María Xosé Queizán, intervención nos Premios Xerais 2011

21 Xuño 2011

2011,Autores,Discursos,Ensaio,Feminismo,Poesía,Premios_Xerais,Vídeos

Eis un amplo resumo da intervención de María Xosé Queizán no acto de entrega dos Premios Xerais 2011. Moi emocionante foi o seu remate cando a escritora viguesa cantou a capela a cantifga de Mendinho (a partir do minuto 11).

Crítica de «O souto escuro e perigoso», de Miguel Vázquez Freire, en Trafegando ronseis

Álbums,Blogs,Críticas,Infantil,Merlín

O blog Trafegando ronseis publica unha recensión crítica sobre O souto escuro e perigoso, de Miguel Vázquez Freire, ilustrado por Xosé Tomás.

Publica Xerais este orixinal libro con texto de Miguel Vázquez Freire e ilustracións de Xosé Tomás: O souto escuro e perigoso dentro da colección Merliño. E digo orixinal porque o primeiro que chama a atención son as ilustracións: un libro absolutamente negro onde destaca o gris do debuxo e as letras do texto en branco, todo isto posto en función do medo que debe provocar o relato. Un texto que nos fala dos perigos aparentes do bosque porque alí moran animais moi, moi grandes e perigosos; tanto, que nada poden facer contra animais pequenos e nada perigosos que amosan a súa intelixencia: e é que máis vale maña que forza!
Por certo, encantoume o coelliño no seu tobo papando a cenoria tan tranquilo: é absolutamente adorable.

Artigo de David Balsa sobre a escritora Teresa González Costa

Artigos literarios,Autores

David Balsa dedícalle un artigo de opinión a Teresa González Costa. Pode lerse aquí. Reproducimos un fragmento:

Pero hai unha obra especialmente significativa, e tamén vencellada o ámbito do Circo, na escrita da autora grovense da que xa tiven ocasion de falar brevemente e recomendar ardorosamente aos nosos leitores. Estou a falar, coma non, de A filla do ladrón de bicicletas (Xerais, 2010) que se alzou co XXV Premio Merlín de Literatura Infantil e na cal Serafina, unha nena inqueda e soñadora, e a sua bicicleta Celerifera pasan por múltiples e engaiolantes aventuras a pesares da sua tía Dona Perfecta, a antítese dos valores da meniña Serafina. Nesta ocasión, outro xurado destacou “a perfecta combinacion de tenrura e humor” do libro.

«Cama e conto», de Gonzalo Moure, en Trafegando ronseis

Animación á lectura,Blogs,Críticas,Infantil,Sopa de Libros

O blog Trafegando ronseis publica unha recensión crítica sobre Cama e conto, de Gonzalo Moure.

Fermoso texto de Gonzalo Moure e fermosas ilustracións de Lucía Serrano constitúen este libro publicado por Xerais: Cama e conto. Un relato tenro e delicioso que é en si mesmo unha petición: non deixedes de contar contos aos vosos pequen@s, igual que os seguides alimentando, a lectura en voz alta, compartida, é un alimento en si mesmo que eles procuran. Porque a lectura non é individual, senón que tamén é compartida; porque axuda a soñar, porque enriquece. E para que cada lector comprenda a importancia desta lectura en voz alto, ao anoitecer, ese pequeno tempo que unha nai ou un pai ofrece a cada fill@, o libro mestura as voces das personaxes, invítanos a sentir o mesmo cá nena pero tamén o mesmo cós pais, para que non permaneza ningunha dúbida.
Un libro sobre a lectura e pola lectura. Pero tamén un libro sobre o tempo compartido, sobre a importancia dos soños, sobre a infancia, sobre a familia, sobra a maxia dos relatos, sobre a marabillosa fantasía que cada un agocha no seu interior e que grazas á lectura desvélase.
Un libro para agasallar a todas as familias que comezan a selo para que non esquezan nunca a importancia da “cama e conto”.
A xente que ten asistido a encontros das Bibliotecas Escolares ten coñecido o traballo de Ballobar. Sentímonos preto do libro e das palabras e sentimentos de Gonzalo Moure para con esta xente que tanto ten traballado pola lectura e pola cultura.

Crítica de Xosé Manuel Eyré sobre «Fundación Libélula», de Yashmina Shawki

Críticas,Narrativa

Xosé Manuel Eyré publica en A Nosa Terra unha recensión sobre Fundación Libélula, de Yashmina Shawki. Reproducímola integramente:

Fundación Libélula, unha novela semente

Mentres me dispoño a comezar esta crítica, un pensamento cruza as miñas mentes: a creación é, en definitiva, unha reacción, unha indignada reacción fronte á nada. Tal pensamento resulta de aplicación tanto na vida que habitan os nosos días como na que escribe en letras sobre papel. Mais nós, que noticiamos crónicas librescas, ficaremos unicamente na dimensión literaria; logo, vostedes, caros lectores, que son libres, poden ser libres, abonda que queiran.

