Recensión de Armando Requeixo sobre «Lois Pereiro. Náufrago do paraíso», de Marcos Calveiro

31 Marzo 2011

Blogs,Críticas,Fóra de Xogo

O crítico Armando Requeixo publica no seu blog unha recensión sobre Lois Pereiro. Náufrago do paraíso de Marcos Calveiro. Reproducímola integramente:

Biopic Pereiro

Achegarse á vida e á obra de Lois Pereiro para facelos comprensibles ao grande público non é tarefa precisamente doada.

Ben sabía do desafío que tal supuña Marcos Calveiro cando aceptou escribir para Edicións Xerais unha biografía novelada con escolma incluída dalgúns dos seus máis significativos versos.

O resultado desa proba de lume é Lois Pereiro. Náufrago do paraíso, texto transxenérico que participa por igual do relato documental e a crónica novelada, nunha liña que xa ensaiaran antes entre nós, con desigual fortuna, Xosé Antón Neira Cruz, Marilar Aleixandre ou Antón Lopo, entre outros.

Mais hai na aposta de Calveiro un achado estrutural que coido abondo atinado: as luces e sombras de Pereiro chegan a nós nunha sucesión de escenas cinematográficas nas que, tras introitos didascálicos de intensión poética, figuran imaxinarios diálogos daqueles que trataron en vida o autor e foron a súa tribo.

Pairando sobre os principais trazos e textos de Pereiro, unha sorte de experimental cadea de flashes ao Wenders fai que Calveiro consiga devolvernos o retrato máis humano e conmovedor dun poeta que viviu defrontado sempre co seu peor inimigo: el mesmo e a súa circunstancia.

A completa cronoloxía final, o suxestivo apéndice fotográfico e a representativa antoloxía de textos cos que se pecha a obra non son senón acaídos títulos de crédito deste logrado biopic literario que, de seguro, agradará aos que lle presente ollos para máis saber da furia húmida e letal do inmenso Pereiro.

Armando Requeixo

Chuzame! A Facebook A Twitter

Presentación de «O misterio da badaladas» no Achegarte, na Coruña, o próximo 2 de abril

Autores,Infantil,Merlín,Presentacións

Edicións Xerais de Galicia presentará este sábado 2 de abril o libro O misterio das badaladas, de Xabier P. DoCampo, con motivo do 25 aniversario da súa publicación. O acto, que terá lugar ás 17:00 horas no Achegarte (Auditorio de Palexco, A Coruña) consistirá nunha conversa que Óscar Sánchez manterá con Xabier P. DoCampo, Xosé Cobas e Manuel Bragado.

Chuzame! A Facebook A Twitter

Crítica de Francisco Martínez Bouzas sobre «As palabras que move o mar», de Xaime Toxo

30 Marzo 2011

Blogs,Críticas,Narrativa

O crítico Francisco Martínez Bouzas publica unha recensión no seu blog, Novonoites, sobre As palabras que move o mar, de Xaime Toxo. Reproducímola a continuación:

Os mapas dos soños e das lembranzas

Non deixa de chamar a atención que, en tempos de crise e dificultades, tamén para o sector editorial, unha das máis importantes casas editoras desde pais, estea a facilitar a estrea, na súa colección de referencia, de narradores debutantes. Narradores que non son precisamente novos na maioría dos casos e que se estrean con decoro e con obras de calidade. Pode ser algo aleatorio, pero ao meu ver,  é significativo e louvable que, no eido de escrita, non existan esas barreiras que marcan os anos. Aos nomes de Ángel Vázquez de la Cruz, Manuel Portas, Ignacio Silva, únese arestora Xaime Toxo. Xaime Domínguez Toxo achega neste volume catro pezas narrativas desiguais, non tanto pola calidade, senón pola temática e arquitectura das mesmas. As tres primeiras están esteadas na memoria, na recuperación das lembranzas xeracionais, e acubilladas polos recendos, marusías e bravezas do noso mar. A última é unha viaxe ao horror da ditadura pinochetista. A estrutura das tres primeiras xoga cunha temporalidade anacrónica. O tempo da historia non coincide co do discurso. Pola contra, no último relato a orde cronolóxica propia do tempo da historia e a orde textual do tempo do discurso concordan entre si. Desentoa, xa que logo, a súa publicación neste volume que quere ser “un dique contra o que bate a marusía gris e invernal do esquecemento”.

“O alcume das pedras” inaugura esta escolma. O relato é unha revisión persoal do mapa sentimental dunha xeración que semella coincidir coa do autor. Comeza cunha prolepse coa que se enfronta o lector: a morte do pai da protagonista, o desenlace da historia. Berta, a filla, mentres agarda no tanatorio a incineración, olla cara ao pasado e dálle forma, contándollo a un amigo, a ese mapa sentimental que, desde nena, foi medrando na súa mente, ateigado de experiencias e vivencias emocionais. A educación sentimental da meniña – adolescente, a súa aprendizaxe da vida, mesturando a realidade cotiá co pano dos soños nos que a figura paterna, que un día deixa o fogar familiar para irse a cidade coa Muller – Cine, aparecen como o grande referente que lle permite a nena xogar coa ilusión de estar no corpo do pai cando viste a súa gabardina. Como tecido de fondo,  a maxia do mar, esa xeografía sentimental que nos configura.

Outra prolepse inaugura “Cartografías”, unha narración que se vertebra como unha novela breve. Nun monólogo interior, Clara dá conta da ruptura co seu mozo. Desde ese sentimento de perda e de esgazamento, recupera o pasado amoroso da parella, ancorado nas contornas íntimas da súa memoria. O relato deita as súas experiencias vitais como mestra en Esteiro, a súa vida sentimental e sexual con Carlos, as súas diferentes formar de enfrontar a vida. Os personaxes que se reflicten no espello das súas existencias, nomeadamente nese capítulo entre esperpéntico e goliardesco, no que se nos achegan as argalladas do alcalde para facerse coa puta brasileira, unha moderna versión do dereito de pernada, cunha combinación perfecta: comer nunha casa e foder noutra. O referente da revolución dos cravos, que volve tolo ao mozo de Clara e acaba por separalos, contextuliza esta historia de dores e paixóns, na que tamén o mar, o mar de Esteiro e os seus penedos cheos de sorpresas orgánicas, amorna esta recuperación dun pasado sentimental.

“A casa dos alicerces mariños” repite a mesma arquitectura circular. Todo comeza coa morte do fillo de Rubén, cuxo cadáver contempla o pai e, desde ese intre, desátanse as súas lembranzas e rememora o pasado, a relación coa súa muller – dous corpos como pedras no medio do deserto -, e cos amigos, Pedro e Luísa. O pasado de todos eles, coas súas infancias, os primeiros amores e paixóns  xuvenís, a morte do amigo, vítima da droga. Desde o presente, pois, o relato regresa constantemente ao pasado, vinte anos atrás, para esfollar a morna carne dos recordos e das soidades na casa dos alicerces mariños.

No cuarto dos relatos, como xa dixen, cambia a xeografía, a temática e a orquestración estrutural. Xaime Toxo mergúllanos, nunha narración lineal, nos espantos da represión no Chile de Pinochet. Os esbirros da morte gozan torturando xente, sobre todo se de intelectuais se trata, aos que lles queiman os libros nos fociños e rebaixan á altura do betume. Alternan o  martirio ao que someten o preso xudeu, comunista e maricón, cos movementos do xogo nun xadrez que viñera da Alemaña nazi. Sen dúbida un bo calidoscopio para non esquecer as barbaries das que é capaz esa especie do “homo sapiens sapiens”.

Sorpréndeme gratamente  o estilo da prosa de Xaime Toxo. Un estilo elaborado, co emprego dun galego vizoso, un rexistro léxico xenuíno, sobre todo no referente á linguaxe mariña e das construcións rurais. Ateigado de calidade poética, modismos apropiados, mais sen caer no lirismo gratuíto ao que se prestan estas rememoracións das cartografías sentimentais.

Verbo la lingua, rexístranse algúns erros. Moitos deles inapreciables para quen non posúa unha notable competencia lingüística. E, aínda que non debemos “filoloxizar” a crítica, penso, con algún outro comentarista, que certas incorreccións, como tal “cortarte as pelotas”, son realmente tan vexatorias para o noso idioma que non se comprende como pasaron a peneira dos correctores dunha editorial que tanto contribúe na difusión da nosa lingua. Agardemos que esa lingua non sexa ese “castelgalego” que está a engulir cada vez máis o galego, idioma de seu, non dialecto.

Francisco Martínez Bouzas

Chuzame! A Facebook A Twitter

Crítica de Ramón Nicolás sobre «Recendos de aire sonoro», de Antonio García Teijeiro

Blogs,Críticas,Infantil,Sopa de Libros

O crítico Ramón Nicolás publica no seu blog, Caderno da crítica, unha recensión sobre Recendos de aire sonoro, de Antonio García Teijeiro. Reproducímola integramente:

Non é doado coñecer nin manexar con habelencia as claves creativas para chegar aos lectores máis novos; non é doado tampouco escoller o camiño da poesía para contactar con eles e, aínda menos, facer confluír nunha única proposta as pontes que unen dúas manifestacións artísticas como son a poesía e mais a música…, con todo e mais con resolución, Antonio G. Teijeiro, que vén de dar a coñecer hai pouco outro volume poético, volve transitar estes camiños como xa fixera nalgún sentido con Palabras envoltas en cancións.

Así pois, sensible a esta dinámica de darlle forma e voz poética a algo tan intanxible como a música e baixo a consideración, expresada por Daniel Barenboim, de que a “música é aire sonoro”, definición recollida á súa vez de Ferruccio Busoni, Teijeiro dálle corpo a esta intuición e constrúe, a través de breves composicións de factura sinxela e ritmo marcado, por veces exhibindo moldes da poesía popular, noutros casos abeirado a estéticas máis contemporáneas e mesmo de intención lúdica,  unha melodía musical e harmónica con versos inspirados nas posibilidades que o universo das voces humanas ou dos instrumentos musicais  poden suxerir…, velaí, entre outras, as presenzas do violín, a viola, a trompeta, a frauta, o óboe, a gaita, a guitarra ou o piano, ao que se lle dedica unha especial atención. Ao tempo, o autor non desbota a oportunidade para tributar unha pequena e sentida homenaxe a voces musicais queridas polo autor como Bob Dylan, The Beatles ou Beethoven.

Por último, só cómpre engadir que Fino Lorenzo realiza un traballo impecable e suxestivo como ilustrador deste libro, conxugando a técnica da colaxe con trazos coloristas, vigorosos e abertos, conseguindo unha interpretación harmónica e atractiva dos poemas. Por esta, e polas razóns arriba amentadas, este Recendos de aire sonoro debería ser un libro moi a ter en conta para os que, xa iniciados na lectura, queiran redescubrir e contaxiarse coa música a través da poesía.

Ramón Nicolás

Chuzame! A Facebook A Twitter

Crítica de Vicente Araguas sobre «Cara B», de Ignacio Silva

Críticas,Natureza

O crítico Vicente Araguas publicou unha recensión crítica sobre Cara B, de Ignacio Silva, nos xornais El ideal Gallego, Diario de Arousa e Diario de Ferrol. Reproducímola integramente:

Poñer a boa cara

Os que medramos con música de fondo de vinilos (eu cheguei escoitar discos con materia menos flexible que a destes, ficando loxicamente lonxe dos discos de pizarra) sabemos moi ben que, tratándose de “singles”, ás veces son moi superiores as caras B destes. En epés ou longplays a cousa cambia, máis que nada porque a abundancia de contidos fai menos doada a opción.
A todo isto, eu a Ignacio Silva, autor precisamente de “Cara B” (Edicións Xerais, Vigo, 2011), non lle coñezo máis que as pezas narrativas, un conto e dúas “nouvelles”, os tres premiados en certames diversos, que este volumen insire. Ningunha titulada “Cara B”, o que me fai pensar que ou ben existe outro material agardando publicación por parte do autor carballés (de 1978) ou, o máis probable, que coidando no sórdido da súa temática (o que, obviamente, non implica crítica nin loanza pola miña banda) quixera definir a ela como o envés da vida, o patio de atrás desta, e por aí xa nos iriamos entendendo.
“Cara B”, en fin, está composto por unha historia de tamaño reducido, e dúas –xa se dixo– de meirande extensión. Polas que campa polos seus respectos este escritor novo, que promete cousas moi interesantes a teor do que aquí oferece. Asuntos de medos e perplexidades, crueldades interiores e de fóra, viaxes ao mundo da loucura que non o semella e da cordura definitivamente alienada.
Tamén un percorrido polas beiras do suicidio por causa dunha atracción fatal, mais que deixa no seu camiño algunha outra morte.
De maneira que Ignacio Silva, maneiras moi plásticas, do mundo da banda deseñada ou do cinema, toma cousas de Kafka ou Lovecraft, tamén de Borges ou do primeiro Ferrín, para sentar unhas bases. Que aínda teñen algunas dúbidas, sobre todo porque Silva non termina de empastar as súas “nouvelles”, o conto, “Cela aberta”, impecable, perdidas
un pouco no maremágnum temporal (“Vertixes”) ou na propia estructura narrativa (“Escintileos”). E é que non resulta doado levar a porto naves tan ambiciosas, en traxecto feito de golpe, nun formato medio.
O conto, xa se dixo, é outra historia, e o que nos plantexa desta voita Ignacio Silva moi ben resolvido. O que me fai devecer por un libro de relatos dun autor que demostra tanta pericia no percorrido breve. E non é que as “nouvelles” non sexan de interese. Sen dúbida que o son. Fáltalles tan só un chisco máis de afinación e menos precipitación nos desenlaces. Desta maneira, facilitando ao lector os tránsitos, o que obviamente non quere dicir tomándoo por parvo, a cousa mellorará por máis que estea xa nun plano ben curioso. Trátase soamente de axeitar un pouco as polainiñas dunha vestimenta, polo demais, dignísima.

Vicente Araguas

Chuzame! A Facebook A Twitter

Crítica de Xosé Manuel Eyré sobre «(Retro)visor», de Antía Otero

Críticas,Poesía

O crítico Xosé Manuel Eyré publica en A Nosa Terra unha recensión crítica sobre (Retro)visor, de Antía Otero, que reproducimos integramente.

O espello panorámico de Antía Otero

Sete anos despois daquel iniciático O son da xordeira, o polifacético nome de Antía Otero volve asinar un novo poemario. Se naquela ocasión as augas substantivas que mollaban as palabras da poeta da Estrada recendían en multitude de olores domésticos porque –como lembrabamos na crónica da occasion– a casa (onde confluían as experiencias do amor, da lingua, da familia) era termo da metáfora que pairaba nas súas páxinas; nesta ocasión xa o título ofrece indicativo da evolución. Unha evolución panorámica, como lle corresponde á palabra retrovisor, contextual e tamén retrospectiva, pois a fin de contas o retrovisor é ese espello interior que nos amosa o que imos deixando atrás e nos rodea. O retrovisor sitúanos retratando o noso lugar no mundo, que non é sempre o que vemos diante ou á volta…senón o que foi e nos delimita, non só as fronteiras físicas senón as sincrónicas.

Eis, logo, que o (Retro)visor se constitúe en espazo e crónica íntima, e lírica entre intereses da filosofía, a socioloxía e a poesía, coma un diario na procura dun lugar propio na vida, buscando atopalo, expresalo indirectamente e expresarse directamente. Desde un ton amábel que non pretende asustar nin incomodar a ninguén, érguese a voz de Antía Otero, a voz dialogante da poeta coma un río de monólogo interior incesante á esculca das ribeiras ou dimensións que a conteñen. Tamén desde a necesidade dun ti ou interlocutor, de a quen dirixir as palabras, a discursividade encetada e reflectida a maneira de espello ou cartografía, un fluído entre descritivo e interpretativo á vez, absolutamente intersticial, interxenérico (obsérvese a cantidade de carácterísticas que vimos de lle atribuír, características que onde mellor se atopan é na narrativa) á procura das testemuñas do camiño andando, os valados que tamén indican dirección actual, a perspectiva de destino.

Entre esas testemuñas, das primeiras son as bonecas, asociadas ás ganas de ser diferente e grande, e tamén asociadas á imatición dos maiores, e tamén a solidarias da ilusión, ese motor imprescindíbel. Non faltando ocasión de  volver sobre o máis ínitmo do mundo familiar, á nai, á frescura, á inocencia, á calor dos soños entre sabas brancas-silencio. O cal non representa nada diferente da necesidade de ser rebelde, de rebelarse na granxa e estabelecer vínculos sociais novos. Todo isto en retrospección introspectiva proxectada cara a hoxe e mañá, na que non falta espazo nin ocasión para a lembranza da primeira comuñón, e aquela cola de cabalo e o primeiro amor. Desde elas/eles estabelécese esta singradura de ir pola vida, ás cegas, e á vez ese requisito de ser aceptado pola sociedade, pola comunidade, sen deixar de ser unha/un,

Herdeira

princesa

coroada

cada día

pola laca e as orquillas (35), seguir sendo sen deixar de ser, reinventándose e fundíndose no outro. É dicir, a vida como un xogo de caracterizacións, un xogo de máscaras ou disfraces igual que hai un xogo de días, xornadas que non só son o que ves no retrovisor do día senón tamén na memoria e por suposto tamén na prolongación, na proxección, niso que está “máis alá”, un alén que tamén interesa e o retrovisor só amosa non amosando entre o coro das voces interiores coas que dialogar e vaise vendo que contra a sociedade, contra e entre a frivolidade come escudo, Igeborg Bachmann, Silvia Plath, Anne Sexton, Unica Zürn, Srah Kane, Antía Otero, maneiras de pensar, maneiras de ser, maneiras de escribir(se), entre o consumismo voraz que configura figuras e estados de pensamento, entre todo iso hai que procurar a verdadeira historia, entre todos os disfraces, entre todos os disfraces tamén se valora a fidelidade, entre todos os disfraces a corista chamada a ser vedette verá no retrovisor a imaxe do ama(n)do:

está ben saber

que a miña man foi unha intención

e a túa mirada

un mandamento (68)

Retrovisor: o que se foi, o que se é, o que empeza a ser:

-Vesme agora?

-Si?

-E recoñécesne

Wim Wenders, Paris-Texas (70)

Xosé Manuel Eyré

Chuzame! A Facebook A Twitter

Presentación en Vigo de «As palabras que move o mar», de Xaime Toxo

Narrativa,Presentacións

Edicións Xerais de Galicia presentará  este xoves 31 o libro de relatos As palabras que move o mar, de Xaime Toxo (escritor, pedagogo e presidente do Ateneo de Pontevedra). O acto, que terá lugar ás 20:00 horas na Escola Municipal de Artes e Oficios de Vigo (Rúa García Barbón, 1), contará coa participación de Rafael Ojea, Daniel Bernárdez, o director de Xerais, Manuel Bragado, así como do propio autor, Xaime Toxo.

