“Os fillos do mar”: Unha historia que se pode ler no Vitrasa

19 Abril 2012

Narrativa,Presentacións

Texto de Marcos Calveiro na presentación de onte en Librouro

Sirve a literatura galega para ler no Vitrasa?

E respondendo a túa pregunta, amigo Simón, sobre que clase de historia de pode saír dunha mente tan retorta como a que Pedro  Feijoo parece que ten, e isto dixéchelo ti, non eu. Que non quero leas co autor, aquí de corpo presente. Pois é ben sinxela a reposta: unha historia que se pode ler no Vitrasa. É non é quitarlle méritos a historia, ao contrario. Explícome.
Porque, amigo Simón, eu vou farto de tomar o vitrasa en Vigo, o 17, o C3, o C5, e atopar a un feixe de xente de todas as idades a ler, e nunca xamais vin un libro galego, por que?
A literatura galega non sirve para ler nos vitrasa? Non……..
Están mal impresos os libros galegos e as liñas saltan co troupeleo do bus polas rúas costentas da cidade o que fai imposible a súa lectura? Non…………………
A empresa prohibe ler libros galegos no autobús? Non………………aínda que todo se andará.
Non nada diso, o problema non está nos vitrasas, aínda que ben podían mellorar a súa frecuencia, nin tampouco nos lectores, amigo Simón. Permíteme a familiaridade, pero xa é como se nos coñecésemos de toda a vida
Onde está entón? Nos autores e editores. E aquí entoo un sonoro mea culpa pola parte que me corresponde como autor, e o editor aquí ao meu carón debería facer o mesmo.
Se che digo a verdade, non sei en que momento a meirande parte dos autores galegos perdemos a cabeza. Toleamos sen remedio perseguindo un xigante que logo resultou ser un muíño,  procurabamos un soño inalcanzable, o Santo Grial da nosa literatura: A GNG (A Gran Novela Galega). E nesa insensata procura perdemos o norte, non buscabamos lectores, que va,  tanto nos tiñan. Queriamos pasar a eternidade, alcanzar o parnaso, normalizar o  noso sistema literario dunha vez por todas, poñer en fin o cascabel, ao gato das nosas letras. E nesa fuxida moitos esquecémonos dos lectores e do primeiro mandamento da  novela, aquel que Dumas, Verne, Dickens ou London tiñan gravada a ferro quente nas súas cabezas cando escribían: EN-TRE-TE-MEN-TO. O primeiro obxectivo dunha novela é entreter ao lector, enganchalo, levalo como nunha vagoneta na montaña rusa da trama a carón dos seus protagonistas.
Ese é o pecado orixinal, que moitos autores galegos cometemos cando escribimos. Perdémonos en florilexios e fogos de artificios postmodernos e esquecémonos do esencial, do pracer de contra unha historia que atrape toda a atención do lector, como fixo Sherezade co Sultán ou o cego co seu cantar ou Tusitala cos habitantes dos mares do sur. Porque levamos contando dende a noite do tempos, porque construímonos con cada relato escoitado, con cada relato transmitido. Somos, todos, relato, amigo Simón. Coma ti, todos os que estamos aquí somo personaxes dunha ficción, que neste mesmo intres, nalgures alguén relata ou está a escribir. A vida é ficción. A realidade non existe, é o relato que fan do que nos acontece, un relato que logo nós adaptamos, mudamos ou agochamos. As liñas da vida escríbenas por nós, os que mandan os que manipulan, os demais, eles son os que escriben o noso relato. Son moi poucos, os afoutos, os clarividentes, os que son quen de escribir o seu propio relato, a súa propia ficción, a súa propia vida.
E que ten sito que ver coa túa historia, estaraste a preguntar, amigo Simón. Moi sinxelo, a túa  historia, a  que  escribiu  Pedro,  pódese ler  no  vitrasa, eu  fíxeno e ata me pasei varias   paradas, e en vez de baixar en Teis acabei en Chapela.
Porque “Os Fillos do Mar” engancha, mergúllaste nela xa non es quen de saír. Queres saber máis, coñecer todo, descubrir o que pasa. E volvemos ser coma nenos, coma cando lle roubabamos horas ao sono, lendo á luz dun lanterna baixo as mantas mentres os nosos país pensaban que durmiamos. Eu volvín recuperar esa sensación de novo, unha sensación que  moi de cando en vez atopo na lectura dunha novela.
Porque a trama da túa historia, amigo Simón, é un preciso reloxo suízo no que cada peza está ben engraxada para que as agullas avancen segundo a segundo, inexorables, como o propio relato da vida. Por iso e tan difícil falar da novela, da súa trama, porque facelo pode levarnos a mover unha desas pezas  xa non sería o mesmo, poderiamos estragar ese prezado mecanismo interno.
Pero non todo é trama, con iso, non chega para entreter, ten que haber algo máis? E que é, preguntaraste. Moi sinxelo, es ti Simón. En canto te coñecemos, simpatizamos contigo. Porque, amigo Simón, e terás que recoñecermo, es un miñaxoia. Ti poderías ser calquera de nós, non es o heroe afouto e indestrutible. Diso nada, pasas toda a historia a mercé dos acontecementos e zarandeado por algúns dos teus compañeiros de reparto: nazis, narcos, matachíns brasileiros… Sempre vas por detrás, incluso do lector, mais ao cabo, redímeste, e tomas as rendas da túa historia con determinación, quizabes por amor, quizabes…
Xa temos a trama, a empatía co protagonista, contigo Simón. Mais queda algo máis aínda. O topos do que falaban o gregos, permitídeme a pedantería, un lugar onde recoñecernos, e este lugar e Vigo, a cidade que soñaron un feixe de arquitectos,  a cidade que foi, e que xa non é pois a esnaquizamos. Do paseo de Alfonso, ao Novo Derby, da cervexería o Sireno, ao vello mercado da Laxe. Levamos estas rúas costentas baixo as unllas dos dedos como a roña, precisamos delas.
Tiveches moita sorte, amigo Simón, para min foi unha honra acompañarte nesta historia, e se che digo a verdade, nalgún momento desexei con todas as forzas  estar do outro lado do espello, ao teu carón na ficción, para axudarte na túa empresa cando máis perdido estabas . Mais non estaba na miña, agardo que Pedro lle poña remedio na súa próxima novela.
E facédeme caso, mercade o libro, irvos  a unha parada de vitrasa, coller o o primeiro que pase e viaxade co amigo Simón. Non vos defraudara.

Marcos Calveiro

Chuzame! A Facebook A Twitter

Non hai comentarios »

Aínda non hai comentarios.

Feed RSS dos comentarios deste artigo. TrackBack URL

Deixa un comentario