A Fundación Libélula é unha novela breve auténtica, de sempre, non esas que a miúdo se fan pasar por tal; a primeira novela en galego de Yashmina Shawki. Como tal novela breve, é un discurso moi intenso, desde a primeira liña á última (ollen que non dicimos derradeira, xa verán a razón), como adoitan ser as novelas breves. E comezando a súa trenzada lectura, non resulta doado abandonala, e han ser moitos os lectores que a rematen en poucas sesións. E cando dicimos trenzada lectura estamos xa dando unha imaxe da estrutura sobre a que se ergue. Consiste na exposición alternativa de varias historias, que son conflúen e teñen como vértice unitivo a avogada María Xosé Muradas, fondamente preocupada polas mulleres en situación precaria e que se propón crear unha fundación que as axude, a Fundación Libélula, da que a novela é crónica da súa creación.

Isto é importante, a novela é a crónica da creación da Fundación Libélula. Esa é a súa finalidade. Ou, dito doutra maneira, a finalidade non se esgota na exposición de varias vidas (de muller) rotas, cousa que a estas alturas non supón novidade ningunha aínda que os noticiarios non deixen de lembrar a necesidade de que a sociedade non volva consentir, nunca, tanta vergoña.

Mais o trenzado non se esgota na exposición alternativa das vidas rotas, no espazo adicado a cronicar cada unha delas. Tamén se habilita lugar onde o lector acceda, de primeira man, aos pensamentos destas mulleres. O que significa unha re-actualización dos problemas destas mulleres –e feminina, por extensión– ou maneira de que non se perda de vista, habida conta de que a finalidade é a creación da fundación.

Velaquí as mulleres, velaquí as protagonistas. María Xosé, avogada, moi independente, que ten dificultades para deixarse rodear por quen a quere, enferma de cancro. Ao camiño da súa vida xurdirán Helena (moza da que a nai é prostituta, drógase, bebe e maltrata os fillos; a moza coida os fillos de Maribel, que traballa para María Xosé), Laura (casada cun preguiceiro, sostén a familia e está farta dunha sogra que ten como misión na vida rebaixala) e Gladys (estranxeira, explotada en prostíbulos). Elas son as mulleres de vida en precario, non todas as mulleres, pois tamén será moi importantes Dolores (mentora de María Xosé) e despois Branca (casada con Lois, acolllen os irmáns de Helena) sen esquecer aquela nai de Helena, ou a Natacha ( tamén explotada en prostíbulos).

Obviamente, para o éxito da novela, é preciso que as personaxes –pois nelas asenta a novela– estean ben configuradas, teñan personalidade e esta impacte no lector. E precisamente é unha das primeiras cousas que a lectura da novela de Shaeki deixa moi claro. Sobre todo desde uns diálogos ben construídos, que lembran un tanto o xénero negro. O cal non quere dicir que de cando en vez non paire sobre eles a sombra interferinte da voz autorial, e que iso se note. Ou que, tamén de cando en vez, a tamén sombra do melodrama percorra a narración.

Mais queremos salientar que, en si, esta Fundación Libélula semella en todo momento ser o inicio, o inicio de algo máis grande. E este é o achado realmente importante, o máis trascendente. Fartos xa de tanto vampiro e similares (en series de TV, e tamén literarias), non cabe dúbida que na Fundación Libélula debe agacharse unha problemática humana moito máis interesante e, esta si, autenticamente vital. Polo que cabe agardar futuras achegas neste sentido. Certo, morre a protagonista central desta novela coral; e Dolores,a súa sucesora, non ten moitos folgos. Mais a Fundación Libélula é algo máis grande. Aínda un espazo que admite o trenzado de moitas máis historias. Como a vida mesma.

Xosé Manuel Eyré

«Sonetos de Shakespeare», novidade do mes de xuño

Novidades,Poesía

Os Sonetos de Shakespeare, en tradución de Ramón Gutiérrrez Izquierdo, son unha das novidades do mes de xuño.

Os Sonetos de Shakespeare son un dos cumios da poesía lírica de todos os tempos. As circunstancias que rodearon a súa publicación e a ambigüidade no relativo á identidade e ao sexo dos destinatarios teñen servido de escusa a múltiples conxecturas que, se ben non contribúen á comprensión dos sonetos, proban non obstante o continuo interese que desperta esta obra. Catrocentos anos despois de ver a luz, a modernidade destes textos segue resultando sorprendente, e o enfoque singular do bardo de Stratford fai que fique neles para sempre un halo de misterio. Nos sonetos asistimos a unha sorte de representación dramática onde unha voz meditativa vai debullando, en loita contra o tempo, os vaivéns do afecto e da paixón, da amizade e do amor, do anhelo e do desengano. Nesa percepción múltiple do teatro dos sentimentos danse cita os motivos máis diversos, desde a visión da natureza até a denuncia social ou a procura dunha trascendencia alén da morte. Ramón Gutiérrez Izquierdo presenta esta versión exemplar dos Shakespeare´s Sonnets acompañada de comentarios e notas sobre todos e cada un destes poemas, máscaras diversas do home das mil caras que foi William Shakespeare.