Artigo de Alfonso Vázquez-Monxardín sobre a tradución dos «Sonetos de Shakespeare»

23 Novembro 2011

Artigos literarios,Poesía,Traducións

Alfonso Vázquez-Monxardín publicou en La región un artigo de opinión sobre a tradución dos Sonetos de Shakesperare, feita por Ramón Gutiérrez Izquierdo. Pódese ler completo en pdf.

Shakespeare, desde Ourense

Falamos dunha obre cume da nosa grande cultura –da europea occidental– que son os Shakesperar’s sonets, os Sonetos de Shakespeare. (…)

Si, o profesor Gutiérrez Izquierdo ispe o proceso do seu traballo e debulla nas noitas, soneto a soneto, verso a verso, o significado concreto das palabras daquel vello inglés e os entendmenotos que tras delas se acochan, para darnos, finalmente, as escollas romances. Estamos, pois, perante un esforzo lingüísitoc e estético enorme -levoulle dez anos- para que poidamos saborear co calma soneto a soneto. (…)

Ler o artigo completo en pdf.

Marià Arbonés: «Nos 80 en Cataluña, Vigo era o noso referente a seguir». O catalán participa hoxe na presentación de «Vigo a 80 revolucións por minuto»

Crónica,Entrevistas,Presentacións

Faro de Vigo publica unha entrevista de Mar Mato con Marià Arbonés, que participará hoxe na presentación de Vigo a 80 revolucións por minuto, sobre a movida viguesa e o libro de de Emilio Alonso Pimentel.

“En los años 80, en Cataluña, Vigo era nuestro referente a seguir”

El catalán presenta con Emilio Alonso “Vigo a 80 revolucións por minuto”

Esta tarde y noche, hay una cita con la movida viguesa de los 80.A partir de las 19.00 horas en la Casa del Libro,Manuel Bragado, Xulio Gómez y Marià Arbonés presentan Vigo a 80 revolucións por minuto (Xerais), de Emilio Alonso, que también acudirá. La fiesta proseguirá a las 21.00 horas en La Iguana con sorpresas. Desde Reus (Tarragona),el periodista Marià Arbonés vuelve atrás en el tiempo para FARO.

–¿Qué imagen había de la movida viguesa fuera?

–Acabo de oír una entrevista a Emilio Alonso para una emisora de Reus en la que mostraba modestia, diciendo que la movida viguesa no fue tan buena.Yo tengo una impresión al revés. Para nosotros, Vigo era una referencia a seguir como lo eran Madrid y Barcelona, por su agitación cultural. Vigo me atraía por ser una movida más irreverente, cachonda. Además las letras de las canciones también reflejaban los problemas laborales que había en aquellos años.

–Usted no solo conocía la movida desde la lejanía sino que la vivió varias veces.

–La viví directamente un par de ocasiones. La primera, había en el Parque de Castrelos actuaciones de música folk y rock. Era impresionante. También recuerdo salir por la zona de vinos y pubs. Era más joven, entonces me dejaba llevar por la vida lúdica.

–Pero también contribuyó a expandir el eco de esa fiesta en Cataluña…

–Yo hacía un programa de radio independiente.Cada 15 días, por correo,enviaba música a Emilio Alonso y él, que también tenía un programa de radio, me enviaba cintas de grupos gallegos y de Portugal.Esa fue la conexión.

–Mucha gente joven desconoce aquellos tiempos.

–Algunos tienen una impresión confusa, piensan que fue una cosa desfasada cuando había dos conceptos unidos: la diversión y la creatividad.

–¿Echa en falta algo en el libro Vigo, a 80 revolucións por minuto?

–Es una biblia del fenómeno. Encuentro bien que libros como el de Emilio Alonso hablen de aquella época que nos dejó una huella.Yo vivo con nostalgia de aquello. Con este libro, aprendí, además,cosas que no sabía.

–Usted dirige el periódico diario digital www.reusdigital.cat. ¿Considera que internet frena hoy en día manifestaciones culturales como las de antaño?

–Internet tiene muchas ventajas. Yo la tengo que defender. La Red conecta muy bien a la gente. Quizás haya mucha conexión y menos comunicación además de una sobreinformación brutal. Los 80 eran otros tiempos, salíamos del franquismo,de una transición mal hecha, queríamos llenar un vacío pasándolo bien, siendo felices de forma conjunta. Ahora, quizás es más individualista.

Mar Mato

Unha novela de aventuras que interpreta o século XXI: «Extramunde», de Xavier Queipo. Crítica de Xosé Manuel Eyré

Críticas,Narrativa,Premios_Xerais

Xosé Manuel Eyré publicou en Galicia Confidencial unha recensión crítica sobre  Extramunde, de Xavier Queipo.

