A alienación boca arriba: Crítica de Dolores Martínez Torres sobre «Ninguén» de Fran Alonso

8 Novembro 2011

Críticas,Narrativa

O suplemento Faro da Cultura, de Faro de Vigo, publicou unha recensión crítica de Dolores Martínez Torres sobre Ninguén, de Fran Alonso.

Con prosa amistosa

Relatos da alienación

“Moita historias entrelazadas a través dos hoax, os bulos que chegan a través do e–mail”. Así define o autor este conxunto de relatos curtos sobre o un e os outros, dez contos e outros tantos modelos de mensaxes que, o mesmo que anacos dun espello roto, presentan un reflexo –fragmentado e literario, si, pero á vez realista e revelador– da vida moderna, onde, a cotío, baixo unha aparencia de normalidade, latexan enfermizas incongruencias e envelenadas contradicións. No comportamento dos protagonistas –tipos comúns e correntes, coma eses que nos cruzamos na rúa, cos que coincidimos no ascensor ou, sen sabelo nalgún foro ou lista de correos; se cadra, tipos coma nós mesmos– detéctanse, en efecto, os síntomas canónicos da alienación: illamento, comunicación interpersoal dificultosa e en moitos casos mediante intermediarios, baleiro, frustración, redución da capacidade individual incerta peza dun mecanismo descoñecido…

Os conflitos entre o común e o privado, entre o rural e o urbano, entre realidade e ficción/mentira/desexo xorden dunha difícil, senón imposible, adaptación ao medio, multiplicados pola dependencia cara aos aparellos tecnolóxicos (“pura ortopedia”, que diría o amigo de Mafalda) e mais á realidade paralela –coas súas particulares verdades e mentiras, coas súas urxencias e tamén as súas trampas– dos mundos virtuais.

Non hai tanto tempo, cando non había ordenador, nin móbil, nin internet, nin GPS e case nin radio no coche, a maioría destes relatos parecerían ambientados nun futuro de ciencia–ficción: nunha era chamada, ironicamente, “da información”, na que a xente, disociada entre o anonimato das portas fechadas e o exhibicionismo das pantallas abertas, estivese intoxicada por unha sensación de compañía, de globalidade, de participación e de coñecemento, mentres habitaba nunha falsa seguridade que, ao fallar, deixaría patente a fonda soidade do individuo, o seu desvalimento ou a súa insania.

A prosa amistosa e fácil –que non inxenua– de Fran Alonso abre unha fiestra acesa no interior dos patios do edificio, nas mentes dos veciños e mais nas súas caixas de correo electrónico; substitúe o ritmo dos diálogos polo tempo de chat e ben con humor ou piedade, ben con arrepío ou con crítica, póusase nas perversións/subversións que rexen as relacións humanas na sociedade contemporánea, concretadas no retrato destes micromundos poboados de ruídos e presenzas non sempre escollidas, que ás veces son suxestivas e outras veces invasoras. Ou, peor aínda: ao outro lado, non hai ninguén.

Dolores Martínez Torres

Chuzame! A Facebook A Twitter

Crítica de «O misterio das badaladas, de Xabier P. DoCampo: «extraordinaria singradura»

Críticas,Infantil

O Atlántico Diario publicou unha recensión sobre O misterio das badaladas, de Xabier P. DoCampo.

En Edicións Xerais de Galicia, na colección ’Merlín’. Calquera dos libros do escritor e amigo Xabier P. DoCampo, leva canda si, sen dúbida, a condición de sobranceiro, e se cadra moito máis neste caso, pois o autor, nobremente maduro e intelixente, reúne a súa sabedoría e experiencia para elaborar unha extraordinaria singradura como O misterio das badaladas, saborosa lectura acompañada de ilutracións de Xosé Cobas. Tolea o reloxo do campanario da igrexia de Eiranova. Hai que resolver un lato de misterios paranormais –case– que confonde a todos os habitantes da parroquia. De sempre, o reloxo de Eiranova non dou nin trece nin doce badaladas, senón que asombrosamente repenicou once veces. Pero todo ten o seu aquel, e Xabier, o autor, ponnos na pista, que di no eamiño para a resolución deste misterio das campás de Eiranova. “Seguro que che gustaría saber por que foi así” –propón o autor nunpostscriptum. “E eu, por suposto quero que o saibas; por iso, dentro de cada unha das mensaxes que os rapaces recibían, hai escondida outra pista que debes saber atopala para saber o misterio de Eiranova; como nón??

Chuzame! A Facebook A Twitter