Chuzame! A Facebook A Twitter

«Recendo de aire sonoro», «Ti non xogas!», «O misterio das badaladas» e «A princesa Sabela»: Romina Bal fai un repaso polas novidades infantís de Xerais

29 Marzo 2011

Álbums,Infantil,Merlín,Novidades,Sopa de Libros

Galicia Hoxe publicou unha páxina sobre as novidades infantís de Xerais asinada por Romina Bal. A información, que tamén pode descargarse en pdf, reproducímola a continuación:

Unha manchea de novidades de Xerais completan a proposta anterior. Recendos de aire sonoro, de Antonio García Teijeiro é outro libro da coleccion Sopa de Letras que recolle un diálogo fascinante entre a música e a poesía. Un poemario que vai espertar nos lectores e lectoras sensacións vivas e profundas, cargadas de emoción. En Recendos de aire sonoro as notas musicais e as palabras danse a man e camiñan xuntas polos vieiros que trazan os versos. Nos seus poemas soa o violín, treme a arpa, percute o timbal, láiase a gaita, Beethoven saúda a Bob Dylan mentres berran as guitarras de rock e a orquestra se despista. Un libro para ler cos cinco sentidos.

As dúas paixóns de Antonio García Teijeiro, a música e a poesía, establecen un diálogo fascinante neste poemario fermosamente ilustrado por Fino Lorenzo, que vai espertar nos lectores e lectoras sensacións vivas e profundas, cargadas de emoción.

Unha opción máis novelada é Ti non xogas! unha fermosa historia sobre a convivencia, de Xurxo Gómez Silvestre e ilustrado por Anxo Fariña, un libro que fala da importancia de dedicar esforzos a traballar pola xustiza, pola paz, pola compaixón, pola solidariedade e pola amizade.
Durante unha semana enteira non parou de chover e hoxe por fin saíu un sol radiante, solleiro. Pero Suso, en vez de estar a xogar ao fútbol co resto dos rapaces, está sentado nun chanzo da escaleira do patio da escola. Está aburrido e amolado por mor de Rober.

Noutra orde de cousas hoxe presentamos un gran libro que está de aniversario O misterio das badaladas, de Xabier P. DoCampo, o primeiro best-seller da literatura infantil galega ilustrado por Xosé Cobas foi publicado por vez primeira en 1986, cumpríndose este ano o seu 25 aniversario. Un clásico que non perde fol e permanece na vangarda como no momento no que se publicou.

No campanario da igrexa de Eiranova acaban de instalar un reloxo. Comezan a soar por primeira vez as badaladas que anunciarán a todos os habitantes que son as doce da noite. Unha, dúas, tres…, dez, once… Entón sucede algo que haberá dar nun acontecemento que só cinco rapaces resoltos e afoutados quererán pescudar até encontrar explicación para un fenómeno que a todos confunde…

A princesa Sabela, de Cornelia Funke e ilustracións de Kerstin Meyer, completa a oferta de Xerais para este mes, unhas novidades máis que potentes que enchen . A princesa Sabela é un divertido álbum ilustrado protagonizado por unha princesa moi particular. A princesa Sabela e as súas dúas irmás tiñan trinta armarios roupeiros cheos de preciosos vestidos, serventes que lles limpaban o nariz, doncelas que lles aquelaban os dormitorios… Pero Sabela, a princesa máis nova, non era feliz.

Propostas divertidas, axeitadas a cada idade e cun ronsel de aventuras que non aburren. Coleccións únicas para gozar
A experiencia de Edicións Xerais de Galicia na escolla do material axeitado a cada idade é froito da experiencia. Hai moitos anos que aposta pola literatura infantil e xuvenil en galego e mostra desa aposta é a colección Merlín. A colección Merlín, despois dos máis de douscentos títulos publicados, continúa sendo o tronco do proxeto lector de Xerais.
Organizada en catro grandes tramos (álbums do Merliño, sete, nove  e once anos en diante), abrangue todos os xéneros (conto, novela, poesía e teatro) e reúne a máis variada nómina existente de autores e autoras e ilustradores e ilustradoras galegos.
Os milleiros de lectores e de lectoras da colección, así como os premios outorgados a moitos dos seus títulos (Lazarillo, Crítica, Lista de Honra do IBBY, Lecturas Galix, Frei Martín Sarmiento, ademais do gañador da convocatoria anual do Premio Merlín, convertido tamén desde 1986 nun dos premios de maior prestixio) referendan a excelencia dunha colección considerada unanimemente como referencia
imprescindible da edición infantil de calidade.
Na colección Sopa de Libros, organizada en primeiros lectores, catro, seis, oito, dez e doce anos, están publicados títulos de autores galegos tan exitosos como No corazón do bosque de Agustín Fernández Paz, A lagoa das nenas mudas de Fina Casalderrey, A casa da luz e O Pazo Baleiro de Xabier Puente DoCampo e tamén de tradución como Palabras de Caramelo de Gonzalo Moure.
Na páxina web www.xerais.es podemos atopar os catálogos completos que compoñen as coleccións máis representativas da editorial, xunto cunha breve recensión da obra, así como descubrir os plans lectores cos que conta. Este contido está permanentemente actualizado e as novidades editoriais tamén se poden seguir a través do seu  blog http://xerais.blogaliza.org/, en facebook e no Twitter.

Romina Bal

Chuzame! A Facebook A Twitter

Recensión de Romina Bal sobre «O meu gato é un poeta», de Fran Alonso

Críticas,Infantil,Poesía,Sopa de Libros

O xornal Galicia Hoxe publicou unha páxina, da man de Romina Bal, sobre O meu gato é un poeta, de Fran Alonso. A páxina, baixo o título de «O amor é un sombreiro que che medra na cabeza», pode descargarse en pdf e reproducímola a continuación:

‘O meu gato poeta enreda coas palabras, bótaas a rodar, retórcelles o pescozo’. Como cóxegas súpetas nas plantas dos pés podemos definir este libro-disco-web ideado e escrito por Fran Alonso e musicado por Xurxo Souto. Unha proposta diferente para cativos a partir dos oito anos enchida de frescura, humor e diversión.

ROMINA BAL
O mar coa súa gorxa de caramuxo asubía o vento que transporta a marea e os teus desexos. Almorzarei cereais con leite. Á merenda dareille outro enfoque. O amor, claro, é o arrecendo a melocotón.

E nós sen saber que o mundo está cheo de poesía, de animais que falan, de voces máxicas que se agochan entre as rochas que descansan devagar sobre a area. Cando neno, a visión do mundo é un continuo xogo, en cada cousiña, por pequena que sexa, apreciamos un mundo de fantasía, de divertimento sen límite. Estar en contacto con ese mundo e non perdelo axuda a potenciar a creatividade, a sermos felices. Ler, estimula os sentidos e fai que ese mundo se expanda ata o infinito.

Se nos mergullamos no universo da poesía podemos achar pedras preciosas agochadas entre as letras e expresar os nosos sentimentos dun modo case que liberador. Para coñecer a lírica, hai que rachar con esa concepción da poesía como xénero difícil e incomprensible.

Un poema pode ter para cada un de nós un significado distinto e todas as interpretacións poden estar ben. Hoxe presentamos un libro-disco-web, unha proposta poética diferente encamiñada para que os nenos a partir dos oito anos se familiaricen e gocen da poesía. A proposta, de Xerais, non podería ser máis fresca e divertida, O meu gato é un poeta, do recoñecido Fran Alonso, é un libro que pretende transmitir a poesía dun xeito lúdico, divertido e, sobre todo, accesible para os lectores e lectoras.
Está ideado coma se fose un xogo ou un obradoiro. O meu gato é un poeta bota man da fusión de xéneros literarios a través da reflexión, da poesía visual, dos xogos de palabras, da interacción, dos caligramas, da narración, da música, das novas tecnoloxías para conseguir seducir e enganchar os máis novos.

O libro vai acompañado dun CD que enriquece o texto grazas á mestura de distintas artes e amplía ante os lectores a súa visión da poesía, permitíndolles abordar novas dimensións e agrandar a súa percepción sensorial. A música das seis cancións do CD é de Xurxo Souto, onde a presenza do seu acordeón é máis que notable.

O meu gato é un poeta conta tamén con web propia www.gatopoeta.net. Nesta páxina o lector poderá atopar máis poemas, información sobre o libro e o disco, xogos, mp3 coa voz do autor recitando, cuestionarios con respostas, etc. Unha completa web que serve para compartir as túas impresión sobre o libro e para saber de preto os teus coñecementos sobre el.

Chuzame! A Facebook A Twitter

Mau e Pin visitan a Biblioteca de Pontevedra coa súa colección «Polo correo do vento»

Infantil,Polo correo do vento

O Diario de Pontevedra publicou unha extensa crónica asinada por Lorena J. Barral sobre a visita que Mau e Pin, autores da colección «Polo correo do vento» realizaron á Biblioteca de Pontevedra para contar a historia de Cóximo, un esquío que busca apoio na gata e meiga Ágatha a fin de conseguir curar a unha árbore que está doente. Reproducimos algúns fragmentos da reportaxe, que se pode descargar enteira en pdf nesta e nestoutra páxina.

Era venres e saíra o sol, pero os cativos pontevedreses non quixeron perderse a sesión de contacontos que ofreceron Mau e Pin na Biblioteca Pública de Pontevedra. Moitos aínda co uniforme do colexio, asistiron ás 18 horas ao encontro co autor (Mau) e co ilustrador (Pin), aos que recibiron cun gran aplauso. Os artistas entreteron aos nenos cunha nova historia de Violeta, a carteira bolboreta, un dos personaxes dos libros que estes teñen publicados. E que lle pasaba esta vez a Violeta…?

Nesta ocasión, a bolboreta xúntase con outros personaxes: os esquíos Cóximo e Viola, Rosa a raposa, Ramón o falcón e a máis importante: a gata Ágatha! Cóximo permanece alerta debido a que é coñecedor dun mal que pensa erradicar: unha árbore do contorno no que vive está moi enfermiña! Loce sen vida, está triste, nin tan sequera ten follas… Sen poder soportar isto, Cóximo adéntrase na aventura de salvala coa axuda dos seus compañeiros. Pero o máis importante remata sendo a colaboración da gata Ágatha. “Por que?” (preguntan os rapaces presentes na biblioteca cos ollos como pratos).
Porque ela é moito máis que unha gata: é unha meiga! E Cóximo pensa nos seus feitizos para salvar á árbore que tan preocupado lle ten. “E que mete na pota para cociñar a pócema?” pregunta Fernanda, unha nena que escoita con atención. “Pois… Que se pode meter nunha pota?”, pregunta Mau. “Lacón”, din uns. “Grelos”, din outros. “Mel”, berra un pequeno un tanto confundido. Pois nin lacón, nin grelos, nin mel.
Ágatha bótalle imaxinación e consegue a pócema que remata coa enfermidade da árbore. Grazas a ela, Violeta a carteira bolboreta, Ramón o falcón, Rosa a raposa e, sobre todo, os esquíos Cóximo e Viola, tranquilízanse. Teñen a cura necesaria para salvar a natureza do seu contorno.

Continuar lendo: páxina 1 e páxina 2.

Chuzame! A Facebook A Twitter

Faleceu o tradutor Valentín Arias, ligado a Xerais desde a súa fundación

Autores,Noticias,Traducións

A dirección e o cadro de persoal de Xerais quere expresar o seu pesar pola morte do tradutor e profesor Valentín Arias, colaborador de Xerais desde a súa fundación. Valentín Arias faleceu o pasado venres aos 76 anos de idade na súa casa de Sarria e foi incinerado en Vigo este domingo.

O seu papel máis destacado foi o de tradutor, sendo membro fundador en 1984 da Asociación de Tradutores Galegos, da que ocupou a presidencia. A súa figura revalorizou coma ninguén o papel da tradución no ámbito editorial en Galicia. O seu labor como tradutor recibiu numerosos recoñecementos como o premio Ramón Cabanillas de Tradución, o Premio de Tradución Xuvenil do Ministerio de Cultura e o Premio de Tradución Plácido Castro. Pai da poeta e tradutora Xela Arias, tamén falecida, desenvolveu un intenso labor editorial ligado á creación de Edicións Xerais de Galicia a partir de 1979.

En palabras de Manuel Bragado, publicadas no Faro de Vigo, Valentín Arias desenvolveu «un labor extraordinario como revisor e tradutor de milleiros e milleiros de páxinas en galego. Ao seu criterio rigoroso debemos a revisión de boa parte dos cen primeiros títulos publicados por Xerais, a redacción dalgúns dos primeiros libros de texto para o ensino do Coñecemento do Medio en Educación Primaria e a tradución de moitos dos títulos das primeiras coleccións infantís da editorial, Arroás, Xabarín e O rato Pérez» (…) «Traduciu a autores como Verne (“A volta ao mundo en 80 días”, “Viaxe ao centro da Terra”, “Da Terra á Lúa”), Rodari (“Contos ao teléfono”, “Contos a máquina”), Camus (“O estranxeiro”), Le Clézio (“Mondo e outras historias”), Saint-Exupéry (“Voo de noite”), Duras (“O xardín), Atxaga (“Memorias dunha vaca”), Ricardo Mella (“Lombroso e os anarquistas”) ou Diderot (“Sobriño de Ramuau”). Verqueu para o galego os cómics de Tintin, dirixiu o equipo de tradutores do Quixote galego, preparou as versións galegas de libros de investigación como “A guerrilla antifranquista en Galicia” de Heine, “Diego Xelmírez” de Biggs ou “Os galeóns de Rande” de Stenuit».

Chuzame! A Facebook A Twitter

Crítica de Manuel Rodríguez Alonso sobre «O bebedor de rakia», de Xesús Manuel Marcos

Blogs,Críticas,Narrativa

O crítico Manuel Rodríguez Alonso publicou no seu blog, Bouvard e Pécuchet, unha recensión sobre O bebedor de rakia, de Xesús Manuel Marcos. Reproducímola integramente:

O cine, as series de televisión ou mesmo os telexornais e as reportaxes televisivas adoitan presentarnos os soldados que participan nas chamadas “misións de paz” como novos heroes das fazañas bélicas que liamos na nosa infancia, mais a realidade destes heroes contemporáneos non deixa moitas veces de ser un capítulo máis da realidade deformada que moitas veces ofrecen os medios de comunicación. Esta novela volve pórnos en contacto coa dureza da guerra e coas consecuencias desta sobre as persoas que participan nelas, que nada teñen que ver coa visión rosa que  dan os telexornais das devanditas “misións de paz”.

O protagonista da novela de X.M. Marcos é un soldado profesional sen graduación, que participa na misión de paz do exército español na antiga Iugoslavia durante sete meses de 1992. O relato das vicisitudes do soldado Alberte Ferreiro artículase en dous bloques narrativos que van alternando ao longo de todo o texto.

O primeiro bloque narrativo está formado polo relato do propio protagonista que lembra a súa vida, especialmente a de soldado profesional, nas horas que pasa detido no calabozo do xulgado antes de pasar á disposición do xuíz por agredir, nun caso claro de violencia de xénero, a súa muller. O protagonista diríxese nun longo monólogo á súa irmá Branca, que ás veces parece estar presente na sala de visitas do xulgado e sentada fronte ao irman e outras ausente, fisicamente, mais sempre presente na mente de Alberte e que, de todos os xeitos, o agarda na sala de espera dos xulgados tras viaxar en autobús toda a noite para axudalo nesta nova peripecia da súa vida, a agresión machista contra a súa dona Chelo.

No segundo bloque un narrador en terceira persoa conta os feitos, mais desde a perspectiva da irmá de Alberte, Branca, que agarda que o irmán saia en liberdade condicional despois da celebración dun xuízo rápido. Neste caso, a evolución de Alberte e o acto que o leva aos calabozos son vistos desde a perspectiva da irmá, por máis que se empregue no relato un narrador omnisciente.

A través da testemuña de Alberte, nese soliloquio-diálogo coa irmá,  deséñase a figura dun mozo que chegou ata o alcolismo e mesmo a agredir violentamente a súa muller Chelo, diante da súa filla Sara. Mais xa nas primeiras páxinas o novelista, con grande mestría, abre unha expectativa no lector cando Alberte sinala que todo isto non é cousa de agora, senón que todo comezou un día de agosto de hai quince anos, en 1992, cando estaba destinado na devandita “misión de paz” de Iugoslavia. Desde aquel día nin sequera sabe o que é durmir e só resiste grazas ás xenerosas doses de rakia (unha forte augardente iugoslava) ou de calquera outra bebida alcóholica que cae nas súas mans.

O relato en terceira persoa, que alterna coa testemuña de Alberte, céntrase na figura de Alberte non como soldado, senón como maltratador e axente da violencia de xénero. Se Alberte, no seu monólogo, trata de exculpar o seu comportamento violento como consecuencia da guerra e da experiencia traumática que o levou ao alcoholismo, o certo é que neste relato en terceira persoa a perspectiva dos feitos é outra. Alberte é un rapaz violento desde a adolescencia, machista e que repite o comportamento de maltratador do seu propio pai. De aí que sexa un acerto esta alternancia dos dous bloques narrativos, mesmo marcados no texto cunha tipografía diferente.

A través do monólogo-diálogo coa irmá de Alberte asistimos, como xa indicamos, á súa peripecia como soldado profesional. Isto dálle pé ao autor para presentarnos unha visión descarnada da guerra na antiga Iugoslavia e para desmitificar a actuación dos soldados nas chamadas eufemisticamente “misións de paz”. Descubrimos que o que acabou por desequilibrar totalmente a Alberte foi que matou un pobre adolescente iugoslavo que tomou por un perigoso combatente.

A descrición que se fai da actuación e forma de vida dos soldados das misións de paz é tamén tremendamente dura, totalmente desmitificadora, como xa dixemos, destas guerras modernas, que agora se chaman eufemisticamente misións de paz. A min lémbrame a dureza dunha novela célebre sobre a guerra de África do primeiro terzo do século XX: Imán, de R. J. Sender. Despois de lermos esta novela de Xesús Manuel Marcos, xa ninguén poderá dicir que as “misións de paz” non son guerra pura e dura.

Pola contra, o relato en terceira persoa, desde a perspectiva da irmá, presenta a cara do Alberte maltratador. Susana, unha antiga novia de Alberte xa o deixou porque lle tiña medo, e agora Chelo, a súa muller, vai sufrir o seu ataque.

