Presentación en Ourense de “Un dedo manchado de tinta” de Manuel Portas

21 Novembro 2011

Narrativa,Presentacións

O xoves, 24 de novembro, ás 20:00 horas, terá lugar a presentación da novela Un dedo manchado de tinta de Manuel Portas na Livraria Torga, rúa da Paz, 12 de Ourense. No acto participarán Manuel Bragado e Manuel Portas.

Un dedo manchado de tinta non é unha novela, afirma categórico Gonzalo Salgueiro, ou polo menos non é unha novela ao uso, aclara el mesmo despois. E vai ser que si, que ten razón. Que isto non é unha novela e que el tampouco é un escritor que responda aos canons establecidos, nin Alberte vai ser un funcionario municipal arquetípico, nin Malulú un vendedor ambulante calquera, nin Carme, nin Cristina, nin Chus serán mulleres con historias do común. Mais a pesar da súa excepcionalidade, velaquí os temos, perfectamente verosímiles, pululando anónimos polas páxinas deste artefacto narrativo coa mesma naturalidade coa que transitan polas rúas de Compostela, coincidindo á espera de que se abra o semáforo da Senra, tomando café no Airas Nunes, sen rozárense, sen se coñeceren case, como moito intercambiando unha distraída ollada impersoal. Gonzalo certamente ten razón. Mais non toda.

Chuzame! A Facebook A Twitter

«Esta crise foi posible porque comezamos a vivir nun entorno virtual»: Entrevista con Fran Alonso en Disquecool

Autores,Entrevistas,Narrativa

Disquecool, o medio de tendencias made in Galicia, publica unha entrevista, que asina Cris, con Fran Alonso sobre o seu último libro, Ninguén e sobre os seus proxectos.

«Desde a literatura trato de explicar o meu tempo»

Escrito por

Ninguén’ é o ultimo libro de Fran Alonso, un libro de relatos que fala das relacións humanas tal e como se establecen nestes tempos urbanos e tecnolóxicos. Tratáse de historias que, se ben poden botar man de certa hipérbole, resultan moi recoñecibles para todos nós. Quen non pensou estarse a volver tolo por culpa do veciño de arriba? Quen non esperou nun bar a un descoñecido coñecido en internet? Quen non puxo algunha vez as súas esperanzas nunha casa en medio da natureza? ‘Ninguén’ podería case case chamarse “todos”,  e iso gústanos.
Para falar máis a fondo de todos e de “ninguén”, Disquecool entrevistou ao seu autor Fran Alonso, un escritor de longa traxectoria e de moi agradable conversación. Se sempre (coma nós) sospeitaches que era un home salientablemente afable, ben, agora podemos confirmarcho. Aquí tes o resultado da nosa entrevista.

—O tema dos hoax (esas cadenas de emails que circulan tratando de convencerte de que se os reenvías Luisito poderá pagarse unha operación ou todo o mundo saberá por fin que os iogures de Danone en realidade matan) interésache tanto coma ao protagonista do último relato de ‘Ninguén’?

Agora xa non tanto, pero si, houbo un tempo en que estudiei bastante o tema. O interese dos hoax atópase na súa capacidade para constituírse en metáfora do que internet nos pode aportar tanto ás persoas normais como aos escritores, o que internet pode crear subvertendo a realidade, creando esa confusión entre ficción e realidade, e cara onde nos leva ese poder que os hoax teñen  e a súa capacidade para potenciar viralmente as mensaxes.

—A estrutura do libro bota man dos hoax para unificar os relatos, mesturando de certo xeito a forma co contido…

O libro ten unha estrutura que intenta que o lector vaia avanzando cos hoax como fío condutor, tratan de estar próximos aos relatos que os anteceden, pero ao mesmo tempo intentan conducir ao lector cara a esa meta final, o último relato, onde se atopa explicación de todo o que se fala ao longo do libro.

—E de que se fala ao longo do libro?

