XERAISEXPERIENCIA DA PALABRA
Xuvi-Neda: Un discurso sen fronteiras
“Vexamos, Fandiño, e ti, que estás facendo aquí? Porque temas para unha novela tes de abondo sen saír da casa. Mesmo as túas andanzas servirían para o material literario que andas a buscar”. Os seguidores de Vicente Araguas terán, se cadra, recoñecido esta cita: pertence á súa novela A canción do verán (publicada en 2001), mais tamén podería resumir a esencia dos presentes relatos, nos que o autor, instalado en fondo e forma no seu territorio habitual literario, unha vez máis adopta a voz e préstalle a memoria –ou viceversa– ao personaxe dese Fandiño mozo que, coma el, descobre a vida aos poucos, co paso dos veráns, rodeado de historias nas terras de Xuvia-Neda.
Fiel ao seu estilo particular, no que o marcado ritmo outorga equilibrio á inopinada sintaxe, Araguas conforma un discurso que suxire a espontaneidade da narración oral, pero que, en realidade, reflicte a deconstrucción metódica característica dun nada inocente experimentador da palabra. Aparecen aquí temas e recursos comúns na súa escrita, na que, coma o a u t o r declara, ás veces non hai fronteiras entre poesía e prosa; as voces mestúranse no discurso narrativo, simultanéanse accións en diferentes espazos e tempos –velaí, por exemplo, o relato titulado “Veronal o cinco de agosto, martes”–, e as asociacións de e l eme n to s coas que se constrúen as esceas ceméntanse con liberdade lírica. Mesturadas coas referencias aos clásicos e adornadas con detalles pop atópanse as tradicións máis enxebres –véxanse, a propósito, “Perico en lúas”, ou “Onde estea un acordeón”–; e os endemismos léxicos –peperetada, arruchi, cerillita, forriche e outros tesouros da fala de Trasancos– conviven cos termos cultos e as moi cosmopolitas expresións noutras linguas.
As distintas historias, artelladas arredor dos veráns da infancia e mocidade de Fandiño –ese tempo de melancolía carnal, onde se agardan imposibles–, reviven unha época que abrangue dende o fin da Guerra Civil á actualidade, con referencias a acontecementos da comarca. Os infames paseos de madrugada naquel “Fiat 509, matrícula tres mil e algo da Coruña”; ese tenente que os fuxidos mataron ao baixar do tranvía número 2; a visita de Marcelino, o do famoso gol. Mais tamén as “garzas e garcetas, lavancos e cormoráns” que acoden á ribeira, e as camelias a florecer nas hortas, e os rostros dos antigos amigos que mudan en adultos estraños. En Xuvia-Neda, Fandiño namorou dos ollos verdes de Lady Pepa e bailou con ela. E disque por alí pasea certo esmoleiro que ten unha “orquestra de heterónimos, coma Pessoa, para pedir o caldo no canto de facer poemas”; e que hai unha casa que chora coas cancións tristes, e que a raíña das festas, vella e espida, fala co seu can diante do espello. Dolores Martínez Torres
Crítica de Dolores Martínez Torres publicada en «Faro da Cultura», suplemento de Faro de Vigo o 27 de maio de 2010. A páxina completa onde aparece o texto pode baixarse en pdf aquí.
Edicións Xerais vén de 
Escribe hoxe Xosé Carlos Caneiro sobre a permanencia de Compostela nun artigo que aparece no suplemento «Culturas» de La Voz de Galicia. E, tirando do fío, coloca o seguinte párrafo: “Vén Compostela na memoria, e ignoro o motivo, cando o gozo impulsa a lectura de cada relato do novo libro de 
Recomendamos moi vivamente 
El presidente de la Real Academia Galega, Xosé Luís Méndez Ferrín, actuó ayer como presentador del libro O grito do Ipiranga, título que hace referencia al grito de “¡Independencia o muerte!” que pronunció el primer emperador de Brasil, Don Pedro I, cuando el país se independizó de Portugal. El autor de la obra, publicada por Edicións Xerais, es el comisario jefe de Galicia y escritor ourensano Luís García Mañá.
«Máis que unha obra policiaca é unha novela de aventuras», explicou Fran Alonso sobre O grito de Ipiranga a última novela da triloxía do aventureiro Nemesio Castro, «un home común, pero moi intelixente, valente e intuitivo» que naceu da capacidade literaria de Luís Manuel García Mañá hai mais de dez años.
Notábase que Luís Manuel García Mañá estaba onte como na súa casa. Os abrazos e os saúdos agarimosos, máis que protocolarios, dos presentes daban conta dun acto con un profundo sentimento.