Como xa dixemos esta disposición en dous bloques da novela é un acerto, así como a redución temporal, pois tanto Alberte como o narrador omnisciente refán a vida de Alberte no tempo en que este permanece no calabozo, que non chega ás vinte e catro horas. No monólogo-diálogo de Alberte ocupan o maior espazo os sete meses que pasou no 92 en Iugoslavia. Quince anos despois, nesas horas de calabozo, lembra esa experiencia e tamén anacos da súa vida. No relato omnisciente, como xa dixemos, todo se dirixe a explicar como se foi fraguando o maltratador Alberte. No remate da novela conflúen ambas as liñas, pois Alberte reconstrúe o proceso de agresión á súa muller Chelo. Cómpre ler as malas desculpas de maltratador que ofrece Alberte. Mais esta exculpación da violenica de xénero que nos tenta coar Alberte non coincide coa visión do narrador omnisciente, que fala desde a perspectiva da irmá Branca.

En canto á lingua, chama a atención a aparición de hiperenxebrismos ou formas non normativas como gomitar, gómito, submariña (páx. 41), anguria (páx. 43), outo (páx. 61), chiculate (páx. 68). Non faltan castelanismos como cubo (páx. 29), timados (páx. 40), afrenta (páx. 58), amanecendo (páx. 60), zarpar (páx. 63), roce (páx. 81), tambaleándose (páx. 91). Mesmo aparecen castelanismos morfolóxicos como tremaba (páx. 94). Abúsase do CD de persoa con a, ao xeito castelán, e ata pasa ao CD que non designa persoa: escoltando a un camión (páx. 158). No emprego dos pronomes átonos tamén se advirte a influencia do castelán en expresións como Non era capaz de mirarlle aos ollos (páx. 133), Nin se me pasara pola cabeza (páx. 38) ou a indistinción llo/llelo: levarlla aos demais (páx. 86). Con todo, no aspecto da lingua, cómpre salientar a boa recreación que se fai do rexistro propio do exército.

Xa que logo, boa novela, cunha estrutura moi axeitada para presentar o dobre tema da guerra, desmitificando as chamadas “misións de paz”, e o do maltrato de xénero. Recomendamos a súa lectura. Resulta así mesmo moi apropiada para utilizala nos centros de Secundaria e Bacharelato, non só pola súa calidade literaria, senón tamén polos dous temas que trata, de xeito que é moi aproveitable non só nas clases de Lingua, senón tamén en Historia, Filosofía ou Cidadanía. Pensemos, ademais, que nas nosas clases de Lingua temos que pór os rapaces coa literatura que agora se está a facer e non virá mal nas clases de Secundaria e Bacharelato dedicar espazos de tempo para falar das novidades. Só así formaremos futuros lectores e concienciaremos os rapaces de que a literatura é algo vivo e actual e non só un repertorio de figuras históricas ou panteón de ilustres.

Manuel Rodríguez Alonso

Chuzame! A Facebook A Twitter

Dolores Vilavedra fai un repaso polas novidades de Xerais en Crónica e Narrativa

25 Marzo 2011

Críticas,Crónica,Narrativa

Dolores Vilavedra publica na sección Luces de El País a súa Rolda de Letras. Extraemos os parágrafos referidos ás novidades de Xerais:

Leva tempo Xerais apostando polos libros que abertamente toman partido por certas causas urxentes: nesta ocasión cómpre saudar o de Yasmina Shawki, Fundación Libélula, onde as sinxelas historias de catro mulleres nos mergullan no mundo do maltrato e a explotación feminina.

—Afondando na memoria. E se nos últimos tempos a reelaboración da nosa memoria colectiva foi máis ben literaria, non podemos ignorar a conveniencia de articulala como discurso historiográfico. Velaí temos as últimas achegas de Dionisio Pereira, quen en Loita de clases e represión franquista no mar contribúe á reconstrucción da memoria gremial das xentes do mar, ou A memoria e o esquecemento. O franquismo da provincia de Pontevedra de Gonzalo Amoedo, un dos moitos capítulos que faltaban por escribir do relato da represión no ámbito local. Aníbal Otero. Lingüística e política en España na guerra civil e no franquismo de Xesús Alonso Montero é a biografía, concibida ao xeito persoalísimo do seu autor, que deixa ben claro -entre outras moitas cousas- que fronte as ditaduras non hai disciplinas inocentes: o coñecemento, para os tiranos, sempre é culpable. Benvido sexa este novo contributo a un xénero cobizado polo público e que tanto camiño ten aínda por percorrer entre nós. Tamén Carlos Reigosa foxe dos xustillos xenéricos e aposta pola interdisciplinariedade que tan bos resultados lle leva dado en A agonía do león, versión galega dun libro publicado en 1996 no que o autor hibrida modelos xornalísticos e literarios para reconstruír a andaina vital do guerrilleiro berciano Manuel Girón.

—Voces novas e vellas. Mágoa que as novas voces que algúns editores rescatan do circuíto de premios menores, voces que deberían ser o substrato que alimentase a renovación da nosa narrativa, non ofrezan nada de interese. Cara B de Ignacio Silva válenos para cuestionar unha vez máis o convencional dos límites cuantitativos dos xéneros literarios: neste caso, o de micronovela, como se define unha das narracións incluídas no volume. ¿Por qué aporlle esta etiqueta, e non calquera outra das posibles, a un texto narrativo de pouco máis de 50 páxinas? Os excesos taxonómicos, en literatura, non sempre resultan esclarecedores. Máis conseguidas están as catro narracións d’As palabras que move o mar de Xaime Toxo, especialmente Cartografías, a segunda, articulada como unha novela breve de focalización caleidoscópica, centrando cada capítulo nun personaxe diferente. Pola contra, na primeira, O alento das pedras, o efecto da axeitada dosificación con que se nos permite intuír o desenlace estrágase un chisco polo artificial que resulta o rexistro do monólogo evocativo da narradora.

En canto a O bebedor de rakia de Xesús Manuel Marcos, a madurez do autor resolve con habelencia unha historia na que se vencellan de xeito orixinal a guerra dos Balcáns (da que xa se ocupara algunha outra obra na nosa narrativa recente) e a violencia de xénero cunha factura técnica e discursiva máis que notable.

Dolores Vilavedra

Chuzame! A Facebook A Twitter

Crítica de Armando Requeixo sobre «O meu gato é un poeta», de Fran Alonso

Blogs,Críticas,Infantil,Sopa de Libros

O crítico Armando Requeixo incluíu en Criticalia, o seu blog,  unha recensión sobre O meu gato é un poeta, de Fran Alonso. Reproducímola a continuación:

Poesía félida

Fran Alonso, escritor de longa e recoñecida traxectoria, acaba de dar ao prelo O meu gato é un poeta, ao meu ver un dos máis orixinais poemarios infantoxuvenís da Galicia dos últimos anos.

Concibido coma un libro interactivo, O meu gato é un poeta ten natural extensión na web www.gatopoeta.net e aínda complemento sonoro no cd que acompaña o volume e no que se recollen media ducia de textos recitados xunto á música para eles ideada por Xurxo Souto.

Poemario polimorfo e lúdico, quen visite as súas félidas páxinas gozará de todo un festival creativo: suxestivos poemas visuais, caligramas, acrósticos, anagramas, palíndromos, bifrontes, ciclogramas, paronomasias, poemas en prosa, haikus, cantigas, poemas decálogo, poemas fonosimbólicos, poemas de especialísima disposición tipográfica e pictográfica, blacks pages, poemas anuncio, textos invertidos, poemas horóscopo, composicións en eco, poemas menú…

Enxeñoso, divertido, versalmente harmónico e fondamente expresivo, O meu gato é un poeta é unha recomendación ideal para lectores autónomos prepúberes. E tamén, si, xaora, para todas e todos aqueles adultos que aínda non esqueceron o fascinio da palabra poética cando esta incha como un globo e acaba por rebentar nun mundo de sensacións comunicantes.

Armando Requeixo

Chuzame! A Facebook A Twitter

Presentación de «Loita de clases e represión franquista no mar (1864-1939)», de Dionisio Pereira, o próximo martes na Coruña

Crónica,Presentacións

O próximo martes 29 de marzo, terá lugar na Coruña a presentación do libro de Loita de clases e represión franquista no mar (1864-1939), de Dionísio Pereira, na Casa Museo Casares Quiroga (rúa Panaderas, 12 da Coruña) ás 20:00 horas.

O acto contará coa participación de Antón Santamarina, Xurxo Souto, Xosé Manuel García Crego e o propio Dionísio Pereira.

Chuzame! A Facebook A Twitter

Crítica de Paula Fernández sobre «Marta ante o espello», de Teresa Calo Fontán

24 Marzo 2011

Críticas,Fóra de Xogo

O Faro da Cultura, de Faro de Vigo, inclúe unha crítica de Paula Fernández sobre Marta ante o espello, de Teresa Calo Fontán, que se pode baixar en pdf e reproducimos a continuación:

Dureza textual

Para devolver o pensamento

Marta ante o espello –de Teresa Calo Fontán, e publicado por Xerais na colección “Fóra de xogo”– constitúe un título que evoca unha das grandes obras da literatura universal e que presenta, ademais, unha cuberta a nos anticipar a dureza dunha lectura que comeza presentando o monólogo dunha adolescente de dezaseis anos, xa morta e, a seguir, o cru diálogo que establece co seu esqueleto.

Marta morreu anoréxica e este texto dramáti -co penetra na súa d ura  enfermidade, na loita de súa nai, nas causas e nas consecuencias. Fatais estas últimas, tanto que a levan a morte e a lamentarse finalmente pola vida perdida. Mais se o desenlace é duro, mais o vén ser toda a reflexión da rapaza que amosa, nun ton serio e cunha linguaxe e argumentos e  razoamentos propios da idade, de que maneira se foi achegando ao trastorno, como era ela realmente e como se vía no espello, e como o viviron ela e as persoas que a rodeaban. Unha dureza textual na que subxace a imprescindible crítica a unha sociedade preocupada en exceso pola imaxe, o emprego que se fai desta nos medios de comunicación e o perigosas que poden resultar as redes sociais para os e as afectadas por algunha doenza alimentaria, mais tamén da que extraemos notas positivas sobre todo no referente ao amor materno, unha loita incondicional até o final dunha nai coraxe que non se resigna a perder a súa filla.

Resulta unha lectura moi aconsellable, malia a súa crueza, para dentro e fóra das aulas de secundaria que remove o pensamento dende unha escrita obxectiva afastada do didactismo tendencioso.

Paula Fernández

Chuzame! A Facebook A Twitter

Crítica de «Florentino, o príncipe Quino», de Gloria Sánchez, no blog Trafegando ronseis

Álbums,Blogs,Críticas,Infantil,Merlín

O blog Trafegando ronseis inclúe unha recensión crítica sobre Florentino, o príncipe Quino, de Gloria Sánchez, ilustrado por Xan López Domínguez. Reproducímolo a continuación:

Divertida “cochinada” a que propón Xerais con Florentino, o príncipe Quino de Gloria Sánchez con ilustracións de Xan López Domínguez. Un cocho moi limpo que non debería selo e unha cocha moi porca que tampouco está ben vista: un canto ao respecto do “ser diferente”.
A min paréceme unha boa proposta de lectura: un mundo ao revés que ama todo o que nós rexeitamos pero que causará sorpresas ante tanta inmundicia: nun ar irrespirábel os corrichos desexan vivir; gústame esa sensación de unidade do país cun príncipe que anceia oler as flores e andar limpo, así como aprender cousas diferentes que non están nos libros “impostos”: a sublevación de Quino é unha metáfora marabillosa de liberdade.
Claro que ao final descubriremos que tamén hai reinos onde impera a limpeza. Pero o máis importante volve ser o amor: ese que pasa de diferenzas e todo o perdoa, non porque polos opostos se atraian senón porque a soidade nunca é boa conselleira e tod@s necesitamos unha compañía que nos acaia e que nos lembre que non sempre temos a razón.
As ilustracións, moi típicas de Xan, son máis lenes que o propio texto, funcionan como contrapunto á lectura dándolle un toque de imaxinación que vai máis alá da palabra escrita.

Chuzame! A Facebook A Twitter

Entrevista con Dionísio Pereira sobre «Loita de clases e respresión franquista no mar»

Autores,Crónica,Entrevistas

A raíz da presentación do libro Loita de clases e represión franquista no mar (1864-1939), de Dionisio Pereira, La Voz de Galicia publicou onte unha entrevista co seu autor asinada por Manuel Beceiro. Reproducímola integramente:

«O mundo do mar foi totalmente laminado tras a Guerra Civil»

O director do proxecto Nomes e voces presentou o seu libro sobre a represión dos mariñeiros galegos polo franquismo

Licenciado en Ciencias Económicas pola Universidade de Santiago, Dionisio Pereira (A Coruña, 1953) é historiador especialista na historia dos movementos sociais na Galicia contemporánea, á que ten dedicado numerosos artigos e libros. O último deles, Loita de clases e represión franquista no mar (1864-1939) (Xerais, 2010), foi presentado onte na Libraría Couceiro, nun acto organizado polo Proxecto Interuniversitario Nomes e Voces, do que o historiador é director.

¿Que é o que tenta transmitir ao lector con este libro sobre unha cuestión tan pouco abordada como é a represión no mundo mariñeiro durante o franquismo?
—O libro tenta describir a singradura do asociacionismo mariñeiro na etapa contemporánea previa á Guerra Civil, o desenrolo da loita de clases en actividades pesqueiras industriais; e a represión do 18 de xullo de 1936 contra todo un tecido colectivo, como eran as asociacións mariñeiras.

¿Esta represión deuse por igual en toda a costa galega ou significouse especialmente nalgunhas zonas do país?
—Non foi igual porque a pesca non era igual en todo o sector pesqueiro. Foi moi superior nas Rías Baixas en relación ás Altas, si exceptuamos o porto coruñés, Celeiro ou Cariño. Nestes portos, nos que había unha flota pesqueira superior a artesanal, a represión foi moi intensa, centrada nos cadros.

¿Non se estendeu ao resto dos mariñeiros e as súas familias?
—Foi unha represión sistemática e planificada contra os líderes destes colectivos. Os cadros sindicais que negociaron as bases de traballo durante a Fronte Popular no Berbés e portos sardiñeiros das Rías Baixas foron asasinados. Da Federación Regional Galaica de Industria Pesquera, da CNT, temos documentado 120 cadros asasinados e máis de 1.000 mariñeiros que sufriron consellos de guerra.

—¿Ao ser mariñeiros non tiñan máis posibilidades de fuxir?
—Houbo evasións en máis dun 40% dos portos galegos, pero nun contexto moi duro, onde a vixilancia era intensísima, e as embarcacións tiñan unha cota de gasóleo polo que non podían ir máis aló dos caladoiros. Nestas evasións xogábanse a vida, pero estiveron implicados 800 mariñeiros e 80 barcos. Despois da Guerra Civil o mundo do mar quedou totalmente laminado, pois os militares retomaron o control de actividades marítimas, e a lexislación no mar foi mito máis dura que en terra.

Manuel Beceiro

Chuzame! A Facebook A Twitter

A película «A casa da luz» baseada no libro do mesmo título de Xabier P. DoCampo bota andar por toda Galicia con pases privados

Autores,Cine,Infantil,Noticias

A película A casa da luz, baseada no libro do mesmo título de Xabier P. DoCampo, bota andar por toda Galicia con pases privados, segundo informou onte o xornal El Progreso nunha noticia asinada por Jaureguizar.

O filme, que dirixiu o realizador Carlos Amil baseándose na novela homónima de DoCampo, é a primeira cinta galega con actores rodada para público infantil.

A información completa, dunha páxina do xornal, pode baixarse en pdf.

Chuzame! A Facebook A Twitter

«Loita de clases e represión franquista no mar (1864-1939)», de Dionisio Pereira, a clarificadora investigación dunha parte fundamental da nosa historia

23 Marzo 2011

Críticas,Crónica,Noticias

Onte presentouse na Libraría Couceiro de Santiago de Compostela Loita de clases e represión franquista no mar (1864-1939), de Dionisio Pereira, acto no que participaron Lourenzo Fernández Prieto, Manuel Bragado e o propio Dionísio Pereira. A noticia está amplamente recollida na prensa, tanto en Galicia Hoxe, El Correo Gallego, Xornal de Galicia e La Voz de Galicia.

O Galicia hoxe informa de que «o autor asegura que a ditadura franquista foi capaz de espallar con éxito unha visión que despolitizaba a represión, reducíndoa a cuestións como as loitas entre familias: “O mar é exemplo claro de agresión baseada nunha loita de clases que xa viña desde o século XIX, cun desenvolvemento da organización sindical e patronal dun nivel moito maior que o conxunto do Estado español. En realidade, a pesca era o único segmento estruturado da economía galega antes da guerra civil, cunha estrutura vertical desde a extracción á comercialización… Dado o peso económico e social do sector, é lóxico que xurdise esa loita de clases».

E o Xornal de Galicia subliña que Galicia liderou a evasión marítima no franquismo: «O 40% dos peiraos galegos rexistraron evasións marítimas entre 1936 e 1938, grazas a “unha verdadeira rede organizada” na que participaron máis de 80 embarcacións que permitiron a fuxida de numerosos galegos das gadoupas do franquismo, un fenómeno “sen parangón no resto do España».

El Correo Gallego publica unha longa crónica de Fran P. Lorenzo, que reproducimos:

Dionísio pereira vincula a forza do asociacionismo mariñeiro galego co asañamento represivo sufrido no 36

No monumental traballo de investigación de Dionísio Pereira, Loita de clases e represión franquista no mar (1864-1939) (Xerais, 2010) concorren varios logros, sinalados onte durante a presentación do volume na Libraría Couceiro de Santiago. O primeiro, o esforzo sistematizador que o libro acomete arredor de estudos anteriores, “froito dun esquema interpretativo -sinalaba onte o seu autor- da historia social da pesca contemporánea en Galicia”. O segundo, o de documentar, en palabras do profesor Lourenzo Fernández Prieto, coordinador do Proxecto Nomes e Voces, “a volta atrás de máis de cen anos” que supuxo, para un sector xa asimilado ao contexto europeo nos seus logros e crises, o triunfo en 1939 da sublevación militar. E un terceiro e fundamental que é a integración do relato da represión franquista, sobre os traballadores e traballadoras do mar, nun ciclo histórico máis amplo, determinado polo “inicio da industrialización e a modernización de todo o litoral galego” -sinalou Fernández Prieto- e polo nacemento dun forte tecido asociativo que polariza, fronte á patronal, o conflito de clases que este libro describe con singular coidado. “Esa represión -sinalaba onte Pereira- é indisociable do grao de organización e da loita de clases previa ao golpe militar de 1936″, unha acción militar que foi de especial crueza e asañamento, en resposta a esa rede humana que procuraba o reparto da riqueza e a consecución dun horizonte vital máis libre e igualitario.

Desmentindo atávicos prexuízos sobre o individualismo dos mariñeiros galegos, o economista e investigador coruñés lembrou que o seu estudo ten “rigor e veracidade, pero non é un libro neutral”, pois, como dixo, “foi concibido de e desde a memoria dos vencidos, dos traballadores do mar organizados”, con especial atención ao labor desenvolvido por centrais anarquistas como a CNT, e lembrando que “a memoria hoxe hexemónica é a da patronal pesqueira e conserveira, e a patronal sempre tivo quen lle escribira”.

