sabe que para collelas debe pórlles unha fonte luminosa e un pouco de auga azucrada e logo agardar a que as presas acudan ao reclamo. A presenza na vila do tanxedor de campás provocou que ocorrese algo fóra do normal. Co son das badaladas apareceron na praza uns paxaros de plumaxe maxestosa, unha especie descoñecida da que Irene non atopou referencia ningunha cando consultou nas guías de aves da biblioteca do seu pai, un territorio ideal para osmar nos segredos. Mais non será ese o único acontecemento estraño e inquietante que sucederá na vila. Algo inexplicable ocorre cos animais. Unha novela de medo e fantasía, na liña das mellores historias de H. P. Lovecraft, sobre a estremecedora procura dun segredo aniñado nas tebras da noite.

«Valentín Paz Andrade. Vida e obra», de Charo Portela. Ese galeguismo difícil; crítica de Vicente Araguas

Biografía,Críticas,Letras_galegas

Vicente Araguas publicou unha recensión crítica sobre Valentín Paz Andrade. Vida e obra, de Charo Portela., nos xornais El Ideal Gallego, Diario de Ferrol, Diario de Arousa  e La Región. O artigo pódese descargar, completo, en pdf.

 

Paz Andrade: ese galeguismo difícil

Outras consideracións á parte (…) penso que a meirande característica do noso home do Día das Letras deste ano é a súa galeguidade filantrópica. Isto é: o prepresentar un galeguismo que, dotado de dispoñibilidade económica, faga desta causa e razón coa que manter institucións de toda caste nas que Galicia teña unha maneira autonómica (e non falo das autonomías descafeinadas de hoxe) de mirarrse. Algo así como o PG de  antes da guerra. Ou cal, hoxe, Convergenicia i Unió ou o PNV. (…)

Polo demais, a biografía de Paz Andrade, manexo varias estes días, hoxe teño diante miña unha espléndida de Charo Portela Yáñez, quen tivo a sorte de tratar moi de perto a Isaac Díaz Pardo, o noso Giangiacomo Feltrinelli (…), que desenguedella a figura humana e intelectual de Paz Andrade. Coa axuda dunha batería fotográfica (reprodución de libros, revistas, caricaturas icluída) moi chamativa. A través dela sabemos deste home dunha longa vida (de 1898 a 1987), desenrolada no medio dun país violento e, ás veces, autodestructivo.

(…)

Ler o artigo completo.