A luz de poñente de Pere Tobaruela. Crítica de Armando Requeixo sobre a novela «Poñente»

7 Novembro 2011

Críticas,Narrativa

O crítico Armando Requeixo publicou unha recensión sobre Poñente, de Pere Tobaruela, nos xornais El Ideal Gallego, Diario de Ferrol, Diario de Arousa e Diario de Bergantiños.

A luz de poñente de Pere Tobaruela

Os destros oficios de Tobaruela conseguen con estes vimbios corcoser un relato que flúe agradecido, regalando unha lectura amena, e onde o rigoroso traballo de documentación histórica que por tras da narración se adiviña foi convenientemente ponderado polo autor, quen soubo non afogar a novela con aborrecibles incisos explicativos, tan abondosos, por desgraza, neste tipo de textos ambientados noutros tempos.

Non son menores, pois, os atractivos cos que se adorna a novela, que, segundo reza na portada do libro, foi traducida por Ana Boullón. E escribo traducida e indico a autora da tradución porque así se fai constar, mais en ningún lugar (nin sequera nos créditos, como sería de agardar) figura o título orixinal dende o que a obra foi trasladada, polo que é tamén imposible saber por esta edición de que idioma foi vertido ata o noso, informacións que procede facilitar ao posible lectorado, como por outra parte é adoito nas convencións editoriais comunmente respectadas.

Digamos, pois, aquí, que este Poñente é a versión galega de Llum de Ponent, volume publicado en catalán por Llibres de L’Índex no 2009 do que o seu autor xa ofrecera algunhas mostras previas cando aínda ía titularse “Luz de poñente” (os curiosos poden comprobalo na videoteca do escritor que posúe a AELG).

Mais, alén deste tipo de cuestiúnculas informativas —e deixando a un lado calquera consideración sobre as calidades da tradución, pois prefiro centrarme hoxe no estritamente literario—, préstame dicir que Poñente funciona como un ben engraxado mecanismo literario onde cada peza vai canxando para desenvolver unha peripecia poderosa e subxugante, que atrapa o lector con abraiante facilidade. E aínda que é posible detectar puntuais desaxustes nesa maquinaria de reloxería suíza (poño por caso: un personaxe do que na páxina 122 se nos di que “naceu en 1828”, pero que na páxina 157, aínda en 1844, está xa “para facer os vinte”), non é menos certo que o conxunto resulta un saboroso amoado de relato documental e ficción novelada que convida á reflexión.

Achegarse ao Poñente de Pere Tobaruela non é mal xeito de, como cantou o mestre Llach, ficar enviso ante ese resplandor que queima os ollos, experimentar o desexo dun mundo novo dende as raíces propias e abrirse ao soño dunha luz que nos habite e nos ensine a convivir neste universo.

Armando Requeixo

Non hai comentarios

Aínda non hai comentarios.

Feed RSS dos comentarios deste artigo.

Sentímoscho, o formulario de comentarios está pechado neste momento.