Pereira, que documenta -froito da súa estreita colaboración co Proxecto Nomes e Voces-, as 75 evasións por mar que tiveron lugar desde os portos galegos entre 1936 e 1939, coa participación de 800 persoas, expresou a súa vontade de”resucitar un debate plural” sobre a memoria dun período, que o editor de Xerais, Manuel Bragado, vencellou ao republicanismo. Un rescate no que o editor inscribiu o labor da reformulada Colección Crónica da editora viguesa, con xa máis de cen títulos e novas liñas de publicación abertas.

Fran P. Lorenzo

Chuzame! A Facebook A Twitter

«O pintor do sombreiro de malvas», de Marcos Calveiro, seleccionado nos White Ravens 2011

Fóra de Xogo,Noticias,Premios

O pintor do sombreiro de malvas de Marcos Calveiro e ilustrado por Ramón Trigo foi seleccionado para a exposición The White Ravens 2011. Dende 1996 a Internationale Jugend Bibliothek de München selecciona, de entre os milleiros de libros publicados cada ano, 250 libros infantiles e xuveniles en máis de 30 idiomas e de uns 50 países para organizar a exposición The White Ravens que cada ano se inaugura na Fiera del Libro per Ragazzi de Bologna. Esta exposición acompáñase coa edición dun catálogo, en lingua inglesa, que contén as información bibliográficas e reseñas dos libros seleccionados.
Na certificación enviada a Xerais a Internationale Jugend Bibliothek manifesta:

«Pola calidade literaria de O pintor do sombreiro de malvas de Marcos Calveiro foi seleccionado para a exposición The Withe Ravens, 2011 que se organiza anualmente no marco da Fiera del Libro per Ragazzi de Bologna».

O pintor do sombreiro de malvas de Marcos Calveiro, gañador do Premio Lazarillo, 2009 e do Premio Fervenzas Literarias ao Mellor Libro Xuvenil 2010 foi publicado en abril do pasado ano 2010 por Xerais na colección Fóra de xogo e leva vendidas 3 edicións.

Sinose:
Un adolescente é enviado pola súa nai dende París a pasar cunha tía unha boa tempada na vila de Auvers. Durante aqueles días do verán de 1890, coñecerá a Vincent, un pintor que semella beberse a vida con cada violenta pincelada sobre o lenzo e do que durante sesenta e nove días se fará inseparable, acompañándoo no seu deambular polos trigais e na súa infatigable loita contra os convencionalismos da vida provinciana. Mais o mozo tamén descubriá o amor, coñecerá algúns misterios sobre o seu pasado e se enfrontará por vez primeira á morte, o que o obrigará a tomar unha decisión sobre o futuro que lle agarda.

Marcos Calveiro (1968), neto de feirantes taberneiros, vive en Vigo, onde desenvolve a súa actividade profesional como avogado. Deuse a coñecer como narrador coas novelas xuvenís Sari soñador de mares (2006) e Rinocerontes e quimeras (2007), a primeira traducida ao catalán e a segunda ao castelán e ambas as dúas moi ben valoradas pola crítica. En 2007 recibiu o XVIIIº Premio Ala Delta de Literatura Infantil por O carteiro de Bagdad, novela editada en galego e castelán, que logo recibiría o Premio White Ravens en 2008. Máis recentemente, mereceu o Premio Barco de Vapor de Literatura Infantil 2008 por O canto dos peixes (2008) e o Premio Lazarillo de Literatura Xuvenil 2009 e Premio Fervenzas Literarias ao Mellor libro Xuvenil, 2010 pola novela O pintor do sombreiro de malvas (Xerais 2010). En 2011 publica Lois Pereiro. Náufrago do paraíso (Xerais 2011). En Xerais Narrativa leva publicadas dúas novelas: Festina lente (2008) Premio da Crítica 2008 (narrativa), Premio Fervenzas Literarias ao Mellor Libro de Narrativa adultos, Autor do ano, 2008 e Premio Irmandade do Libro ao Mellor Libro Galego do Ano 2009 e Setteccento (2010). Como poeta publicou Cartas do terceiro día (2007), VIIº Premio de Poesía Concello de Carral. Mantén aberto o blog Alfaias http://alfaias.blogaliza.org.

Chuzame! A Facebook A Twitter

Crítica de Francisco Martínez Bouzas sobre «Aníbal Otero. Lingüística e política en España na Guerra Civil e no franquismo», de Xesús Alonso Montero

Blogs,Críticas,Crónica

Francisco Martínez Bouzas publica no seu blog Novonoites unha recensión crítica sobre Aníbal Otero. LingLingüistica e política en España na Guerra Civil e no franquismo, de Xesús Alonso Montero. Reproducímola integramente:


Aníbal Otero…«anucíuse de tristura e señerdade»

Dá cumprida noticia da vida de Aníbal Otero (1911 – 1974) este libro de Xesús Alonso Montero. Unha vida na que Esmoriz, o seu alter ego na novela do mesmo nome, sae da cadea, retorna á casa e alí, empregando o termo dialectal  que só se atopa no Vocabulario de San Jorge de Piquín, “anucíuse de tristura e señerdade”. Unha biografía imprescindible para entender a obra lingüística dun home moi pouco coñecido en Galicia, pero amplamente citado fóra da nosa terra polo seu labor no Atlas Lingüístico de la Península Ibérica, realizado desde o Centro de Estudios Históricos de Madrid nos días da Segunda República (1934 – 1935); polas súas enquisas lexicográficas en Galicia en no territorio portugués a partir de 1949. E mencionado sobre todo porque para eses investigadores e nas versións orais que circulan por Galicia, Aníbal Otero foi un mártir da Filoloxía durante a Guerra Civil. Unha biografía necesaria igualmente para comprender o traballo truncado polas adversidades da persoa que hoxe sería sen dúbida a maior autoridade en dialectoloxía e lexicografía de Galicia.

Asómome a esta obra de Alonso Montero coma un pagano, alleo ás tarefas lingüísticas, mais penso que esa condición non impide ler este libro, así como os outros cos que Xesús Alonso Montero ten documentado a nosa memoria histórica dos últimos cincuenta anos. Ler este libro con desconcerto, con emoción e cunha grande xenreira diante da barbarie e o infortunio do que foi vítima Aníbal Otero.

Como se dunha crónica novelada, e ao mesmo tempo atormentada, se tratase pero alicerzada nunha inxente documentación, Alonso Montero agasállanos cunha biografía paradigmática, dificilmente superable nos vindeiros anos. O estudo biográfico propiamente dito vén precedido por una cronoloxía, unha autoetopea, unha etopea e unha crestomatía  de xuízos sobre Aníbal Otero como lingüista, recolledor de romances, poeta e novelista. A continuación, unha primeira parte que nos traslada á orixe de Aníbal na aldea de Barcia (Ribeira de Piquín), fillo de solteira e pai atípico que nunca casou coa nai, malia os nove fillos que con ela tivo; os estudos e o inicio da súa carreira como dialectólogo, vencellado a Ramón Menéndez Pidal e a Tomás Navarro Tomás, dúas autoridades da Filoloxía Hispánica, na elaboración do Atlas Lingüístico de la Península Ibérica. As súas incursións na poesía e na narrativa, a novela Esmoriz fundamentalmente.  Unha segunda parte que Alonso Montero rotula como se dun cantar de cegos se tratase: a arbitraria detención en Portugal, en entrega aos sublevados franquistas en Tui, “ a súa indefensión e o seu calvario xudicial na Galicia dos vencedores,…onde se resumen as  lendas orais que circularon na posguerra, sobre  os motivos da condena a pena de morte; onde se examinan as 207 páxinas da Causa  809/36…”. As investigacións de Alonso Montero e sobre todo o seu acceso á causa xudicial desmontan de vez moitas lendas  e versións orais que sobre o proceso de Aníbal Otero circularon por Galicia. Aníbal Otero foi secuestrado pola policía salazarista  por escribir nun caderno as transcricións fonéticas das súas enquisas lexicográficas que interpretaron como a linguaxe críptica dun espía ao servizo da República. Transferido de inmediato aos militares españois rebeldes, foi condenado en consello de guerra, mais non a morte, senón a “reclusión perpétua”. Os cargos contra el non foron os signos do alfabeto fonético, senón outros, polos que o consideraron desafecto ao novo Réxime. Indultado  aos cinco anos, regresa a Barcia e foi alí onde “se anucíu de tristura e señerdade”. “Sin medios de investigación y lejos de toda biblioteca, yo lo único que puedo hacer es lo que hago: traballar os meus leiriños” (Carta a Otero Pedrayo, rexeitando o ofrecemento para escribir un resumo da gramática histórica do galego para a Historia de Galicia)

Colaborará, porén, na continuación do Atlas Lingüístico, investigando en pobos do norte de Portugal. Na súa comarca e noutras de Galicia recolle así mesmo material léxico. Elixido membro numerario das Real Academia Galega, Aníbal Otero, o lingüista – labrego, magoado e deteriorado psiquicamente e sen posibilidades de consultar nas bibliotecas, carece de azos para redactar o preceptivo discurso de ingreso.

Este é Aníbal Otero, un lexicógrafo galego de primeira magnitude que “non se esforza en emitir signos galeguistas de ningunha índole,… que responde en castelán a cidadáns galeguistas que lle escriben en galego”(páxina 308). A réplica á biografía coa que Alonso Montero remata o seu traballo, é un soño do que puido acontecer e non aconteceu, debido a tres datas fatídicas: o 5 de agosto de 1936 (detención, secuestro, incomunicación); o 5 de marzo de 1937 (consello de guerra no que o fiscal solicita a pena de morte); 9 de decembro de 1949 (nacemento do seu fillo cunha doenza incurable para a ciencia da época).

Francisco Martínez Bouzas

Chuzame! A Facebook A Twitter

Fran Alonso converte a poesía nun xogo: entrevista co autor de «O meu gato é un poeta» en Radiofusión

Entrevistas,Infantil,Radio

Radiofusión, as Emisoras Municipais Galegas, realizou onte unha entrevista a Fran Alonso con motivo da publicación do seu libro O meu gato é un poeta, entrevista que abre na web da cadea de emisoras baixo o título de «Fran Alonso converte a poesía nun xogo». A entrevista, que pode escoitarse en mp3, aborda a realización do libro, do disco e da web do libro que o autor vigués publicada na colección Sopa de Libros.

A entrevista pode escoitarse en mp3 Picar no enlace mp3

Chuzame! A Facebook A Twitter

«Modesta proposición e outros ensaios», de Lois Pereiro, novidade do mes de marzo

Autores,Clásicos,Novidades

O libro Modesta proposición e outros ensaios, de Lois Pereiro é unha das novidades de Xerais do mes de marzo. Este libro se une aos outros dous, xa publicados, sobre o autor das Letras Galegas 2011.

A Modesta proposición para renunciar a facer xirar a roda hidráulica dunha cíclica historia universal da infamia, así como os artigos e entrevistas incluídos nesta edición, son un testamento claro do pensamento e das posturas literarias e vitais de Lois, e rachan os dous principais tópicos sobre el. Un, o que o cualifica unicamente como poeta. O outro, o do seu malditismo. E reafirman o compromiso radical de Lois Pereiro coa literatura e co mundo no que vivía. «Canto peores sexan os tempos que vivamos, máis falsa será a inxenuidade, menos inocente a indiferenza, e máis cómplice non comprometerse», reclamaba na Modesta proposición.
Este ano en que se lle dedica o Día das Letras Galegas, Lois Pereiro faría 53 anos e sería un dos poetas de referencia. De feito éo, a pesar de que, ata este ano, unicamente tiña publicados dous poemarios e un terceiro póstumo, esgotados ou difíciles de atopar. Cento e pico poemas chegáronlle para ser a un tempo unha das voces máis innovadoras da lírica galega de finais do século XX e, como aventurou Manuel Rivas xa en 1993, o clásico que ten a literatura galega sen sabelo.

Chuzame! A Facebook A Twitter

Presentación de «En castellano no hay problema», de Carlos Callón, o próximo luns en Lugo

22 Marzo 2011

Crónica,Presentacións

O libro En castellano no hay problema, de Carlos Callón, será presentado o próximo luns 28 en Lugo. O acto, organizado pola Mesa pola Normalización Lingüísitica, terá lugar ás 20,00 horas no Centro Social Municipal Uxío Novoneyra (Rúa Quiroga Ballesteros, 1) e contará coa participación do autor e da escritora Marica Campo.

Chuzame! A Facebook A del.icio.us A Technorati A Fresqui A Menéame A Digg A Reddit A Twitter A MySpace A Barrapunto A Google

Chuzame! A Facebook A Twitter

Crítica de Xosé Manuel Eyré en A Nosa Terra sobre novela «Bilbao-New York-Bilbao», de Kirmen Uribe

21 Marzo 2011

Críticas,Narrativa

O crítico Xosé Manuel Eyré publicou en A Nosa Terra unha recensión crítica sobre a novela Bilbao-New York-Bilbao, de Kirmen Uribe, novela gañadora do último Premio Nacional de Narrativa 2009, do Premio da Crítica 2008, do Premio da Fundación Ramón Ruibal 2008 e do Premio do Gremio de Libreiros de Euskadi 2009.A maiores, nos últimos días, X. M. Eyré realizou no seu blog algunhas anotacións sobre a lectura da novela. Reproducímos a continuación a recensión de A Nosa Terra:

Uribe, viaxe ao interior da novela

Non paga a pena facer reconto dos máis senlleiros títulos que contan unha historia a base de pequenas historias, a non ser para reivindicar e poñer en valor a importancia do pequeno dentro do grande… desde Homero a hoxe, pasando pola Biblia.

Lendo a Kirmen Uribe non me quedou outra que lembrar a Álvaro Cunqueiro, elegante e sensíbel narrador que desde o ficticio/marabilloso/fantástico reflexiona sobre o real. Non só a el, tamén a Ánxel Fole, máis apegado ao real desde o que potenciaba o misterioso (e, se cadra, marabilloso) de xeito retroalimentador. En definitiva, non pode un deixar de lembrar os grandes narradores de historias pequenas, na súa xusta dimensión, sen esquecer, por suposto o mesmo Bernardo Atxaga (Obabakoak). Nin, tamén por suposto, a última de Marilar Aleixandre: O coitelo en novembro.

Esas historias pequenas permítenlle ao autor unha variedade de rexistros intencionais que volven a obra estupendamente polisémica, e tamén permite tocar a emoción do lector desde múltiplas xeografías temáticas. Sendo, ademais, que esas emocións multiplican o seu valor segundo unhas se van sumando a outras, de xeito e maneira que esta segunda sobredimensión potencia, á súa vez, a primeira… e non queda outro remedio que cualificar o resultado como engaiolante. Sendo, ademais, que Uribe dispón esas múltiplas historias de xeito moi intelixente. Xa no inicio sinala moi ben o propósito: a viaxe Bilbao-Nova York vai ser tamén unha viaxe entre a realidade e a ficción, co seus valores, pasando polo azar, as rupturas con estados anteriores, o sempre presente valor das palabras (da lingua), como somos descoñecedores dos demais, como tantas veces non chegamos nin a imaxinar a razón das cousas, a distancia e o mito, a forza da arte, a lembranza, o misterio ao descoñecido e o medo que adoita inspirarnos, a realidade dos creadores de ficción ou da creación de beleza, a beleza e os mitos da creación (e como froito da paixón e a dedicación), o valor do detalle…

De xeito que cada historia ilumina o anterior, explica no posíbel, nace da súa interpretación, abre o universo semántico da novela, nunca o pecha. Con toda naturalidade. Sen afán pretensioso de culturalismo pedante, o narrador principal é como un atento compañeiro de viaxe.

Engaiolante por que así non mentimos, xa que debaixo dese cualificador en realidade agachamos unha realidade poliédrica sobre a que nos resulta certamente complicado estabelecer priorizacións ou salientar unha cousa sobre outra. Porque toda individualización é mentireira, inxusta.

Unha cousiña, nunha obra así non hai lugar a esmorecementos narradores. Para que funcione hai que evitar que o ánimo do lector decaia, e para iso débese manter sempre o nivel narrativo ou aínda perfeccionalo. Aspecto este moi importante e coidado por Uribe.

Concretamente, o autor, nesta viaxe entre o fantástico (ficticio) e o real parte desde posicións máis próximas ao real, explora desde o real, mentres Cunqueiro partía desde o ficticio, partía da ficción e creaba outra realidade ficcional na tentativa de explicar (se) e entender o real. A viaxe máis económica que o home pode imaxinar, absolutamente de balde. O cinema e adláteres non son máis que sucedáneos do que a nosa mente é capaz de argallar. A viaxe máis económica e tamén a máis produtiva e engaiolante.

Viaxe a onde? É o de menos. Viaxe á novela. Viaxes ás novelas, a todas as novelas en pequeno que se contan no interior, cunha escrita de estilo simple, que a verdadeira complexidade da literatura non é a formal senón o contido.

Viaxe a onde? Viaxar é o imprescindíbel.

Xosé Manuel Eyré

Chuzame! A Facebook A Twitter

Crítica de Ramón Nicolás sobre «Poesía completa» de Lois Pereiro e «Lois Pereiro, náufrago do paraíso», de Marcos Calveiro

Autores,Clásicos,Fóra de Xogo

O crítico Ramón Nicolás publicou o pasado sábado no suplemento Culturas, de La Voz de Galicia, unha recensión crítica sobre Poesía completa de Lois Pereiro, en edición de Ana Acuña, e sobre Lois Pereiro, náufrago do paraíso, de Marcos Calveiro. A recensión pode lerse tamén no seu blog. Reproducímola integramente:

E a loia segue o seu voo

Seguen a ocupar os andeis das novidades editoriais as publicacións derivadas da celebración do Ano Pereiro. Asoman aínda outros traballos de diverso carácter e orientación, como os que se agardan de Daniel Salgado, Antón Lopo ou Iago Martínez entre outros, mais entrementres circulan xa estas dúas entregas que a continuación se presentan.

O PEREIRO MÁIS HUMANO

Marcos Calveiro ofrece, así pois, en Lois Pereiro. Náufrago do paraíso unha vizosa revisión dos aspectos vitais e artísticos de Lois Pereiro. E había tempo que un non lía un exercicio biográfico que, rexido polo principio da sinxeleza, estivese gobernado por unha estrutura tan orixinal que, talvez por riba doutras posibles consideracións, contaxia unha enorme sensibilidade respecto do biografado e do seu legado literario.

