Entrevista con Elena Gallego sobre «Dragal II. A metamorfose do dragón»

10 Maio 2011

Autores,Entrevistas,Fóra de Xogo

O xornal La Voz de Galicia publica hoxe unha entrevista con Elena Gallego, autora de Dragal II. A metamorfose do dragón. Reproducímola integramente:

Din que o segundo disco dun grupo é o difícil. A metamorfose do dragón é o segundo título dunha triloxía de Dragal, o último dragón galego que estes días é novidade editorial en Xerais.

«Aos rapaces, como aos adultos, segue gustándolles a fantasía»

«Quixen mesturar a maxia, os dragóns e os cabaleiros, pero desde Galicia»

—¿O segundo volume da triloxía segue as premisas do primeiro?
—Aínda que poden lerse por separado, os tres volumes formarán unha historia con continuidade. As premisas foron as mesmas e escribino coa idea de non defraudar. Os personaxes, Adrián e o dragón, van evolucionando, pero este segundo volume comeza xusto no final do primeiro. A historia evoluciona, pero a intención era a mesma que cando escribín o primeiro volume: facer fantasía a partir das historias e das tradicións fantásticas galegas. Quixen mesturar a maxia, as historias de dragóns coa fantasía, tamén os alquimistas e tamén as historias de cabaleiros, pero todo desde a perspectiva galega e aproveitando tanto as lendas como a historia galega.

—A historia está orientada aos rapaces novos. ¿Cre que a fantasía cambiou para eles?
—Eu creo que cada rapaz ten a súa propia fantasía. Esta é unha novela de dragóns, pero non é unha novela ao uso. Non quería escribir unha historia habitual, quería que fose fantástica pero que fose dunha fantasía nosa e que por ese lado os lectores se achegasen a un tipo de fantasía que utiliza a historia da fantasía galega nos últimos mil anos. Creo que iso pode conectar coa fantasía dos rapaces agora.

—Pero parece que agora manda o tecnolóxico…
—Non creo que sexa tanto así. Aos rapaces, como aos adultos, segue gustándolles a fantasía aínda que utilicen a tecnoloxía. Nós temos que ser rapaces e creo que para a fantasía seguimos sendo algo rapaces.

—¿Pero é fácil poñerse na pel dun rapaz?
—Ás veces levas sorpresas, non podo pensar como un rapaz de 15 anos como o protagonista, aínda que tento meterme en cada un dos personaxes.

—Cando se ten previsto escribir unha triloxía, ¿hai que disciplinarse moito respecto ao plan trazado?
—Este é un libro en tres volumes, pero os personaxes gozan de liberdade. Teño unhas liñas básicas e un marco no que se move a historia. Unha vez que a historia non se sae desas pautas, ás veces me sorprendo dos personaxes, que me levan a onde non esperaba. Na historia temos os cinco elementos e unha continuidade que manter, pero niso queda moito territorio e a historia pode dar xiros sorprendentes.

«O meu gato é un poeta», de Fran Alonso: a maxia da poesía e da música, en Trafegando Ronseis

Críticas,Infantil,Poesía,Sopa de Libros

Trafegando Ronseis publica unha recensión sobre O meu gato é un poeta, de Fran Alonso, e o seu xeito de achegar a poesía ao público infantil. Reproducímola integramente:

Se eu fose o gato de Fran Alonso tamén sería poeta. Se eu fose calquera becho achegado a Fran Alonso sería poeta. Porque ten unha variña máxica capaz de converter a palabra en poesía, máis se esta está dirixida aos nenos e nenas máis pequen@s. Non podía ser doutro xeito: o seu sorriso transmite amor pola palabra e pola infancia en todo momento.
O gato de Fran Alonso sabe de palabras tristes e de palabras ledas, sabe de palabras doces e de palabras tenras, sabe de humor e sabe que, en querendo, as palabras son como os globos: estiran e estiras e ata poden estoupar. Pero o gato de Fran Alonso non quere que suceda iso: quere que os máis pequenos se acheguen á poesía sen temor, porque ser poeta e ler poesía non é nada difícil: palabra de gato!
Así que se vedes por aí un gato poeta non deixedes de acariñalo: a este gústalle a música, a poesía, os nenos, os libros… e gustaralle que o arroles para ficar canda ti.
E se tedes a sorte de atopar o gato e a Fran con el, observádeo, sorride e gozade: poderedes sentir o vento acompasado, o fino bruír da choiva nos cristais e ser pequeno por uns instantes marabillosos. Porque Fran Alonso e Xurxo Souto convertirán a poesía en espectáculo. E non hai que velo para crelo… ou si?