O prezo da liberdade de ser

X.M. Eyré debulla desta volta o libro ‘Extramunde’ de Xavier Queipo, editado por Xerais.

Foron, no comezo, unha serie de personaxes definidas pola diferenza; definidas pola diferenza porque é a diferenza quen nos define e non quen nos estigmatiza, quen nos estigmatiza e condena é a intransixencia. Xavier Queipo deulles nome e chamáronse Mauxa a Loba ou María a Caduca e eran sabedoras de bebedizos e remedios e conxuros. E serán condenados, tamén, Antón Vázquez (por “incitar” ao sexo a un cura), Bernardo Campaña ( herexe a alquimista), Andrés Meixide ( invencíbel se o atacaban os nervios), Paulos Carballo (mal do mexo negro), Roi Reboiras ( escamas nos sobrazos e nas virillas), Bartolomeu Díaz (fanático do Ciprianillo), Ramiro Fonte ( un ollo de cada cor), Domingos Tarrío (cre que é unha ave), Alfredo de Corme e Manuel o Becho (convulsións, mal do demo), Paulos de Extramunde ( fala linguas extrañas), o Cego de Zas ( le no vento a evolución das nubes), o Hermafrodita de Lobios… En tempo de Inquisición (XVI) serán condenados a seren erradicados do mundo, do mundo que a Igrexa Católica describe e prescribe, erixíndose como único paradigma e intérprete do que pode ser ou non.

No século XVI? Non pasa hoxe tamén? Non nos están a dicir como debemos falar, como debemos escribir?, non estamos os galegos a sufrir a persecución “dos diferentes”? Porque os galegos, só por ser galegos e exercer de tales…incomodamos.

Extramunde, Premio Xerais 2011, novela debida á autoría de Xavier Queipo, non é unicamente unha novela de aventuras no XVI. Tamén interpreta a sociedade de hoxe, século XXI. Lela só como novela de piratas é posíbel, igual que conformarse cos entrantres do xantar. Só a reflexión inconformista e activa garante degustar máis sabores. Xavier Queipo é, precisamente, autor que se pode definir desde a reflexión inconformista, a súa obra sempre nace da reflexión social e é fondamente inconformista, non se esqueza.

Nas catro partes en que aparece dividida, mais introito e epílogo, Extramunde relata a condena da diferenza, primeiramente, para despois incorporar o periplo da procura da liberdade colectiva e rematar coa aventura de conseguir a liberdade individual ou a aceptación da diferenza. Nesta estrutura narrativa, o primeiro a notar é como o autor logra un retrato social amplo, con personaxes cheas de vida e forza, envoltas nun ambiente pre-tráxico que, cando estoure, o lector atopará sabiamente suxerido e naturalmente evoluída a entrada na segunda fase, a da liberdade colectiva. A novela está construída de tal xeito que  o lector non cese de proxectar sobre o texto a súa capacidade contrastiva. Para que se contraste, en primeira instancia, como naquela Castela imperial e católica (da que formaba parte o Reino de Galiza) era imposíbel a diferenza, ata que punto a irracionalidade e soberbia gobernaban unha sociedade que se tiña por vangarda do mundo. Para que se contraste como, ceibe delas, a tripulación do Nosa Señora das Augas Santas logra unha convivencia harmónica onde as diferenzas son moi útiles, non son estigmas senón dons. Para que se contraste como, lonxe do caos, o ser humano logra realizarse lonxe da irracionalidade, da soberbia, do despotismo, porque só así logra realizarse a partir do distintivo, da diferenza. Para que se contraste como o Roxo de Extramunde (que fala linguas estrañas) si é aceptado lonxe da sociedade imperial, soberbia, irracional e despótica, aló no cu do mundo, entre unha sociedade de caníbales, nos antípodas…

A calidade descritiva, a plasticidade de que Queipo impregna as páxinas deste periplo na procura da liberdade, deste periplo na procura das Illas Palaos ( que aparecen e desaparecen), é un aspecto salientar e que pode sinalar cara ao contributo da cultura cinematográfica. De igual xeito non queremos esquecer certos acenos presentes na novela; velaí ese Cego de Zas que lembra o tamén cego do Sinbad cunqueirián; velaí como a expedición pirata chanta o pendón galego nas terras que descobre, o que sitúa a novela nunha liña que, partindo do Retorno a Tagen Ata ferriniano, pasa pola O cervo na torre de Darío X. Cabana deica chegar á, xa, actual Obediencia. Unha reflexión sobre isto tampouco estará completa sen outra máis, outra na que se teña en conta o motivo polo cal na narrativa galega ten lugar, concentrado nos últimos anos, este agromar de discursos da piratería: velaí o Piratas ( María Reimóndez), velaí o Monbars o Exterminador ( Hixinio Puente), velaí esta Extramunde.