Sinxeleza, non sempre doada de conseguir, que de certo é resultado dun traballo intenso de expurga e priorización do realmente substantivo que se obtivo de  lecturas, interpretacións, consulta de documentos e testemuños orais. Esta materia prima xa modificada conduce o lector por un exercicio de iluminación das diferentes estancias vitais de Lois Pereiro, articulándose a través de vinte e dous breves capítulos,  e aquí radica a súa orixinalidade,  que se presentan coma se fosen vinte e dúas escenas dun falso guión cinematográfico que afonda, reconstrúe e describe verosímiles situacións evocadas, poboadas sempre de personaxes tanxibles. O recurso, que sería tan querido ao biografado pola súa manifesta cinefilia, permite asemade certo distanciamento respecto do relatado, aínda que nunca non oculta a especial sensibilidade con que calquera capítulo é tratado.

Fóra, así pois, da escolla representativa de momentos clave dunha biografía, o libro de Calveiro posúe valores engadidos como son tanto o de reconstruír, mesmo emocionalmente, toda unha vida como o de rescatar moitos elementos e fíos soltos, agora anoados, tirados do faio da memoria familiar –esas “torres que o sostiveron” en feliz expresión do biógrafo- e de persoas próximas do universo pereiriano, e todo suturado cunha prosa áxil, coidada, visual e efectiva. Pouco máis se pode pedir a un libro que, ademais, incorpora unha útil cronoloxía e mais unha breve escolma poética do autor.

PARA LER TODA A SÚA POESÍA

E para completar, ou iluminar, a anterior achega talvez nada mellor que complementala cun exercicio ineludible como é a lectura, ou relectura, da palabra herdada do poeta. Con este obxectivo, Edicións Xerais de Galicia, da man da profesora Ana Acuña, integra en Poesía completa a totalidade dos textos poéticos de Lois Pereiro, incorporando nun único volume tanto o póstumo Poemas para unha Loia, como os Poemas 1981/1991 e a Poesía última de amor e enfermidade, alén doutros cinco textos soltos tirados das revistas Luzes de Galiza e Anima+l, xunto con senllos prólogos que acompañaban o primeiro dos poemarios recuperados que asinaron no seu día Manuel Rivas e Manuel María.

A proposta, acaidamente introducida e editada de xeito respectuoso coas edicións orixinais, permite deste xeito obter unha visión global, completa e integradora que, abofé, posibilita unha vez máis acceder a ese mundo literario, persoal e singular, que Lois Pereiro deixou espallado nestas publicacións. Unha construción poética que é un retrato contemporáneo e fresco do noso tempo, poboado por infinidade de referencias literarias, musicais e cinematográficas. Nos poemas hai espazo para resonancias esgazadoras en ocasións, e sempre emitidas desde  fondas raigames universalistas e de xinea propia, con multitude de claves actuais que deben converterse nunha invitación explícita para compartir e espallar, sobre todo entre lectores máis novos que han descubrir unha voz que lles fala directamente, ao cerebro e ao corazón.

Ramón Nicolás

Chuzame! A Facebook A Twitter

Crónica de H. Pena sobre dous dos libros de Xerais en torno a Lois Pereiro: a «Poesía completa» e «Lois Pereiro, náufrago do paraíso»

Autores,Clásicos,Fóra de Xogo

O Xornal de Galicia publicou unha crónica de H. Pena sobre dous dos libros que Xerais en torno a Lois Pereiro: a Poesía completa, en edición de Ana Acuña, e Lois Pereiro, náufrago do paraíso, de Marcos Calveiro, publicado en Fóra de Xogo. A maiores, nos próximos días distribuirase nas librerías a obra ensaística de Lois Pereiro baixo o título Modesta proposición e outros ensaios e, posteriormente, a biografía Lois Pereiro. Vida e Obra escrita por Iago Martínez. Reproducimos integramente a información do Xornal de Galicia referida aos dous primeiros títulos:

Xerais reúne a poesía de Lois Pereiro
A editorial galega lanza dous textos que, de xeito ben diferente, xiran en torno ao universo do poeta protagonista do Día das Letras Galegas
Con motivo do nomeamento de Lois Pereiro como protagonista do Día das Letras Galegas 2011, estase a producir unha profusión de títulos co poeta monfortino como protagonista. A editorial Xerais vén de lanzar dous volumes que, de xeito ben diferente, xiran en torno ao universo de Lois Pereiro. Trátase da biografía novelada de Marcos Calveiro, Náufrago do paraíso, e da Poesía completa de Pereiro, reunida por primeira vez pola profesora e investigadora Ana Acuña.

En Náufrago do paraíso, Marcos Calveiro novela a vida do poeta, estruturando unha “falsa biografía” do autor como se dun guión de cine se tratase. O seu responsable explica para Xornal que foi “toda unha honra” para el escribir este libro. “Sempre fun un gran seguidor e admirador de Lois Pereiro, pero, pese a iso, tiven que investigar e indagar moito, porque penso que a personaxe requiría algo distinto da típica biografía”, sinala.

Con respecto á estrutura do texto, Calveiro indica que o libro “parte dunha anécdota real” para logo trazar un percorrido “ficticio” sobre a vida de Lois Pereiro. “Eu recréoo á miña maneira e son as miñas palabras as que poño en boca de personaxes reais”, apunta. Cabe destacar que esta biografía vai máis aló da vida do propio Lois, “chegando até o ano 2010, no momento en que se lle nomea como protagonista do Día das Letras”.

Outra das peculiaridades do traballo de Marcos Calveiro é que se trata dunha obra dirixida ao público xuvenil –“que grazas á súa estrutura podería incluso ser representada por escolares”–, non obstante, o seu responsable precisa que “realmente é un libro para todo tipo de públicos”.

O autor afirma que “non tería feito este libro” de non ser un gran admirador do de Monforte. “Dende a primeira vez que abrín un libro seu caín rendido ante a súa poesía. Lois representa a modernidade e, pese á distancia xeracional, tivemos problemas e sentimentos similares”, di Calveiro.

Por último, e cuestionado acerca de se hai hoxe algún escritor que se achegue ao espírito punk de Pereiro, Marcos Calveiro responde que “a súa inexistencia pode ser reflexo da sociedade, se non os hai é seguramente porque non os esixe”.

TODO LOIS PEREIRO

Por outra banda, a investigadora e profesora da facultade de Ciencias da Educación de Pontevedra, Ana Acuña, reuniu as obras completas de Lois Pereiro nun mesmo volume. 
Así, Acuña compendia os poemas que Pereiro publicou na revista Loia, no libro Poemas 1981-1991 e en Poesía última de amor e enfermidade. Ademais, a profesora rescata outros textos do poeta, como Nostalxias siamesas, un poema asinado polo propio Pereiro e Piedad Cabo que foi publicado no magazine Luzes da Galiza.

Para finalizar, o volume inclúe tamén outros dous textos de Manuel María e de Manuel Rivas –Xustificación e O viaxeiro que non se detivo na derradeira estación– que abren o libro póstumo Poemas para unha Loia.

H. Pena

Chuzame! A Facebook A Twitter

«Aínda hoxe un home cun comportamento nefasto cara á súa familia pode ser moi ben considerado a nivel público» di M. X. Queizán arredor do seu libro «Mary Wollstonecraft Shelley e a súa criatura artificial»

Autores,Críticas,Ensaio,Noticias

A xornalista M. Dopico dedicoulle esta fin de semana no xornal Galicia Hoxe unha crónica ao libro Mary Wollstonecraft Shelley e a súa criatura artificial, de María Xosé Queizán, así como a súa autora. Reproducimos a información íntegra a continuación:

Vencer a morte, devolver a vida

María Xosé Queizán debulla as circunstancias nas que naceu o «Frankenstein» de Mary Shelley

A arela de vencer a morte, devolver os seres queridos á vida. E a necesidade de amar e de ser amado e a dor que causa o rexeitamento social do diferente. Son, segundo María Xosé Queizán, alicerces do Frankenstein, a novela pola que é máis coñecida Mary Shelley. A escritora galega desentraña en Mary Wollstonecraft Shelley e a súa criatura artificial todos os factores que explican a creación deste famoso personaxe por unha autora que se debatía “entre a herdanza ilustrada e racionalista e o ambiente romántico”.

A obra, un ensaio con ronsel de novela, afonda non só na figura de Mary Shelley e a súa familia, senón no contexto histórico e en especial no escenario intelectual da época: científicos, artistas… “Foi un traballo de moitos anos. Sempre me interesou moito o Frankenstein de Mary Shelley. Levo moito tempo recollendo material e, si, documenteime moito. O obxectivo é explicar como xorde unha novela tan fantástica, da man dunha escritora tan nova, que ademais tivo unha vida tremenda. Súa nai morreu no parto dela, perdeu fillos, a irmá suicidouse… e a súa novela foi un xeito de optar pola vida, de crear vida ante tanta morte”, indicou Queizán.

Mary Shelley era filla de Mary Wollstonecraft, a autora de Vindicación dos dereitos da muller, un texto fundacional do feminismo. Unha muller que cuestionou xa a distinción entre o público e o privado, adiantándose a Simone de Beauvoir na crítica do mito da maternidade. Como a súa filla, tratou de manter a súa autonomía, aínda que para iso tivese que a contracorrente das convencións sociais. “Mary Shelley fuxiu con Percy Shelley sendo moi nova, e non casaron ata que morreu a muller del. Ela non quería casar, pero el pensou que así podería quedar cos fillos. Ela enfrontouse á sociedade totalmente. Escribía nesa soidade…, como o fixo Rosalía. Rompeu con todo, e morréronlle varios fillos, tivo abortos… a causa do xeito de vida romántico que levaban, sempre viaxando…”, engadiu.

Mary, que era unha persoa interesada nos avances científicos, sabía, deste xeito, que a criatura da súa novela non podía ser un ser humano máis, porque a sociedade non o admitiría nun tempo no que a Igrexa reivindicaba, como agora, para Deus a orixe da creación. “Ela sabía que iso non sería aceptado nin polos seus propios compañeiros. Por iso a criatura do doutor Frankenstein só podía ser un monstro. Hoxe a Igrexa segue a defender o mesmo, e preocúpase máis por un óvulo no útero dunha muller que pola muller mesma”, sinalou.

O libro pon de manifesto tamén a contradición entre os elevados ideais dos románticos e o abandono dos seres queridos que ás veces a entrega ós mesmos supoñía. “Iso pasa aínda hoxe”, comenta Queizán. “A figura do pai coidador é moi recente. E aínda hoxe un home cun comportamento nefasto cara á súa familia pode ser moi ben considerado a nivel público”. A dicotomía, e á súa vez a convivencia, entre paixón e razón, nas mesmas persoas, é outro dos alicerces da tese formulada polo ensaio.

DATOS

A proposta para a RAG “non me preocupa, chega un pouco tarde”

Queizán foi proposta desde o Concello de Vigo, co posterior apoio doutros concellos e das sinaturas de 400 persoas, para ocupar unha das vacantes da Real Academia Galega. Sobre esta cuestión, comenta que “estou disposta a denunciar, claro, a pouca presenza das mulleres nas institucións. A RAG tivo que recibir a proposta de fóra. E no aspecto personal non é un tema que me preocupe. Xa é un pouco tarde, aínda que asumiría a responsabilidade xa que así o propuxeron os concellos e toda a xente que asinou”.

OPINIÓNS

A Lei de Familia, “volta atrás”

Queizán apunta no libro cuestións como a desigualdade da muller no mundo laboral ou doméstico. “A Lei de Familia é unha volta atrás. E ademais isto repercute moito na sociedade”, opina.

Volve o discurso da lingua bonita

O seu libro A muller en Galicia, no que establece un paralelismo entre a opresión da muller e da lingua galega, volve estar moi de actualidade. “O que se infravalora preséntase como algo fermoso…”, comenta.

M. Dopico

Chuzame! A Facebook A Twitter

«Chegamos despois a unha terra gris», de Raúl Dans, novidade do mes de marzo

Biblioteca Dramática Galega,Novidades,Teatro

O libro Chegamos despois a unha terra grisi, de Raúl Dans é unha das novidades de Xerais do mes de marzo. Trátase do Premio Álvaro Cunqueiro para textos teatrais 2010, que Xerais coedita con AGADIC.

Raúl Dans fai un retrato desapiadado dun núcleo familiar en descomposición, en cuxo centro está Helena, esposa e nai, presa da insatisfacción e a amargura, ante o reto de afrontar unha batalla contra o destino mentres todo o seu universo se derruba.
Teatro de personaxes, da palabra como arma, da trama como revelación. Velaquí un drama de feitura clásica poboado de perdedores e antiheroes modernos, mulleres e homes na busca do obxectivo máis lexítimo do ser humano: a conquista da felicidade.
As relacións de parella, entre pais e fillos, os vencellos que nos unen ás persoas, a natureza deses vínculos e as súas escravitudes, o inexorable paso do tempo, as frustracións, o fracaso e as débiles esperanzas que nos manteñen con vida.

En Chegamos despois a unha terra gris hai tamén unha reflexión sobre a verdadeira identidade das persoas, sobre ese ser desprezable que aniña en cada un de nós, ese ser que nos emperramos en negar, pero que somos, en realidade, máis que aquel outro que quixeramos ser ou aparentamos ser ante os demais.
Algunhas historias pretenden iluminar as zonas escuras da alma humana.

En palabras do propio autor, Chegamos despois a unha terra gris penetra nesas zonas escuras para perderse nelas.

Chuzame! A Facebook A Twitter

Presentación de «As palabras que move o mar», de Xaime Toxo, en Pontevedra

Narrativa,Presentacións

O Ateneo de Pontevedra e Edicións Xerais de Galicia presentarán  o vindeiro xoves 24 o libro de relatos As palabras que move o mar, de Xaime Toxo. O acto, que terá lugar ás 20:00 horas no auditorio do edificio Café Moderno de Pontevedra (Centro de Maiores Novacaixagalicia), contará coa participación de Ramón Rozas (xornalsta e crítico de arte), Antón Sobral (artista plástico), Marta Quinta (intérprete de harpa celta e cantante) e o director de Xerais, Manuel Bragado.

Chuzame! A Facebook A Twitter

Crítica de Francisco Martínez Bouzas sobre «O bebedor de rakia», de Xesús Manuel Marcos

18 Marzo 2011

Blogs,Críticas,Narrativa

O crítico Francisco Martínez Bouzas publica no seu blog Novenoites unha recensión sobre O bebedor de rakia, de Xesús Manuel Marcos. Reproducímola integramente:

Desmitificación das misións humanitarias

Xesús Manuel Marcos, o autor desta novela, O bebedor de rakia,  semella ter unha manifesta querenza polos personaxes perdedores. Así acontecía nos relatos das súas dúas entregas que teñen como marco imaxinario a Esperante, ese lugar fantasmal, morada onde a morte acostuma ganar sempre e os seus moradores soen ser presentados case que sempre nos momentos das súas derrotas.

Coa lembranzas daqueles contos, cicelados con grande eficacia, con tramas con moita gordura diexética e unha literaturiedade  envexable, achégome a esta súa última entrega, unha novela de non moitas páxinas, pero de grande intensidade. Seguramente que este relato de Xesús Manuel Marcos é un dos primeiros que se mergullan de cheo, e sen cadeados na pluma, nas interioridades das misións de paz, no que de verdade acontece nesas misións así chamadas, nas que ten participado desde hai anos o exército español. A novela ofrece unha imaxe moi realista da forma na que se desenvolven esas intervencións do exército español, motivadas moitas veces por urxencias non humanitarias senón políticas – como tal, acadar unha cadeira no Consello de Seguridade da ONU – e ateigadas de mentiras, actitudes mesquiñas e, sobre todo, dunha incontable cantidade de odios, crueldade, aldraxes, brutalidades… que os tafures da propaganda oficial saben disimular.

Se todas as guerras acostuman deixar amargas herdanzas de síndromes nos que nelas participan, as guerras “humanitarias” (o sen sentido desta palabra é evidente falando de guerras), non son unha excepción. E esa é, na miña estima, a mensaxe desta novela.

O relato de Xesús Manuel Marcos aborda  as pegadas que a participación das tropas da misión española na guerra de Bosnia deixou nun soldado profesional que actuou na mesma durante sete meses. A estrutura da novela descansa sobre a alternancia de dúas voces que tiran dun so fío narrativo. A do protagonista que, quince anos despois, e nun memorable monólogo interior no silencio espeso do calabozo, lembra as feridas do corpo e as da alma recibidas en Bosnia. As primeiras non se encetan, as segundas non sollan xamais. E a voz dun narrador omnisciente  que sutura a súa  experiencia “bélica – humanitaria” cun presente de desencanto, fracaso, desexos de autodestrución, violencia que perdura anos despois do regreso daquel inferno. Mentres espera sentado no calabozo a que o suban perante o xuíz, aquel mozo que nos Balcáns cumpriu vinte anos, retrocede no tempo  nun soliloquio, que semella dirixido a súa irmá, o único membro da familia que lle dá agarimo. E na súa mente estoura todo o horror do que, en misión de paz, foi testemuña: os leiróns, gordos como coellos, devorando corpos nas beirarrúas de Mostar e Saraxevo, a muller que guinda o naipelo acabado de parir pola súa filla adolescente ás frías augas do río Neretva, o primeiro miliciano que mata, o odio contaxioso que percibe por todas partes, unha guerra que é vista como un inmenso mercado no que se poxa a vida e a morte e do que non se fala nos xornais. Finalmente, a rakia, esa augardente  de herbas de corenta graos “que era como unha granada anticarro lanzada á blindaxe do cerebro”  e que remata por destruílo, converténdoo nun bébedo ata que toca fondo e proxecta a súa  autodestrución  sobre a propia familia.

Penso que Xesús Manuel Marcos desenvolve estre proxecto literario con gran valentía e sen ningunha rémora no tratamento dun tema no que se afasta do politicamente correcto. Cómpre salientar o realismo e a verosimilitude coa que describe o horror do que está tinguido ese escenario dos Balcáns e que vai destruíndo o protagonista. O estilo da súa prosa é moi elaborado. Algún erro gramatical non empece que se deba rexistrar no haber da novela o emprego dunha grande riqueza léxica, vizosa e xenuinamente galega (endoutro, xalundes, asura, filandón…), cada vez más ausente do galego literario. Unha razón engadida para gorentar con esta novela.

Francisco Martínez Bouzas

Chuzame! A Facebook A Twitter

Crítica de Manuel Rodríguez Alonso sobre «As palabras que move o mar», de Xaime Toxo

Críticas,Narrativa

O crítico Manuel Rodríguez Alonso publica no seu blog Bouvard e Pécuchet unha recensión sobre As palabras que move o mar, de Xaime Toxo. Reproducímos os principais parágrafos:

Nova achega ao relato breve

Xaime Toxo ofrécenos neste volume catro narracións breves que teñen como elemento común, agás a derraderia, o desenvolvemento en vilas mariñeiras e nun período temporal que abarca desde o remate dos cincuenta-sesenta á metade dos setenta do pasado século, polo que, dalgún xeito, podemos estar ante unha memoria xeracional dos nados na primeira parte da década dos cincuenta, que eran mozos universitarios cando se produciu a morte de Franco.

