Xerais redimensiona a figura literaria de Paz-Andrade coa publicación, na «Poesía completa», dunha copiosa obra poética inédita, que inclúe sete libros enteiros

27 Abril 2012

Clásicos,Letras_galegas,Noticias,Poesía

Xerais publicará, nos próximos días, sete poemarios inéditos de Valentín Paz-Andrade, que se darán a coñecer coa edición da súa Poesía completa, un volume de 752 páxinas preparado polo profesor Gregorio Ferreiro Fente que agrupa tamén os seus «Poemas soltos» e dous poemarios inéditos máis, pero fragmentarios. Este feito, pola súa significación e relevancia, convértese, sen dúbida na noticia literaria do ano dedicado a Valentín Paz-Andrade.

Ata o de agora, como poeta, Valentín Paz-Andrade só era coñecido por tres títulos: Pranto matricial (1955), Sementeira do vento (1968) e Cen chaves de sombra (1977). Xa que logo, prevaleceu a idea de que a escrita poética foi para Paz-Andrade o acto de evasión ou de divertimento dunha persoa laboriosa e inqueda máis ocupada noutros labores ou vocacións fecundas, como a da avogacía e a dos negocios.

Agora, o volume de Poesía completa, que publica Xerais da man coidadosa e experta de Gregorio Ferreiro Fente, dá á luz unha copiosísima e relevante obra poética inédita que redimensiona completamente a súa figura literaria. Son distintos poemarios escritos entre 1937 (en plena Guerra Civil, o que os reviste de especial interese para a literatura galega) e 1984: A serra. Cantos do desterro branco (1937); Sangue na neve: Etopeia da serra (1937);  Cantos da aguia e do lobo (1937); Canto do pobo disperso (1955); Canto reuncial de Galiza (1980); Áurea ora de Galiza (1984); Canto en catro ao conde de Andrade (1985); Poemas soltos (1937-1984); así como os textos fragmentarios Canto do liño e da la (1937-1939) e Os sete salmos da remigración (1955).

Estes libros, que agora se dan a coñecer no volume Poesía completa supoñen un labor poético ininterrupido ao longo de corenta anos, escrito, en palabras de Gregorio Ferreiro Fente, «con empeño e inspiración».

Así pois, e tamén en palabras do responsable desta edición «o lector desta Poesía completa, segundo vaia pasando as súas páxinas, irá facendo o periplo que transcorre, dunhas épocas a outras do século XX, sobre un mar de palabras no que se abriron paso e naufragaron tendencias, actitudes e linguaxes poéticas moi diversas».

Este achádego, que o profesor Gregorio Ferreiro Fente realizou durante o proceso de dixitalización fondos de Paz-Andrade do Consello da Cultura Galega, ten unha importancia trascendental non só para a valoración da obra literaria de Valentín Paz-Andrade senón tamén para o propio corpus, estudo e consideración da literatura galega durante a guerra, o franquismo e a transición.

 

 

Xosé Carlos Caneiro: «Os fillos do mar é unha das mellores novelas galegas que levo lido no último ano»

Artigos literarios,Críticas,Narrativa

A pasada fin de semana, Xosé Carlos Caneiro abordou, nun artigo en La Voz de Galicia, a súa lectura da novela Os fillos do mar de Pedro Feijoo.

 

 

(…)  E gozosa tamén, ou máis, foi para min a lectura de Os fillos do mar, unha novela asinada por Pedro Feijoo. Foi finalista no premio Xerais, e logo de lela, e logo tamén de ler a gañadora, e logo de falar ben da gañadora, e logo de pensalo, quero dicir e digo que se eu fose xurado do premio o meu voto había de ser outro. E non lle quito mérito a Queipo, reitero, porque a súa Extramunde é obra marabillosa, senón porque Os fillos do mar é unha das mellores novelas galegas que levo lido no último ano. Novela que atrapa ao lector dende a primeira poética páxina ata a última. Novela que non é negra, senón mistérica e intriguesca. Escrita dende o humor fino, dende a intelixente ironía. Novela de Vigo, diferente, que cartografía a olívica encrespada intensa caótica terra de Nós. Aquel Amor de tango de María Xosé Queizán, Ferrín, Cid Cabido, Fran Alonso, o detectivesco Domingo Villar, son algúns dos contemporáneos que escribiron deste territorio; Feijoo traza co seu pincel outro mapa, diferente, insisto. Novela que leva película dentro, con personaxes que ben puideran ditar unha lección teórica do diálogo. Novela ampla de célere lectura. Na páxina 419 leo epítome: «Un arquitecto mediocre envolto sen querer nunha viaxe pola historia dunha familia estraña…». Un tesouro, galeón. Un tesouro de novela.

Xosé Carlos Caneiro

Novidades: «ruído de fondo», de Daniel Salgado. O poema como unha inscrición na época

Novidades,Poesía

ruído de fondo, de Daniel Salgado, é unha das novidades da colección Poesía.

O poema é unha inscrición na época. Non renuncia ao rumor do mundo. Nin á violencia de todas as cousas. Pero é provisional, inútil, precario, tatexo, rebelde, desenfocado. ruído de fondo ensaia unha achega a consignar o nome e o enderezo dos criminais e aproxímase a este tempo salvaxe, ferido, cunha lingua rota. O poema funciona non como espello, senón como testemuño.