O que pretendía era abordar as relacións humanas en relación coas sociedades urbanas, entendido, desde dúas metáforas interconectadas, os veciños dunha comunidade, como se perciben entre eles, a partir das aparencias, como se relacionan entre eles, e ao mesmo tempo, as relacións das persoas coas novas tecnoloxías, que nos levan a novos hábitos, e que fan que esteamos cambiando moito máis do que pensamos. Sempre asumimos que as tecnoloxías cambian o mundo, pero non nos decatamos de que tamén nos están cambiando a nós coma persoas, unha realidade máis invisible pero seguramente máis importante.

—Ves perigosos eses cambios?

Eu como escritor intento lanzar unha mirada interpretativa, para, desde a literatura, tratar de explicar o meu tempo. Desde logo, trato de fuxir do adoutrinamento ou do didactismo. Eu non estou xulgando se o que ocorre no libro é bo ou malo, simplemente intento examinalo ou interpretalo, nada máis.

—Chama a atención o sós que están todos os personaxes dos distintos relatos.

Si, pero a miña intención non era subliñar esa soidade.  Por exemplo, cando escribín  ’Males de cabeza’, que se centra nos efectos da vida contemporánea sobre a psicoloxía das persoas, si intentaba subliñar a soidade das sociedades contemporáneas, pero aquí non era o meu obxectivo, aquí a soidade é unha consecuencia normal da evolución da sociedade e de como as tecnoloxías inflúen nela. Por exemplo, cando chegou a televisión, eu recordo de neno esa discusión na miña casa, “a televisión rompe o diálogo das familias”, era un debate candente na sociedade, pero eu digo que aínda así a familia diante do televisor comentaba a película, o partido de fútbol ou o festival de Eurovisión.

—E coas novas tecnoloxías xa non sucede así…

Hoxe a relación é moito máis individual, persoa-pantalla, aí hai unha serie de ventás que se abren a outro mundo lonxe de nós, pero non co entorno inmediato. As tecnoloxías lévannos cara un mundo máis individual. Esa relación moito máis individual coas máquinas que temos pódenos levar cara a un posicionamento de soidade. Pero non o xulgo, non digo que sexa malo, digo que é o que hai.

—Moi bo non parece. As túas personaxes non semellan especialmente felices.

Pode ser, pero creo que hai cousas mil veces máis perigosas que as novas tecnoloxías. Eu o que si creo que nos deshumaniza é economía como elemento especulativo e o distanciamento da política respecto das necesidades do cidadán, contra iso si son crítico, pero o que tamén é certo é que iso  pode ser unha consecuencia das novas tecnoloxías, e dicir, vivimos unha crise que foi posible porque comezamos a vivir nun entorno virtual onde certas operacións virtuais eran posibles.

—Como valoras a acollida de ‘Ninguén’?

Sabes que circula un hoax que é verdadeiro? Puxemos en marcha unha campaña, a través do correo electrónico, na que se di que Xerais agasalla con exemplares de ‘Tráiler’, a miña primeira novela, asinada por min. E é unha campaña que é real, realmente agasallamos co libro como modo de promoción, pero moita xente desconfía de que sexa real e non pide o libro porque cree que é un hoax.

Pero non che contestei a pregunta! Eu creo que a acollida foi moi boa. Claro, ti sempre tes unhas expectativas con cada libro que sacas. Eu tiña boas expectativas para este libro, pero recoñezo que non tantas como agora teño. Tivo moitísimas críticas practicamente nos primeiros quince días, nos medios… supoño que é consecuencia de que o tema resulta moi actual, e interesa.

—En xeral, na túa obra, destaca que non só é moi prolífica, senón que o é en xéneros moi diversos: narrativa, poesía, xornalismo, literatura infantil. Iso ás veces pode crear certa desconfianza?

Si, eu creo que tes razón. Os poetas pensan que es narrador, non poeta. Os narradores que es poeta, non narrador. Os xornalistas que es narrador ou poeta, pero non xornalista, pero non acaban de situarte en ningún sitio, incluso para os críticos pode ser confuso. Pero para min é enriquecedor, porque me permite expresarme a través de distintas manifestacións que no fondo son a mesma: a literatura, e creo que a obra literaria dun autor debe ser valorada globalmente.