O primeiro dos relatos, “O alento das pedras”, ten unha estrutura cirucular, pois comeza co desenlace. A morte do pai de Berta provoca que esta, mentres espera no tanatorio a incineración do pai en conversa co seu amigo Pablo, retroceda no tempo e lembre os aspectos máis rechamantes da súa infancia-adolescencia. Polos indicios ou información non elaborada que aparece neste relato (a chegada do primeiro televisor a Esteiro, a morte de Kennedy…), sabemos que os feitos acontecen no remate dos cincuenta ou nos primeiros anos dos sesenta. É o marco temporal máis recuado dos catro relatos. Neste texto o autor mestura de xeito acertado o realismo co mundo do soño e ata da fantasía cando a nena Blanca vive as experiencias do pai ao entrar no seu corpo ou soñar o que fai o pai.

O segundo relato, “Cartografías”,  transcorrre basicamente arredor dos momentos previos e posteriores á Revolución portuguesa de 1974. Repítese a mesma estrutura circular, posto que se nos conta como se produciu o encontro e ruptura da parella formada por Carlos e mais Clara, mais partindo do desenlace. Este texto pode lerse tamén como unha memoria xeracional dos universitarios nados entre 1950-1955, que viviron os últimos tempos do franquismo como estudantes en Santiago. A min paréceme unha miguiña tópico o desenvolvido sobre esta xeración, desde a música ás lecturas, ou mesmo a historia da prostituta brasileira Clara. Non obstante, os que vivimos aqueles anos e pertencemos á xeración do propio autor e dos personaxes, lemos con gusto o texto, aínda que, como dicimos, caia ás veces no tópico.

O terceiro dos relatos, “A casa dos alicerces mariños”, reitera de novo a devandita estrutura circular. A morte do adolescente Rubén, nun accidente de autobús, fai que o seu pai rememore a relación con Marta, así como con Luísa e Pedro. De novo irrompe a memoria xeracional coa historia de Pedro e a súa adicción á heroína, que rematará por producirlle a morte. O autor está a lembrar as primeiras vítimas da droga en Galicia, precisamente dentro da súa propia xeración.

O cuarto dos relatos difire dos outros tres en que non presenta estrutura circular nin transcorre nunha vila mariñeira, senón no Chile da represión de Pinochet. O narrador é un alfil dun xogo de xadrez propiedade dun neno xudeu que tivo que fuxir dos nazis a Chile e que remata asasinado polos esbirros de Pinochet, por comunista, xudeu e homosexual. É unha boa narración para ser utilizada nas clases de Secundaria e Bacharelato de distintas materias para que o alumnado vexa ás claras o que foron os nazis e mais as célebres ditaduras do Cono Sur nos setenta.

(…)

Ler a recensión completa.

Chuzame! A Facebook A Twitter

Artigo de opinión de Alfredo Conde sobre «Xuvia-Neda», de Vicente Araguas

Artigos literarios,Críticas,Narrativa

O escritor Alfredo Conde dedicoulle a súa columna de onte en El Correo Gallego ao libro Xuvia-Neda, de Vicente Araguas. Reproducímolo integramente:

Xuvia-Neda

ÁS VECES fálolles de libros. Hoxe tamén. O que dixemos onte verbo das comidas, dos sabores que as definen, dos arrecendos que liberan e de cómo, todo elo conxuntado, fai de nós a xentiña que somos, sen remedio, todo elo, é aplicable ós nosos libros. Eles son como son gracias a nós, pero nós somos como somos tamén gracias a eles. ¿Ou é que pensan que sen Cunqueiro ou Valle-Inclán, sen Otero Pedrayo ou Rosalía non seriamos outra xente algo distinta da que somos? Pois non lles caiba a menor dúbida. O nosos escritores nútrense do común imaxinario colectivo, pero este depende de cómo os escritores o reinterpreten ou mesmo axuden a crealo a forza de verdades que, antes de seren consideiradas por eles, permanecían agachadas nos máis íntimos interiores da nosa alma colectiva. Espero que os convencidos da existencia dunha alma individual non nos han negar a existencia destoutra e colectiva que, malia que a moitos lles doa, se manifesta sempre, na historia dos nosos literatos, ben nunha lingua, ben noutra, pois as dúas xa son nosas e, quen pense o contrario, o mesmo está a negar a realidade. En todo caso, alá el. Pois ben, ó regresar de poir aí adiante, din en facer o que lles contei onte, como primeira medida; e máis en botar man dun libro, como segunda. E isto é o que me propoño lles contar agora.

O libro é Xuvia-Neda, da autoría de Vicente Araguas. Crín que xa lles falara del e resulta que non, que non o fixen, senón que avisei que ía facelo pero incumprín o con tanta alegría afirmado. Non estou moi certo de que isto sexa así exactamente pero, como o libro é moi bo, non vai pasar nada por que o afirmemos de novo. Outra cousa sería se fose malo, xa me entenden e non fará falla que me explique.

Araguas é dos poucos escritores vivos que escribe dun xeito inconfundible. A isto antes dicíaselle ser dono dun estilo propio e era moi valorado. Agora éo menos. Dende que é a masa, na súa versión mercado, quen dicta os gustos e os estilos a xentiña só ten un e así anda a cousa. Araguas ten o seu e é tan de agradecer como estes textos cheos de ironía e sarcasmo, si, pero tamén de lúcida tenrura; tamén dun lirismo que pode dar fin co ruido dunha banqueta arredada non se sabe se dun couce tremendo ou dunha evidencia ocultada.

Xuvia-Neda é un libro como aqueles cos que antes se estreaban non poucos escritores galegos e que nesta ocasión serve pra que Araguas nos dea unha lección de sabedoría literaria levándonos a través de sentementos que críamos definitivamente arrumbados no interior de nós mesmos pero que, coa lectura demorada do seu libro, aboian tal cal a idade nolos fora depositando nas nosas instancias e estancias íntimas. Quen xa o limos faremos ben en tornar á súa lectura e quen non lera nunca este Xuvia-Neda editado por Xerais fará moi ben en lelo por primeira vez. Seguro que, á volta duns anos, tamén ha facer ben se o retira do andel da biblioteca pra relelo a modo, tal e como acabo de facer eu, agora mesmo, antes de me poñer a lles escribir a vostedes coa recomendación que xa queda feita.

Alfredo Conde

Chuzame! A Facebook A Twitter

«A Ribeira Sacra. Guía Práctica», de Manuel Garrido, en Galicia Hoxe e El Correo Gallego

Guías_de_viaxe,Natureza

A guía de vixe sobre a Ribeira Sacra, A Ribeira Sacra. Guía Práctica, escrita por Manuel Garrido, ocupou onte a atención dos xornais Galicia Hoxe e El Correo Gallego. A información de El Correo Gallego pode descargarse en pdf. Reproducímos o texto, escrito por Xabier Sanmartín, de Galicia Hoxe:

A natureza xenerosa

A paixón pola Ribeira Sacra levou a Manuel Garrido a escribir unha guía sobre a rexión que se converteu nun dos éxitos editoriais da tempada

Manuel Garrido e o autor do libro A Ribeira Sacra, guía práctica, manual de 312 páxinas editado por Xerais cu­xa edición conxunta en galego e castelán xa superou o teito dos 3.500 exemplares vendidos. Vinculado por parte de pa­dre a Xunqueira de Espadañe­do, Garrido é desas persoas que percorre quilómetros sen te­mor a deterse alá onde a súa marcha é freada por algo que chama a atención, xa sexa unha paisaxe ou un monumento.

“Gústame viaxar e son un namorado da Ribeira Sa­cra…”, di para explicar por que emprendeu o esforzo que desem- bocou neste volu­me. “Ó empezar o proxecto sempre tratei de pórme na pel dos visitantes, achegando información útil, con sentido práctico, algo que case ningunha guía sobre a zona achegara ata agora”.

Infinidade de fotografías, ma­pas, datos, apuntamentos históricos, teléfonos, webs, enderezos, curiosidades e rueiros, sal­pican unha publicación organi­zada en catro apartados: A Ribeira sacra dos moste­rios e o viño; Como chegar; Os Peares; e… Rutas, área que a su­pón o 80 por cento da guía, onde se detallan as carac­terísticas, servizos e historia que completan a información turística e monumental propia de cada un dos once perco­rridos propostos.

“A Natureza foi moi xenerosa coa Ribeira Sacra, así que o home ten pouco que facer, iso si, convén sinalizar mellor algúns lugares, lograr que os habitantes su­ban a súa autoestima e mellorar algo o sector servizos aínda que agora mesmo hai unha ampla e variada oferta. Doutra banda, moitas igrexas están pechadas e conviría buscar un siste­ma para que abran, iso refor­zaría o atractivo da zona, que xa de seu é moito”.

Namorado a nivel “senti­mental”, ese paraíso consentido polas ribeiras do río Sil e do Miño ó sur da provincia de Lugo e ó norte da de Ouren­se, Manuel evoca tres dos seus recunchos favoritos.

“En Doade, no Concello de Sober, reco­mendo visitar o Miradoiro Pe­na do Castelo, que ten unha panorámica alucinante dos canóns. Logo, ó redor do Mosteiro de Santo Estevo, agora convertido en parador, hai rutas e lugares moi fer­mosos que permanecen case como estaban no medievo. E ademais, tamén aconsello co­ñecer Castro Caldelas”.

Potenciar

Unha terra aínda por explorar

Garrido opina que o pouso do Xacobeo 2010 debe aproveitarse como vento a favor para promocionar xeo­grafías como a Ribeira Sacra, “que aínda está por explotar, reune o suficiente interese ca­paz de atraer a moitos tipos de viaxeiros e turistas porque o ten todo”, engade. O libro inclúe retratos de personali­dades que deixaron o seu sinal na zona, como o Conde de Lle­mos ou o pintor Parada Justel.

Xabier Sanmartín

Chuzame! A Facebook A Twitter

Presentación de «Loita de clases e represión franquista no mar (1864-1939)», de Dionisio Pereira, o vindeiro martes en Santiago

Crónica,Presentacións

O próximo martes o martes, 22 de marzo Xerais, conxuntamente co proxecto interuniversitario Nomes e Voces e a Libraría Couceiro, presentará o libro Loita de clases e represión franquista no mar (1864-1939), de Dionisio Pereira, que se celebrará ás 20,00 horas, na Libraría Couceiro, Praza de Cervantes, 6, en Santiago de Compostela. O acto contará coa participación de Lourenzo Fernández Prieto, Manuel Bragado e Dionísio Pereira.

Chuzame! A Facebook A Twitter

Crítica de María Navarro sobre «Florentino, o príncipe Quino», de Gloria Sánchez

17 Marzo 2011

Álbums,Críticas,Infantil,Merlín

O Faro da Cultura, de Faro de Vigo, inclúe unha crítica de María Navarro sobre Florentino, o príncipe Quino, de Gloria Sánchez, que reproducimos a continuación:

De animais
Atmosfera de contravaloración

O proceso físico que asegura que os corpos con cargas distintas se atraen preséntase neste conto, que a Editorial Xerais vén de publicar na colección “Merlín”, como unha teoría que, ás veces,prende nos seres vivos. A historia situada nun tempo lonxano no que, polo visto, os animais falaban ten como protagonistas unha familia de porcos que gobernaban un país habitado por corrichos cuxo requisito imprencindible para rexer o país era ser o máis porcallán de todos. Nace Martiño Tonecho Segundo, mais quere o destino que o futuro rei, chamado popularmente Quino Quiniño, se afaste das prácticas noxentas dos seus antecesores e mude as palabras groseiras e a suciedade por un vocabulario axeitado, as boas formas e unha exquisita hixiene persoal. Por outra parte, coñecer a Cocha Alba vai supoñer un xiro nos seus gustos e preferencias e a demostración de que a cabra tira ao monte. Gloria Sánchez recrea para os máis pequenos un conto de animais que xoga coas coordenadas do desaliño e da inmundicia e o fai de tal forma que pituitarias, papilas gustativas e tímpano póñense en funcionamento para sentir e rexeitar sensacións dsagradables que o ollo humano percibe como insalubres.
A esaxeración extrema, a deturpación de valores e a mestura de planos repugnantes
nun escenario autenticamente noxento proporcionan ao texto unha atmosfera de contravaloración onde o lector mozo poderá percibir o que non quere, o que non está ben e/ou o que debe rexeitar.
As ilustracións de Xan López Domínguez, máis amables ca o texto, suavizan a temática e elevan á categoría de falsa realidade unha historia que esvara polos
regos da ficción e se coa polos buratos do submundo.

María Navarro

Chuzame! A Facebook A Twitter

Crítica de Dolores Martínez Torres sobre «Cara B», de Ignacio Silva

Críticas,Narrativa

O suplemento Faro da Cultura, de Faro de Vigo, inclúe unha recensión crítica de Dolores Martínez Torres sobre Cara B, de Ignacio Silva, que reproducimos

Suspense medido

Pulcra análise psicolóxica

Os tres relatos de Cara B comparten un peculiar discurso que remite a películas coma The machinist ou Memento. Inícianse cun personaxe inmerso nunha situación crítica, inquietante, límite, cuxa razón e consecuencias só se entenden tras coñecer determinados sucesos acontecidos no pasado, uns sucesos que se adiviñan turbios e que se revelan nunha cronoloxía sincopada e inversa. Con suspense medido, as pezas asincrónicas e en apariencia inconexas terminan por encaixar; pero aínda, como remate, agarda un derradeiro tour de force e a guinda dun final sorprendente e efectista.
“Cela aberta” introdúcenos na sinistra realidade da tortura, a ultrapasar os límites do confinamento. Un home que leva preso nin sabe cantos anos ten o corpo roto polas privacións e os castigos, mais o seu orgullo e moral permañecen aínda intactos. Porén, desde o momento en que os seus verdugos introducen outra prisoneira na cela, el haberá de lidiar con outros monstros e de enfrontarse a unha atroz infamia.Así comprobará que cando un non é capaz de perdoarse permañece fechado na peor das cadeas.
“Vertixes”é o relato de maior extensión e narra a traxedia dun amor esaxerado; pero mesmo quen non se entusiasme cos argumentos baseados nas tirapuxas sentimentais –Boring!, que diría Homer–, aprezará esta historia pola elegancia da súa estrutura,onde con notable enxeño se entrecruzan os saltos de tempo e se contrapoñen as perspectivas. Coma quen rebobina distintas versións dun mesmo acontecemento, neste caso a experiencia dispar dos personaxes, o avance na lectura condúcenos cara a atrás para explicar por que o protagonista sinte o cranio oprimido des que foi despedir a moza ao aeroporto.
“Escintileos” compón outra acertada partida de Tetris narrativo, desta vez cos episodios de amnesia do protagonista a xeito de interruptores da acción. Un home atópase na casa dunha vella, sen poder lembrar como chegou alí. Mentres ela parola, el recorda relampos da súa arrepiante biografía. Os amaños dun garda civil á procura de vinganza completan esta trama de arañeira, tecida de coincidencias e casuais causalidades.
Ademais dos evidentes méritos estruturais, que volven o esaxerado en verosímil, estes contos crueis aúnan un estilo e vocabulario simples e eficaces –pasaremos por alto certos tropezóns lingüísticos– cunha pulcra análise psicolóxica que aborda o escabroso sen gozar na truculencia. Seguro que para moitos lectores serán unha agradable compaña.

Dolores Martínez Torres

Chuzame! A Facebook A Twitter

Presentación de «En castellano no hay problema», de Carlos Callón, o próximo venres en Cedeira

Crónica,Presentacións

O libro En castellano no hay problema, de Carlos Callón, será presentado o próximo venres 18 en Cedeira. O acto, organizado pola Mesa pola Normalización Lingüísitica, terá lugar ás 19,30 horas no Palacete Municipal (Avda. Castelao s/n) de Cedeira e contará coa participación do autor.

Chuzame! A Facebook A Twitter

Artigo de Xavier Castro sobre «Fundación Libélula», de Yashmina Shawki

15 Marzo 2011

Artigos literarios,Críticas,Narrativa

Xavier Castro Rodríguez publicou en Galicia Hoxe un artigo de opinión sobre o libro Fundación Libélula, de Yashmina Shawki, que se pode descargar en pdf e reproducimos a continuación:

Mulleres como libélulas

De Yashmina Shawki coñeciamos as colaboracións na prensa escrita e nas ondas radiofónicas sobre asuntos de actualidade e sabiamos do seu labor como narradora grazas á novela en castelán “Kurdos, destino libertad” editada hai catro anos e que relataba a situación de mozos kurdos diante da arelada fuxida do estado totalitario e ditatorial de Saddam Hussein. Unha novela histórica nunha atmosfera de aventuras na que se nos presentan o trauma, o castigo, a dor, a persecución… como camiño na procura dos anhelos de liberdade dun pobo representados no mozo protagonista.

Agora ofrécenos esta nova entrega literaria, “Fundación Libélula” (Editorial Xerais), primeira achega en galego que se adentra no universo feminino desde a figura da avogada protagonista arredor da que se van arremuiñando outras, con vidas complexas, escuras e dramáticas. O fío condutor lévanos cara un final onde a Fundación é unha realidade-esperanza que se sintetiza no brinde do acto de inicio da devandita institución: “A Fundación Libélula, para que dea moitos empurróns a moitas libélulas e enchan o ceo de cor coas ás da esperanza e a liberdade”.

É que “os que resisten gañan sempre” malia que “nunca é doado comezar unha nova vida”, dúas afirmacións deste libro de historias encadeadas onde agroma a resistencia e a esperanza das mulleres protagonistas, vítimas tamén -aínda que non exclusivamente- doutras mulleres que mesmo feren e maltratan. Unha esperanza que nace d”O punto e final” co que comeza a novela e que remata c”O comezo”, á beira dunha morte próxima e presentida que se equilibra co baile e o futuro da Fundación. Mulleres na soidade, na crueza do labor cotián, procurado ou obrigado, que en xeral fican descritas no bosquexo, nas pinceladas básicas coas que os lectores compoñerán as imaxes duns lenzos que nos resultan ben coñecidos: maltratamento, prostitución, secuestro, trata de brancas, frustración, violencia… un feixe de trazos caracterizadores que son como a baloira que abanea as conciencias de quen se pousa nestas páxinas.

Xavier Castro Rodríguez

Chuzame! A Facebook A Twitter

O libro que Xesús Alonso Montero escribiu sobre Anibal Otero, o filólogo «secuestrado» en Portugal, no Xornal de Galicia

Críticas,Crónica,Noticias

O Xornal de Galicia publicou esta pasada fin de semana unha información asinada por A. M. sobre o libro Aníbal Otero. Lingüística e política en España na Guerra Civil e non franquismo de Xesús Alonso Montero. Reproducímola a continuación:

Lingüística e política en España na Guerra Civil e no franquismo, do académico e catedrático da Universidade de Santiago de Compostela, Xesús Alonso Montero, é a biografía de Aníbal Otero Álvarez (1911-1974), filólogo que, en 1936, era, aos 25 anos, o lingüista máis versado no galego vivo e o de formación cientificamente máis moderna como fonetista, dialectólogo e lexicógrafo. Tamén era un excelente e apaixonado coñecedor do romanceiro da tradición oral.

