«Unha historia que non vou contar», de Cid Cabido, no blog Momificaciones

5 Setembro 2011

Blogs,Críticas,Narrativa

O blog Momificaciones inclúe unha valoración da novela Unha historia que non vou contar, de Cid Cabido.

Para algún dos que saben de crítica literaria, a novela Unha historia que non vou contar (Xerais, 2009) do misterioso Cid Cabido (Xunqueira de Ambía, 1959) merece o calificativo de “moderna” porque mestura técnicas habituais da narrativa con outras propias da non ficción, como reseñas periodísticas ou transcripcións de entrevistas. Mesmo alguén podería falar de metaliteratura ao referirse a ela. Eu, alleo por completo á teoría, disfruteina moito.

Lida coas lentes para ver de lonxe, é a historia dun escritor que comeza a vivir nun apartamento con vistas á Porta do Sol de Vigo, emprestado por un amigo. Case sen planificación e coa intención de escribir unha novela, inicia a investigación dun famoso crime acontecido na cidade nos anos setenta e que aínda permanece confuso en moitos aspectos. Da man do protagonista, imos coñecendo as circunstancias da morte de Antonio Alfarem, presidente da Unión de Conserveiros de Galicia, contada por testigos e protagonistas directos deste caso que conmocionou á sociedade viguesa nos derradeiros anos do franquismo.

Coas lentes de ver de cerca disfrutei coa escrita de Cid Cabido, coas referencias cinematográficas e musicais que inzan a novela, como a canción Alone again or que abre un capítulo. Rin coa “adherencia” do protagonista, que lee a teoría da sincronicidade de Jung mentres está metido nunha especie de thriller sentimental.

Con lentes ou sen elas, esta é unha novela que, coa atinada escenografía de coñecidos lugares da cidade de Vigo, conta de xeito extraordinario unha historia que non se vai contar.

Non hai comentarios

Aínda non hai comentarios.

Feed RSS dos comentarios deste artigo.

Sentímoscho, o formulario de comentarios está pechado neste momento.