Iago Martínez, última achega biográfica de Lois Pereiro

Críticas,Crónica,Noticias

O xornal Galicia Hoxe informa da biografía Lois Pereiro. Vida e obra, de Iago Martínez, unha biografía de referencia escrita por un xornalista que levaba varios anos investigando a vida de Pereiro.

Iago Martínez, última achega biográfica

Da man de Xerais chega esta publicación, realizada a partir de 30 entrevistas

Poucas veces, o lector atopará nas librerías tanta variedade -e abundancia- de biografías dun escritor ao que se lle dedica o Día das Letras como este ano de Lois Pereiro. O fenómeno proba ata que punto a figura do poeta monfortina está apegada á súa vertente popular. Unha das biografías que acaba de chegar ás librerías vén da man de Xerais e titúlase Lois Pereiro. Vida e obra, realizada polo xornalista Iago Martínez. O libro é o resultado de máis de trinta entrevistas que Iago Martínez realizou nos últimos anos xa que, para o xornalista, a biografía do poeta monfortino non é ningunha novidade: el é tamén o autor dun documental que se adentra na figura do autor de Poesía última e que, moi probablemente, se estreará este mesmo ano na súa montaxe definitiva.

O libro consta de 17 capítulos que non seguen unha orde cronolóxica pero que conteñen abondosas referencias musicais, cinematográficas e literarias presentes na obra de Pereiro, até completar unha exhaustiva perspectiva arredor do autor.

A OUTRA APOSTA

A obra de Marcos Calveiro

Xerais sacou este ano dúas biografías de Pereiro. A mais da de Iago Martínez, hai uns meses chegou ás librerías a de Marcos Calveiro, titulada Náufragos do paraíso, con alusión ao título da novela inconclusa que Pereiro escribiu. O volume está especialmente dirixido ao lector novo e constrúese como o guión dunha película en secuencia.

«Non hai noite tan longa», de Agustín Fernández Paz, novidade do mes de maio

Narrativa,Novidades

A novela Non hai noite tan longa, de Agustín Fernández Paz é unha das novidades de Narrativa do mes de maio.

Gabriel Lamas ten cincuenta anos e vive en París desde 1970. Aos dezaoito anos marchou de Monteverde, a súa vila natal, e nunca máis volveu. Nin sequera cando morreu o seu pai, inxustamente acusado dun delito polo que foi condenado e encarcerado, nun proceso que provocou a súa morte, en 1972. Só trinta e dous anos despois, o falecemento da súa nai é o que o forza a regresar. Entón, comprobará que nunca podemos fuxir do noso pasado e que as feridas mal curadas non deixan de supurar. O encontro coa ánima do seu pai, na desolada casa familiar cambiaralle a vida para sempre. En Non hai noite tan longa atopamos os ecos dos temas esenciais da literatura e das figuras dos personaxes clásicos, inseridos nunha narración de escrita transparente que flúe coma a auga. Unha obra de lectura engaiolante, debedora das técnicas da novela negra, que ofrece unha minuciosa indagación moral e unha ácida ollada crítica sobre a nosa sociedade en dous momentos da historia próxima: os últimos anos da ditadura e os primeiros do século XXI. Mais tamén, como acuñou Shakespeare nunha das pasaxes máis citadas de Macbeth -«Reunide todo o ánimo que poidades. Que non hai noite tan longa que non remate en día»-, esta obra propón unha mensaxe de confianza no futuro e na recuperación da dignidade das persoas. Unha novela que non ha deixar a ninguén indiferente.