Como fonetista foi, ademais dun pioneiro. Pero o verán do 36 tronzou a súa vida profesional cando o 5 de agosto, en Valença, foi detido ilegalmente pola policía portuguesa, que o entregou, abouxado e inerme, ás autoridades militares de Tui, que sen lexitimidade política asumiron unha detención ilegal. Unha especie de secuestro.

Días antes, Aníbal Otero entrevistaba os camponeses do norte de Portugal como colaborador do Atlas Lingüístico de la Península Ibérica, el que, meses antes, investigara os cincuenta e tres puntos do mapa idiomático de Galicia. Logo vén o calvario dun infame proceso xudicial, a solicitude de pena de morte por parte do fiscal, unha longa condena e cinco anos de prisión en cinco cadeas distintas.

Cando, nos anos cincuenta, Aníbal Otero volve á actividade lingüística, faino con dificultades, con limitación de medios científicos e con moi poucos azos.

Aníbal Otero está dentro das coordenadas da lingüística española nos anos da Guerra Civil e nos primeiros tempos da inmediata posguerra, esquema no que tamén se moven os seus dous grandes mestres: Ramón Menéndez Pidal –nunha especie de exilio interior– e Tomás Navarro Tomás –no exilio exterior, ergueito sempre na belixerante dignidade de quen proclamaba que non “amnistiaba a Franco”–.

A.M.

Chuzame! A Facebook A Twitter

Crítica de Armando Requeixo sobre «Fundación Libélula», de Yashmina Shawki

Críticas,Narrativa

O crítico Armando Requeixo publicou unha recensión sobre Fundación Libélula, de Yashmina Shawki, que viu a luz en El Ideal Gallego, Diario de Ferrol e Diario de Arousa e Diario de Bergantiños, e tamén pode lerse completa no seu blog. Reproducimos algúns parágrafos:

A consideración desta novela curta ofrece, ao meu ver, unha dificultade engadida que provén do complexo pero necesario deslinde que o crítico debe operar, á hora de xulgar, entre o que é intratextual e o que non o é. (…)

Se un na lectura de Fundación Libélula atende ao referencial extraliterario ao que esta apunta non pode senón aplaudir os nobres sentimentos e as admirables mensaxes de solidariedade, liberdade, xustiza, paz e amor que gurgullan en cada liña da novela. (…)

Xebrados, por tanto, os incontestables valores extratextuais (sociolóxicos) de Fundación Libélula, o xuízo dende a óptica do puramente intratextual (fondo, forma, estrutura) é para min máis opinable. (…)

Coido que non é un acerto presentar nunha narración unha caracterización de personaxes esquematizada de tal xeito que o perfilado psicolóxico destes perda toda aresta, toda dúbida, toda contradición; isto é, todo aquilo que os fai precisamente humanos. (…)

Por todo o exposto entendo que esta Fundación Libélula de Yashmina Shawki será unha lectura agradecida para aqueles que anden na procura dunha narrativa de valores, exemplarizante e transmisora duns principios morais modélicos. Talvez esa fose a única ambición da escritora ao concibila, así que pedirlle máis a esta novela poida que sexa un erro de lectura pola miña banda.

Pode lerse a recensión completa no blog de Armando Requeixo.

Chuzame! A Facebook A Twitter

Crítica no blog Trafegando ronseis de «Lois Pereiro, náufrago do paraíso», de Marcos Calveiro

Blogs,Críticas,Fóra de Xogo

O blog Trafegando ronseis publicou unha crítica sobre Lois Pereiro, náufrago do paraíso, de Marcos Calveiro. Reproducímola a continuación:

Martes do antroido, pola mañá, en Lalín.
Entro na libraría. Vexo o libro, folléoo. Como non, mércoo. Gustoume o plantexamento da biografía, que ollei por riba.
A lectura debe agardar. Quizais poida ao día seguinte.
Mércores de cinza, pola tarde-noite, dentro.
Por fin, podo comezar a lectura do libro. Non podo lelo enteiro, como quixera. Debo poñer un exame e organizar as clases do día seguinte. En contra do que se fai normalmente, comecei polo final: lin os poemas, a biografía, detívenme nas fotos.
Xoves pola tarde, dentro.
Por fin, podo gozar plenamente coa lectura do libro. Avanza rápido, déixase ler tan facilmente que ata dá mágoa rematalo. Gústame o xeito de encarar a operación biográfica: retallos da súa vida, lembranzas dos que estiveron con Lois Pereiro, curta vida e longos anceios.
Venres pola noite, dentro.
Releo de novo. Detéñome en detalles, boto contas das idades, anótoas no libro, subliño. Soño esperta, recupero imaxes de lugares, versos de Lois que amei dende que os descubrín… cantos anos hai xa?
Sábado pola tarde, dentro.
Achégome ao blogue. Falar dos libros custa traballo, máis dalgúns coma este. Decido “copiar” a fórmula que tan bo resultado dá: parabéns a Marcos Calveiro pola sinxeleza, pola forza, pola escrita, polo achegamento. Unha lectura ideal para o meu alumnado, ese que tan preocupada me tiña: como achegarlles este poeta? Quizais agora sexa máis doado.
Cada capítulo, un ano da súa vida. Un repaso, unha historia, un chisco da curta vida dun home que nos deixou escritos algúns dos poema máis fermosos da Literatura Galega.
Marcos Calveiro publica esta Biografía e Antoloxía de Lois Pereiro en Xerais: Lois Pereiro, náufrago do paraíso. Imprescindible.

Chuzame! A Facebook A Twitter

Crítica de Ramón Nicolás sobre «O misterio das badaladas», de Xabier P. DoCampo

14 Marzo 2011

Críticas,Infantil,Merlín

O xornal La Voz de Galicia publica hoxe, na sección de «Recomendacións» unha pequena recensión crítica de Ramón Nicolás sobre o libro O misterio das badaladas, de Xabier P. DoCampo. Reproducímola a continuación:

O misterio galego por excelencia

Van xa vinte e cinco anos desde que Xabier P. DoCampo publicara este libro que agora ve a luz de novo, nunha edición revisada polo autor e acompañada nesta ocasión por unhas suxestivas e extraordinarias ilustracións de Xosé Cobas.
Foi este o primeiro libro de DoCampo e nel xa se atopaban as esencias de todo o que logo o autor nos veu ofrecendo ata hoxe. Un grande éxito da literatura infantil e xuvenil desde aquela que, a meu entender, cómpre ler, ou reler tanto polo acaído da súa intriga e da súa estrutura como polos acertos expresivos e, abofé, porque trata aos lectores como seres intelixentes, sexan estes mozous ou non, o que xa non é pouco.

Ramón Nicolás

Chuzame! A Facebook A Twitter

Crítica de Ramón Nicolás sobre «A agonía do león», de Carlos Reigosa

Críticas,Crónica

O crítico Ramón Nicolás publicou o pasado sábado no suplemento Culturas, de La Voz de Galicia, unha recensión crítica sobre A agonía do león, de Carlos Reigosa. Reproducimos o texto integramente:

Un relato da historia recuperada

Quen sexa afeccionado á historia, á recuperación da memoria de períodos ou de personaxes máis ou menos significativos ou escurecidos polo paso do tempo, mais tamén para quen queira achegarse ao que se podería entender como unha solvente e estimulante narración que semella de ficción, aínda que non o sexa, cargada de vigor e ganduxada cos mellores fíos posibles que pode ofrecer tanto o xornalismo como a propia creación literaria, penso que se poden felicitar porque A agonía o león. Esperanza e traxedia dos escapados, o último libro en lingua galega do xornalista e narrador da Pastoriza Carlos G. Reigosa, premiado na súa versión castelá co galardón internacional Rodolfo Walsh de literatura testemuñal en 1996, representa, sen dúbida, todo un acerto ao situarse na encrucillada destes dous camiños.

Camiños andados que se benefician dun inxente traballo de documentación, tanto en forma de investigación bibliográfica como no que atinxe á recolla de información procedente de testemuños de carácter oral, o que lle outorga ese interese engadido a través do que se desvela, por vez primeira,  a memoria de quen viviu, na proximidade ou en primeira liña, feitos lembrados que dalgún xeito tamén co-protagonizaron, se se quer evocacións dun tempo afastado pero requiridas cando aínda estas asomaban con receo e proviñan de espazos recónditos que nunca querían ser visitados.

Malia o dito, ou talvez por iso, outra das características do libro, e non menos relevante, cífrase nunha aliaxe heteroxénea de diferentes elementos que o constitúen, isto é, A agonía do león ben se pode ler como un capítulo substantivo, e pouco difundido, da historia recente, mais tamén nunha parte esencial como unha novela ou como crónica de acontecementos esgazadores derivados da guerra do trinta e seis…, mesmo como unha reflexión comprometida sobre a supervivencia e a violencia, sen esquecer esa posibilidade de achegarse a el como a plasmación dun retrato de La Cabrera, ese espazo situado no noroeste da provincia de León, no límite con Zamora, que adquire unha categoría especial xa non unicamente como un espazo senón case como personaxe máis, tal é a forza determinante dese lugar onde se agachou moitos anos o protagonista deste libro formando parte do maquis… O protagonista, aínda non se dixo, quen permite todas esas posibilidades de enfoque, foi unha persoa de carne e óso: Manuel Girón Bazán, quen a fin de contas posibilita que a través de vinte capítulos poida asistirse á evolución das súas reviravoltas biográficas; un home que, desde o seu oficio de campesiño verá interrompida a súa rutina cotiá por mor da guerra para converterse, logo de cumprir como soldado na fronte de Asturias, nun guerrilleiro antifranquista con elevadas capacidades intuitivas e que vivirá os seus  longos e derradeiros quince anos envolto nunha espiral de fuxidas cara adiante, librando sempre batallas desiguais.

Obra poliédrica, así pois, prologada de xeito maxistral por Manuel Leguineche, e que entendo de elevado interese non só para os afeccionados á historia e aos seus retallos perdidos, como sinalaba ao comezo, senón tamén para os que o son ao xornalismo literario e de investigación.

Ramón Nicolás

Chuzame! A Facebook A Twitter

Crítica sobre «A princesa Sabela», de Cornelia Funke, no blog Trafegando ronseis

Álbums,Blogs,Críticas,Infantil

O blog Trafegando ronseis incluíu o sábado unha crítica sobre A princesa Sabela, de Cornelia Funke. Reproducímola a continuación:

Tan pronto como vin na libraría un álbum ilustrado publicado por Xerais, xa o collín. Neste caso é unha tradución dun libro que xa ten uns aniños (é do 97), a súa autora é Cornelia Funke e as ilustracións son de Kerstin Meyer. A princesa Sabela é un conto divertido que fala do aburrido que é ser unha princesa que nada ten que facer e loa pola contra o traballo e o feito de ser cadaquén independente. Claro que o comentario aquí pode variar: cando o lemos na aula o alumnado, que ten que traballar arreo ao saír do instituto, exclamou: “iso porque non ten que traballar! Se o tivese que facer todos os días non lle había gustar tanto”. Así que xa vedes, o mundo é moi diferente segundo o cristal con que o miremos. Porque vendo o que vemos cada día na nosa sociedade, semella que ao que se aspira é, precisame

Chuzame! A Facebook A Twitter

«Todo é silencio», de Manuel Rivas, Premio Ánxel Casal ao mellor libro de ficción 2010

Autores,Editores,Narrativa,Noticias,Premios

Todo é silencio de Manuel Rivas obtivo o Premio Ánxel Casal ao mellor libro de ficción 2010. O galardón, outorgado pola Asociación Galega de Editores, foi entregado o pasado sábado, 12 de marzo, en Lugo no seo da Noite da Edición. Os nosos parabéns  a Manuel Rivas que xa obtivera con esta mesma obra o Premio Fervenzas Literarias á mellor obra de ficción do pasado ano.

Chuzame! A Facebook A Twitter

Franquismo e crueldade no 36 na provincia de Pontevedra en «A memoria do esquecemento», de Gonzalo Amoedo

10 Marzo 2011

Críticas,Crónica,Noticias

O xornal Galicia Hoxe publicou onte unha ampla noticia sobre A memoria e o esquecemento. O franquismo da provincia de Pontevedra, de Gonzalo Amoedo López, publicado na colección Crónica. Reproducímolo integramente:

O franquismo na provincia de Pontevedra

O investigador Gonzalo Amoedo analiza os golpistas do 36 e os seus cómplices nun libro que inclúe unha lista de máis de seis mil falanxistas

“Na provincia de Pontevedra, o empresariado e os membros das familias das vella política borbónica, emparentados dende tempos inmemoriais mediante políticas de matrimonio con criterios de empresa e con pólas na carreira militar e na Igrexa, foron extremadamente crueis, e mentres as novas xeracións das familias adiñeiradas pelexaban na retagarda ou na fronte de guerra (os menos), os seus pais facían doazón de inmensas cantidades de diñeiro, víveres ou indumentaria ao exército sublevado, que logo, andado o tempo, se cobraron. Algúns poderían dicir que se trataba de pragmatismo empresarial”. Esta é unha das reflexións que o investigador Gonzalo Amoedo deita no seu libro A memoria e o esquecemento. O franquismo da provincia de Pontevedra, que acaba de editar Xerais na colección Crónica. A obra, que afonda en arquivos inclúe un anexo documental no que figura unha lista de máis de seis mil nomes de falanxistas, con nomes e apelidos.

“Non se trata dunha listaxe da ignonimia, por moito que poida pensar máis dun, pois no medio de nomes que están claramante asociados á infamia, o lector descubrirá un ronsel inmenso doutros nomes que o levarán a pensar que nin todo era branco nin todo era negro”, aclara o propio autor.

O ensaio salienta que a Falanxe era no 1936 un partido “totalmente distinto” ao que creara José Primo de Rivera, ademais de servir só como “un instrumento que se afastou cara a un lado cando xa non foi necesario”. En canto á represión, subliña que “as sacas, claudias, raposas, carreiras de coellos ou paseos eran realizados por grupos paramilitares nos que se mesturaban señoritos monárquicos como Víctor Lis Quibén, resentidos como Ramón Núñez (fillo do industrial Estanislao Núñez Barrios, morto durante o transcurso das barricadas de Lavadores), e individuos de mala catadura, nagúns casos próximos ao lumpen, que se apuntaban xunto a antigos militantes de esquerdas ou nacionalistas, que vían a súa oportunidade nde sobrevivir e pasar páxina sobre o seu pasado exercendo de matóns sen piedade”.

O libro mantén durante as súas máis de 350 páxinas este ton crítico e claro, o mesmo co que conclúe que “diversas familias da aristocracia oligárquica e as xerarquías producidas durante o franquismo seguirían a manter diversos membros nas altas instancias da sociedade actual, incluídos os estratos políticos”. Deste xeito, “o capitalismo familiar pontevedrés, que xirou arredor das familias non galegas en orixe (Bárcena, Massó, Curbera, Sanjurjo, Portanet, Oya, Puig Gaite, Munáiz, Mon), vinculadas algunhas ao mundo da pesca e todo o que este creou ao seu redor, acada límites asombrosos. Esas mesmas familias serán as que financien a Falanxe e cooperen ao éxito do golpe de Estado, sendo o seus fillos os militantes máis comprometidos nos primeiros momentos”, asegura.No limiar do libro, o tamén historiador Dionisio Pereira reivindica a derogación da Lei de Aministía do 77, a anulación das sentenzas xudiciais franquistas ou a creación dunha Comisión de Verdade para investigar as violacións dos dereitos humanos derivadas do golpe do 36.

Chuzame! A Facebook A Twitter

Crítica de Paula Fernández sobre «Verbas de sal» de Antonio García Teijeiro

Álbums,Críticas,Infantil,Merlín

O suplemento Faro da Cultura, de Faro de Vigo, inclúe unha recensión crítica de Paula Fernández sobre Verbas de sal, de Antonio García Teijeiro. Reproducímola a continuación:

Un libro de Antonio García Teijeiro adoita ser un lugar privilexiado para nos deleitar co sabor da boa literatura, esa que emociona e deixa un pouso de ensoñación no noso pensamento, onde mesmo despois da lectura as palabras seguen fluíndo e lembrándonos o intre vivido. E isto é o que tamén acontece conVerbas de sal, unha historia en ton decadente e romántico que recrea a vida en Vilamollada, unha vila pequena con todas as cousas que se atopan decote nas vilas, un lugar normal que conta entre os seus habitantes con don Evaristo, un tolo de aspecto bohemio que lle escribe versos ao mar, e Xulieta, unha rapaza que ante todo se atopa soa. Ambos os dous conseguirán amosar o triunfo da amizade por riba de prexuízos cando hai verdadeira vontade de querer os demais.
Unha narración cargada de poesía, como tantas veces en Teijeiro, non só polo feito de o vello escribir poemas para o mar senón tamén polo simbólico do feito e pola beleza da prosa. Música clásica voando e enchendo cuartos de emoción ou un sol comprensivo que fai gozar coas súas raiolas son pequenos exemplos da fermosura das imaxes que o autor regala na súa narración. Esta prosa poética, á beira dunha historia interesante que xoga co misterioso e o máxico, é quen de engaiolar os lectores, quen seguirán con agrado o desenvolvemento saboreando tamén a sinxeleza das liñas das ilustracións de Alberto Vázquez, que dan forma plástica a Vilamollada e os seus habitantes.

Paula Fernández

Chuzame! A Facebook A Twitter

Crítica de Xosé Manuel Eyré sobre «Cara B», de Ignacio Silva

8 Marzo 2011

Críticas,Narrativa

Xosé Manuel Eyré publica en A Nosa Terra unha recensión crítica sobre Cara B, de Ignacio Silva. Reproducímolo a continuación:

Ignacio Silva contra a tiranía da novela

Como a semana pasada nos ocupabamos de Os fíos, novela vencedora do Premio Repsol de Narrativa breve, agora imos facer o propio con outros tres premios de narrativa breve, os que se xuntan na Cara B, de Ignacio Silva: “Cela aberta” (Premio Certame Literario Valle Inclán da Pobra do Caramiñal, 2008), “Vertixes” (Premio de Novela Curta Cidade Centenaria de Ribeira, 2009) e “Escintileos” (II Premio de Micronovela Concello de Soutomaior, 2009). Tres premios que non teñen o nome do Repsol, mais en literatura conta o texto, non o nome.