Ademais os meus libros están todos interconectados, nada é explicable sen o resto dos libros, vou tecendo unha especie de arañeira global, evidentemente, funcionan individualmente, o lector pode ler un só libro, pero a min me permite romper coas barreiras xenéricas e entendo que hoxe iso debe ser algo superado. Vivimos nun mundo fragmentario, confuso e a literatura vai acorde con iso. Pénsoo cando leo os autores do século XIX e atopo un narrador omnisciente. Iso hoxe non funciona porque non é crible. E igual cos xéneros, xa non son ríxidos, todo é cuestionable e todo é posible hoxe,  a literatura ten que asumir as formas do mundo tal e como é se quere interpretar o mundo actual. Para min o máis importante para o escritor é ter unha visión do mundo que ofrecer aos lectores.

—E cales son os teus proxectos de cara ao futuro?

Se son sincero, eu, e o digo sen ningún tipo de alardeo, son moi caótico, e neste momento teño máis de 20 proxectos abertos, eu sempre teño 15, 20 ou 30 proxectos abertos, uns van máis rápidos, outros máis lentos e nunca sabes que sairá de cada cousa, pero neste momento teño xa rematados tres libros. Dous teñen editorial, o outro aínda non, e teño un cuarto moi moi avanzado, e logo a xigantesca carpeta dos proxectos para recuperar en calquera momento. O que teño de saída máis inmediata é ‘Transición’, que é un libro de poemas que vai saír nunha editorial de Ourense que se chama Franouren, é un libro de poemas cun CD no que os recitamos María Lado e máis eu. Chámase ‘Transición’ porque é un poemario de busca de novas formas de expresión.

Teño outro que sairá no 2012 en Editora 2.0. un libro máis relacionado con ‘Ninguén’, cunha estrutura que responde a unha concepción dixital e que tamén está pensando en función da rede. É un libro de descreimento da poesía, e neste sentido será moi polémico.

O terceiro que teño rematado é de literatura infantil, e é moi diferente do que fixen anteriormente porque me interesa moito manter un toque de frescura (dentro do posible).

Mentres esperamos polos próximos proxectos de Fran Alonso, anímovos a ler (ou re-ler) ‘Ninguén’, que está editado por Xerais. Para ir abrindo o apetito, déixovos aquí un fragmento dun dos relatos do libro: “Vacacións”, lido polo propio autor.

Chuzame! A Facebook A Twitter

«Vigo a 80 revolucións por minuto» de Emilio Alonso: a movida viguesa a modo de crónica revolucionaria

Crónica,Noticias

O Diario de Pontevedra publicou unha información sobre Vigo a 80 revolucións por minuto de Emilio Alonso.

Emilio Alonso reconstrúe a movida viguesa dos 80 modo de crónica revolucionaria

O 27 de decembro de 1981, no cine Salesianos de Vigo, celebrouse o primeiro concerto de Siniestro Total, nun festival denominado ‘Nadal Rock’. ”Se quixesemos establecer un evento como ‘acto fundacional’ da movida poderiamos sinalar ese”, escribe Emilio Alonso en ‘Vigo a 80 revolucións por minuto’, unha crónica daqueles anos que vén de editar Xerais.

No libro inclúese ata unha fotografía dese concerto de Siniestro, cedida por Manolo Romón, na que se pode ver a uns rapaciños traxeados co telón do cine de fondo. Alonso repasa todo o que foi sucedendo a nivel cultural en Vigo dende ese intre ata o derradeiro concerto de Aerolíneas Federales en La Iguana, en 1992. Polo camiño vanse descubrindo acontecementos fundamentais do que se deu en chamar a ‘movida’ en Galicia (os concertos no Salesianos, a fundación da Asociación Colectiva de Músicos de Vigo, o papel dos pubs, os fancines e revistas) e vaise poñéndolles nomes e apelidos a personaxes fundamentais da época (de María Xosé Porteiro a Antón Reixa). Por riba de todos aparecen os denominados ‘cinco magníficos’, os grupos máis representativos do movemento: Siniestro Total, Golpes Bajos, Os Resentidos, Aerolíneas Federales e Semen Up.