Canda a calidade descritiva, salienta a hábil construción dunha notábel galería de personaxes, rapidamente caracterizados e individualizados, tendo todos en común o estigma social de seren personaxes con algunha peculiaridade que os fai diferentes; aínda, para máis, esa construción vaise complementando segundo avanza o desenvolvemento da trama. E tampouco se pode deixar de mencionar que, malia botar man de varios narradores, a dosificación da intriga non sofre senón que mantén un notábel grao de efectividade que volve ingrato pousar a novela.

Finalmente, compróbese como ben se pode dicir que a novela antes era estudo da sociedade, pretendía achegar un estudo social, daba unha visión do mundo. Mais a novela de hoxe, lonxe de quedar en estudo ou retrato social estático, transfórmase, desde el, en plataforma verbal cuxa finalidade consiste en que o lector elabore o seu propio estudo social. Que o lector, máis libre e importante ca nunca, actúe. Porque do contrario… do contrario, se as personaxes que a inquisición condenou ficaran de brazos cruzados…entón non pasaría nada, nin a novela existiría nin o lector a tería mercado, se todo segue igual é que non melloramos, non é hora de ficar espectadores, monicreques sen valor.

Xosé Manuel Eyré

«Vigo, a 80 revolucións por minuto», de Emilio Alonso: A movida tarde trinta anos en ter a súa primeira crónica

Crónica,Noticias,Presentacións

B. R. Sotelino publica en  La Voz de Galicia unha crónica sobre o libro Vigo a 80 revolucións por minuto de Emilio Alonso, que se presenta esta tarde, ás 19.00 horas na Casa do Libro da cidade olívica.

La movida de Vigo tarda treinta años en tener su primera crónica

Emilio Alonso publica en Xerais «Vigo a 80 revolucións por minuto»

La movida de Vigo ya es historia. El primer concierto de Siniestro Total en el cine Salesianos, en diciembre de 1981, se considera su fecha fundacional. Sobre los años en los que la ciudad gallega cuya actividad cultural, nocturna y musical llegó a todos los rincones del país en los años ochenta se escribieron cientos de páginas, pero hasta ahora nadie se había atrevido a condensar en un libro la crónica razonada de los acontecimientos que convirtieron a Vigo en continua noticia de portada, y no por conflictos laborales ni por sucesos luctuosos.

El periodista, escritor y guionista Emilio Alonso fue testigo directo de la época. Vivió la movida en primera persona, y no solo como joven que la disfrutó, sino como profesional de la radio y colaborador en distintas publicaciones. Xerais edita ahora Vigo a 80 revolucións por minuto, que se presenta hoy en una fiesta que se celebra en La Iguana Club a partir de las 21 horas con la actuación de algunos de sus protagonistas, como Los Cafres, que se reúnen de nuevo para el evento, o Nicolás Pastoriza.

En su cabeza Emilio Alonso guardaba numerosos y agudos recuerdos y en su casa, abundante material que en sus muchas mudanzas a punto estuvo de acabar en la basura. Según cuenta, la obra, acompañada de fotos y otro material gráfico, es un repaso documental. «No hago una reflexión profunda, dejo que hablen los protagonistas, los cronistas y los observadores de la época», dice. El libro se articula en capítulos sobre música, los grupos y los locales donde se cocieron; los conciertos fundamentales, sobre todo en Castrelos, los fanzines, publicaciones y cómics; la radio; la moda y los peluqueros; la farándula, la videocreación, la plástica y también «aquella estupidez que se llamó Madrid se escribe con V de Vigo», indica el autor.

B. R. Sotelino

«Meu pai vaite matar», de María Xosé Queizán, é unha das novidades do mes de novembro

Narrativa,Novidades

Meu pai vaite matar, de María Xosé Queizán, é unha das novidades da colección Narrativa no mes de novembro.

Tras rematar un máster de criminoloxía, Diana, a filla dunha parella de progresistas, ingresa na Brigada da Policía Xudicial, onde coñecerá a Mario, un mozo aleitado no rural, co que axiña ennoivará. A tía Lola, a irmá solteira da nai de Diana, agocha no seu caserío de pedra os vestixios do que fora unha familia de certo avoengo. Entre aquelas antigallas, Diana atopará algunhas pistas que a levarán a emprender unha viaxe ata Patagonia, na Arxentina, na procura do seu tío Moncho. Meu pai vaite matar é unha novela que esculca dende unha ollada antipatriarcal e racionalista os segredos máis ocultos dunha familia. Unha novela de intriga, aventura e viaxes na que se abordan as principais preocupacións dunha autora fundamental do pensamento feminista galego.