A primeira delas, “Cela aberta”, contén unha estarrecedora historia sobre a crueldade humana, esa que se viste de tortura e unha vez que se desata resulta imposíbel de parar. En menos de 40 páxinas, o autor condensa unha historia dunha intensidade que pasma, que obriga o lector a agarrarse a cada páxina porque cada unha delas fai del o vórtice dunha espiral na cal as consecuencias da tortura se redimensionan ao se retroalimentaren. Malia certos instantes nos cales semella que escampa, iso non é senón o preludio dunha treboada nova na que os tronos se senten con máis fereza e proximidade; mesmo cando pensamos que esta xa pasou, retornará reorganizada nun devastador ciclón que nada deixará ao seu paso senón destrución.

Narrada en primeira persoa, todo comeza co protagonista encarcerado e sendo torturado, el fronte á tortura. Mais axiña terá unha compañeira que fará máis dura a tortura, até extemos que nin el é quen de imaxinar, nin moito menos o lector. Proponse así un salto, da individualidade do protagonista á dualidade canda a compañeira, mais este está xa tan embrutecido por tanto tempo de tortura… Posteriormente, ese salto será aínda máis grande, accédese por primeira vez ao termo sociedade, unha sociedade na cal o protagonista ve invertido o seu papel, mais non supón isto a fin da tortura, todo o contrario, supón o definitivo e cruel refinamento final.

É de salientar que o autor soubo moi ben xogar os naipes da brevidade. Por exemplo, no xogo das personaxes: a historia comeza na individualidade, pasa pola dualidade, introdúcese moi habilmente no eido da sociedade para rematar onde empezou. Para isto houbo de estudar moi ben o eixo da temporalidade, caracterizar as personaxes sen perdas de tempo e ter coidado de non diluílas a medida que as ía socializando, á vez que deseñaba unha estrutura precisa coma un reloxo.

Pola súa banda, “Vertixes” non resulta tan afortunada, malia resultar un exercicio de novela comprimida a ter en conta. Nas súas 50 páxinas conta unha historia deses amores imposíbeis ou fatais que rematan en traxedia. Se antes era a dimensión universal da tortura e a crueldade, agora é a lírica dos amores fatais, contada en capítulos breves e onde os recursos da brevidade (fundamentalmente o resumo e a brevidade nos capítulos) son empregados, á vez que a non continuidade-contigüidade secuencial en espazo e tempo) para crear tensión mais á vez xeran a confusión da nebulosa entre a que se transmite a historia, nunha tentativa pouco convencida de botar man da colaboración lectora.

Porén, a terceira, “Escintileos”, devólvenos, esta vez en terceira persoa un traballo narrador de altura, con vontade de estilo e onde a estrutura volve estar estudada e deseñada para que reflicta a precisión propia dos mecanismos infalíbeis, igual que diciamos de “Cela aberta”. Un enfermo psiquiátrico fuxido; o automóbil en que era trasladado aparece sinistrado, todos mortos; o cadáver do enfermo non aparece; unha vella é atendida por un home que vai recuperando a memoria mediante escintileos; a corrupción e brutalidade nas forzas de seguranza… Velaí os ingredientes dunha historia negra, unha desas historias que lembran o mellor cinema noir e desde a que se escribiría un guión moi acaído. A anagnórise ten un papel fundamental, onde todo remata nun proceso de recoñecemento, xusticeiro e lírico á vez, que salienta os valores humanos nunha sociedade que embrutece, unha sociedade incapaz de poñerlle couto á inxustiza e á soidade, na cal o abuso de forza resulta tan irracional entre os cidadáns sans como entre os acusados de “enfermos psiquiátricos”.

Eis unha forma alternativa de contar historias, que xa deixa froitos coma estes, moi apetecíbeis e que desafían a tiranía da novela como fórmula narrativa.

Xosé Manuel Eyré

Chuzame! A Facebook A Twitter

Crítica de Ramón Nicolás sobre «O meu gato é un poeta», de Fran Alonso

Infantil,Poesía,Sopa de Libros

O xornal La Voz de Galicia publicou onte, na sección «Recomendacións», unha pequena recensión crítica de Ramón Nicolás sobre o libro O meu gato é un poeta, de Fran Alonso. A crítica pode baixarse en pdf ou lerse no blog de Ramón Nicolás. Reproducímola a continuación:

Un libro-espectáculo

Estaba por chegar un libro de poesía para primeiros lectores que, sen desatender o aspecto lúdico, asumise unha concepción interartística e multimedia, e Fran Alonso foi quen de artellalo, seguindo o ronsel iniciado con Cidades e Poetízate, cos que contribuíu a desacralizar tanto a dinámica creativa da poesía como o que atinxe ao proceso da súa recepción. Velaquí unha sorte de libro-espectáculo, con versións musicais de algúns poemas a cargo de Xurxo Souto e a opción de seguir xogando coa poesía nunha web interactiva creada ad hoc, onde o discurso creativo repousa nas palabras dese gato lírico e sorprendente, concibido cun orixinal deseño que se inspira en ferramentas tipográficas.

Ramón Nicolás

Chuzame! A Facebook A Twitter

Crítica no blog Trafegando Ronseis da «Guía ilustrada da Galicia Invisible», de Antonio Reigosa

Blogs,Etnografía,Literatura_tradición_oral

O blog Trafegando ronseis incluíu onte unha recensión crítica sobre Guía ilustrada da Galicia invisible, de Antonio Reigosa, ilustrado por Noemí López. Reproducímola a continuación:

Un deses libros que desexas ter (que hai que ter) nos andeis da túa casa para ir de cando en vez ollalo, recrearse nas súas ilustracións e descubrir un novo lugar que seica estivo aí aínda que xa non o poidamos ver. Así é esta Guía ilustrada da Galicia Invisible que nos propón Antonio Reigosa con fantásticas ilustracións de Noemí López publicado por Xerais. Non, non quero lelo decontado, quero demorarme nel, pechalo e volve máis tarde, mentres o meu espírito tamén se asolaga por causa de conxuros e meigas, de mouros e santos; quero converterme en páxina non escrita e percorrer esta parte da nosa terra que ninguén coñece, quero ir paseniño por estas ruelas e castros mentres descubro a beleza de lugares eternamente intanxibles. Conxurada a maxia da literatura, da imaxe, da palabra, deixémonos levar da man por esa Galicia invisible que latexa dentro de nós porque forma parte da nosa historia e só temos que pechar os ollos, abrilos e franquear eses muros que non sempre son infranqueables: outras terras nos agardan.
Mercádeo e gozade: é deses libros que nos fan emitir un suspiro emocionado cada vez que o miramos.

Chuzame! A Facebook A Twitter

«Agustín, a difícil sinxeleza», por Marica Campo

Artigos literarios,Autores

A escritora Marica Campo publicou, a pasada fin de semana, un artigo en El Progreso sobre Agustín Fernández Paz baixo o título «Agustín, a difícil sinxeleza». Reproducímolo a continuación:

SEN SE RESOLVER aínda o Premio Astrid Lindgren de Literatura (Alma) no que Agustín Fernández Paz se atopa entre os 175 candidatos procedentes de 62 países, chega a nova de que o escritor de Vilalba foi escollido pola Asociación Española do Libro Infantil e Xuvenil (Oepli) para optar ao Premio Hans Christian Andersen. Ambos os dous premios se equiparan ao Nobel no eido da literatura destinada á xente nova.

Independentemente do resultado que coñeceremos o 29 de marzo deste ano para o caso do primeiro, e o segundo en 2012, Agustín Fernández Paz é merecente destes galardóns como o foi algunha vez en todos cantos certames hai no país destinados a premiar obras deste xénero, incluído o Nacional de 2008 por ‘O único que queda é o amor’. Non en van é autor dunha extensa obra, máis de dúas ducias de libros que, aínda estando destinados a un público concreto, resulta gratificante ler pasadas a infancia e a xuventude. E se afirmo isto non é só pola miña propia experiencia, senón porque o puiden comprobar na tertulia literaria da Uned-sénior de Guitiriz. Seleccionei, xunto con outros títulos sobranceiros da nosa literatura, o libro antes citado, e dou fe do entusiasmo que espertou entre as persoas de máis de 55 anos que participan no faladoiro. (Á fin e ao cabo, literatura infantil e xuvenil é a que vale’tamén’ para nenos).

Coido que un dos maiores méritos da obra de Agustín é a sinxeleza. E sei que a sinxeleza é unha das cousas máis difíciles de conseguir. Unidos como as doas dun colar polo dobre fío do amor e a poesía, os dez relatos que integran ‘O único que queda é o amor’, son historias cotiás, aparentemente vulgares, mais o tempo irá demostrando como marcaron a vida dos seus protagonistas. Velaí o mérito do autor. Non precisa de artillaría para facer que estoure en nós un mundo de asociacións e lembranzas que nos transportan á nosa propia historia, marcada tamén pola épica das cousas pequenas dos días da nenez.

Se a isto lle sumamos a maxistral dosificación de certos elementos fantásticos, moi fondamente arraigados no noso imaxinario, xunto co misterio que crea o seu xeito de xogar coas sombras, atoparemos a explicación do engaiolamento que produce a lectura dos libros de Agustín Fernández Paz.

Mais, sobre todas as cousas, eu destacaría a tenrura con que este autor trata temas e personaxes. Tampouco isto é doado de facer sen esvarar en sentimentalismos baratos. Un exemplo do que digo é ‘Lúa de Senegal’, outro fermoso libro da súa autoría no que se mete na pel dunha nena inmigrante que, a relatarnos a súa peripecia, nos ensina que a señardade do que deixa unha terra é algo universal. Así a empatía é posíbel e a fantasma da xenofobia afástase.

Decidan o que queiran os xurados, Agustín xa ten o mellor dos premios: a devoción incondicional de milleiros de lectores.

Marica Campo

Chuzame! A Facebook A Twitter

Presentación de «En castellano no hay problema», de Carlos Callón, o próximo venres 11 en Padrón

Crónica,Lingua,Presentacións

O libro En castellano no hay problema, de Carlos Callón, será presentado o próximo venres 11 de marzo en Padron. No acto, organizado pola Mesa pola Normalización Lingüística, intervirá Sara Seco, e así como o propio autor. Terá lugar ás 20,30 horas na Casa do Patín, Porto Fondo da Vila, 4 de Padrón.

Chuzame! A Facebook A Twitter

Presentación de «Anibal Otero. Lingüística e política en España na Guerra Civil e no franquismo», de Xesús Alonso Montero, este xoves na Estrada

7 Marzo 2011

Crónica,Presentacións

O libro Anibal Otero. Lingüística e política en España na Guerra Civil e no franquismo, de Xesús Alonso Montero, será presentado este xoves na Estrada. O acto, organizado polo Concello da Estrada e Xerais, terá lugar o vindeiro xoves, 10 de marzo, ás 19:30 horas, no MOME (Museo da Madeira e o Moble) dentro do programa da Homenaxe a Alfredo García Caramés, e contará coa participación de Antón Santamarina  e do profesor Xesús Alonso Montero.

Chuzame! A Facebook A Twitter

Artigo de Franco Grande sobre «Anibal Otero. Lingüística e política en España na Guerra Civil e no franquismo», de Xesús Alonso Montero

Artigos literarios,Crónica

Xosé Luis Franco Grande publica en La Voz de Galicia un artigo en torno ao libro Anibal Otero. Lingüística e política en España na Guerra Civil e no franquismo, de Xesús Alonso Montero. Reproducímolo integramente:

O caso Aníbal Otero

O caso da prisión e condena do lingüista Aníbal Otero (1911-1974) é unha das páxinas máis abraiantes, miserables e mesmo arrepiantes da represión franquista. Discípulo de Navarro Tomás e de Menéndez Pidal, colaboraba no Atlas Lingüístico de la Península Ibérica cando en 1936 foi detido -ou máis ben secuestrado- pola policía portuguesa en Valença do Minho, que o entregou ás autoridades militares de Tui.

Pareceulle sospeitoso a aquelas e un delincuente a estas (consígnase no sumario que falaba pouco e tiña textos en alfabeto fonético, logo era un espía), ábrenlle un proceso xudicial e acúsano de traizón, pídenlle pena de morte e é condenado a reclusión perpetua por rebelión militar. Pasaría na cadea cinco anos.

Un recente libro do profesor Alonso Montero (Aníbal Otero. Lingüística e política en España na Guerra Civil e no franquismo, Edicións Xerais 2011) pon de manifesto aquela epopea e en el expón e analiza a documentación do extravagante proceso xudicial a que foi sometido. ¡Non en van temen algúns tanto ao pasado!

Non podo resumir libro tan cheo de contido e de documentación alucinante: quen o lea terá unha idea cabal do que foi aquela barbarie, da brutalidade das autoridades sublevadas e de como calquera presunción (sempre que fose en contra do reo) era preferida a probas concluíntes. Ou como a sentenza procuraba confirmar a propaganda dos sublevados e non a verdade.

Tampouco temos sido moi xustos con Aníbal Otero. Porque somos un país que prefire honrar pantasmas e pantasmadas. Pero este libro de Alonso Montero, logo de tantos anos, é un moi fermoso acto de xustiza para quen en vida tanta inxustiza padeceu, aínda que sexa certo que xustiza tardía xa non é xustiza.

Xosé Luis Franco Grande

Chuzame! A Facebook A Twitter

«A princesa Sabela», de Cornelia Funke, novidade do mes de marzo

Álbums,Infantil

O álbum A princesa Sabela, da escritora alemana Cornelia Funke (da que Xerais publicou recentemente Reckless), ilustrado por Kerstin Meyer e en tradución de María Xesús Bello Rivas, é unha das novidades de Xerais do mes de marzo.

Que aburrido é ser unha princesa! Sabela está farta de que llo dean todo feio, de ter que sorrir decote e vestir roupas bonitas e súper limpas. Ela quere poder subir ás árbores, meter o dedo no nariz, vestirse e peitearse soa… Unha mañá, cansa de ser unha princesa, decide guindar a súa coroa ao estanque dos peixes. O rei, como castigo, ordena que Sabela traballe na cociña de palacio e no cortello dos porcos. Que divertido! Nunca fora tan feliz!

Chuzame! A Facebook A Twitter

Presentación de «Fundación Libélula», de Yashmina Shawki, o próximo venres 11 en Vigo

Narrativa,Presentacións

A Casa do Libro de Vigo acollerá o venres 11 de marzo a presentación da novela Fundación Libélula da escritora Yashmina Shawki.

O acto, que contará coa participación de María Xosé Queizán, Manuel Bragado e Yashmina Shawaki, terá lugar ás 19,45 horas na Casa do Libro (rúa Velázquez Moreno, 27).

Chuzame! A Facebook A Twitter

Finalistas dos Premios AELG 2011

4 Marzo 2011

Ensaio,Fóra de Xogo,Narrativa,Noticias,Poesía,Premios,Teatro,Traducións,Xerais,Xornalismo,Xuvenil

A Asociación de Escritores en Lingua Galega (AELG) fixo público hoxe os finalistas dos seus premios anuais. Tras unha votación dos seus asociados anunciou os finalistas tanto nas categorías de libros editados como de blogs e xornalismo. A gala de entrega dos premios será o 30 de abril en Santiago. Os membros da AELG serán tamén quen escollan de entre os finalistas os galardoados.

Blog Literario

1. Ferradura en tránsito, de Xosé Manuel Eyré.

2. O levantador de minas, de Alfredo Ferreiro.

3. Trafegando ronseis, de Gracia Santorum e Xosé Anxo Fernández Alonso.

Ensaio

1. A man que caligrafando pensa: do plástico-escritural e da manuscrita novoneyriana, de Carlos Paulo Martínez Pereiro.

2. Elucidacións na sombra. Análise e interpretación de dúas pezas de Carvalho Calero, de Manuel Castelao.

3. O clamor da rebeldía. Rosalía de Castro: ensaio e feminismo, de María Pilar García Negro.

Literatura Infantil e xuvenil ( coa colaboración da Gálix)

1. Contos para nenos que dormen deseguida, de Pinto & Chinto.

2. O pintor do sombreiro de malvas (Xerais), de Marcos Calveiro.

3. O segredo de Marco Polo, de Francisco Castro.

4. Suso Espada. “Nota Roja”, de Francisco X. Fernández Naval.

Mellor traxectoria en xornalismo cultural 2010 (AELG-Colexio de Xornalistas)

1. Anxo Tarrío.

2. Daniel Salgado.

3. Fran P. Lorenzo.

4. Iago Martínez.

5. Ramón Nicolás.

Narrativa

1. O coitelo en novembro (Xerais) de Marilar Aleixandre.

2. Obediencia, de Antón Lopo.

3. Periferia (Xerais) de Iolanda Zúñiga.

4. Settecento (Xerais) de Marcos Calveiro.

5. Todo é silencio (Xerais) de Manuel Rivas.

6. Xuvia-Neda (Xerais) de Vicente Araguas.

Poesía

1. Bater de sombras, de Francisco X. Fernández Naval.

2. Estremas, de Ana Romaní.

3. Retro(visor) (Xerais)  de Antía Otero.

Teatro

1. Canibalismo, de Marcos Abalde Covelo.

2. Cínicas, de Teresa Moure.

3. Flores de Dunsiname (Xerais) de Manuel Lourenzo.

Tradución

1. Bilbao-New York-Bilbao (Kirmen Uribe) (Xerais), na versión de Isaac Xubín.

2. Lóbrego Romance. Pálida Pantasma. As Lendas Espectrais de Malvadia (Jack Mircala), por Isabel Soto.

3. Randea do alento (Herta Müller) (Xerais), de Marga do Val.

Chuzame! A Facebook A Twitter

Xa se pode descargar o primeiro capítulo de «Resurrección», de Lea Tobery

Adiantos_para_ler,Autores,Noticias

Desde hoxe, pódese descargar o primeiro capítulo da novela Resurrección, de Lea Tobery, que Xerais publicará en galego simultaneamente a que o faga Ediciones B en castelán. A novela da autora de Alburquerque chegará ás librerías en dúas semanas.

Resurrección conta a historia de Emma, que aos seus dezasete anos, viviu unha experiencia próxima á morte. Nela non viu túneles luminosos nin nada semellante: pola contra, coñeceu un ser fascinante, Ethan, con quen axiña sentiu unha conexión especial, coma se por fin atopase a súa alma xemelga, o amor da súa vida… Pero, unha vez de volta á realidade, Ethan desaparece sen deixar rastro. ¿Era un anxo? ¿Unha ilusión? ¿Un soño?¿Ou alguén que lle traía unha mensaxe que podería cambiar a súa vida para sempre?

Lea Tobery criouse e vive en Alburquerque co seu marido. Ten 29 anos. Graduouse en Saúde e Servizos Sociais na New México State University. O seu interese polo máis alá e a súa paixón pola lectura das novelas de amor clásicas levouna a escribir Resurrección.

Descargar o primeiro capítulo de Resurección.

Chuzame! A Facebook A Twitter
Older Posts »