PONTEVEDRA. Pontevedra xoga un papel secundario, pero interesante, na crónica de Emilio Alonso. Fálase da capital da provincia cando se identifica a orixe dalgúns dos seus protagonistas. É o caso do cantante Antonio Amblés e o guitarrista Antonio Rosales ‘Lápidas’, un alcume (que indica claramente que gaña os cartos traballando nunha marmorería), di Alonso.

Son, segundo explica o autor, (dous pontevedreses que pronto emigrarán a Vigo fuxindo das escuras perspectivas que lles ofrece a capital do Lérez). Fundan o grupo Sucursal Urbana.

Outro grupo pontevedrés, Mínima Expresión, protagoniza unha das anécdotas máis divertidas de ‘Vigo a ‘” revolucións por minuto’. A banda abriu un concerto no Ruralex cun tema chamado ‘Ni Vigo, ni Portugal, Pontevedra capital’. Alonso recolle a letra da canción *(Ni Vigo, ni Portugal, Pontevedra capital./ Yo no vivo en las Traviesas, /yo no conozco a Antón Reixa./ Yo no soy de Portugal,/ yo soy de la capital…), pero non explica como acabou a actuación.

FOTOS. Coincidindo coa saída á rúa do libro de Emilio Alonso, a editorial Xerais tamén publicou ‘Vigo, a explosión dos ’80, un álbum fotográfico de Víctor de las Heras, ‘Vitín’, o gran retratista da década en Vigo, que tamén inclúe algunhas imaxes en ‘Vigo a ‘” revolucións por minuto’.

O volume de De las Heras está dividido en catro apartados: ‘Crónica’, que fai un repaso á vida política e social viguesa; ‘Mobilizacións’, centrada nas manifestacións e episodios de enfrontamentos do sector naval; e ‘A movida’, que recompila as mellores imaxes do fotógrafo sobre os músicos e a actividade nocturna da década.

Chuzame! A Facebook A Twitter

Os movidos anos 80 en Vigo: a crónica fotográfica de Víctor de las Heras en «Vigo, a explosión dos ’80»

Álbums,Fotografía,Reportaxes

La Voz de Galicia publicou unha información de Jorge Lamas sobre Vigo, a explosión dos ’80, de Víctor de las Heras.

Los movidos años ochenta

Víctor de las Heras publica una crónica fotográfica de cuando Vigo sufría de día la reconversión industrial y por la noche disfrutaba

El sector naval, que cantaron Os Resentidos, no salía de las calles en los primeros años ochenta. La reconversión atacaba, una a una, todas las empresas de la ría, dejando a miles de parados en las calles y dando demasiado trabajo a los exgrises, que ya eran entonces marrones. Allí estaba Víctor de las Heras, Vitín, un fotógrafo que alternaba su presencia en las convulsas mañanas de los ochenta con las intensas noches, que bailaban al ritmo de Siniestro Total, Aerolíneas Federales y muchos otros.

Parte de aquellos trabajos se recogen ahora en el libro Vigo, explosión dos ?80 (Edicións Xerais). Entre 1983 y 1987, Vitín está en todas. En el ascenso del Real Club Celta, en las manifestaciones de los estudiantes contra Vitrasa, en el cuerpo a cuerpo con la policía, en los clubes nocturnos y en todos los cambios que estaba experimentado la sociedad viguesa.

Curiosamente, la publicación de esta memoria fotográfica de De las Heras coincide en el tiempo con la salida al mercado de Vigo a 80 revolucións por minuto, de Emilio Alonso (Edicións Xerais. Este último libro, se centra más en los aspectos musicales de la década de los ochenta en Vigo, aunque contextualiza aquellas circunstancias culturales. También aporta fotos de Víctor de las Heras.

Jorge Lamas

Chuzame! A Facebook A Twitter